บทที่ 541 สามีภรรยา

ลู่ชิงเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของเจียงจิ่นโจวก็อดขำไม่ได้ เธอพูดอย่างจริงจังว่า "จะมีอะไรต้องอาย? เราไม่รู้จักพวกเขาสักหน่อย อีกอย่างบุฟเฟต์เขาก็บอกอยู่แล้วว่าทานได้ไม่อั้น เราก็ต้องทานให้เต็มที่สิ เราจ่ายไปตั้งหัวละร้อยหกสิบแปดหยวนนะ เธอทานได้เยอะแสดงว่าสุขภาพดี พวกเขามองเพราะอิจฉาตาร้อนต่างหาก"

เจียงจิ่นโจวฟังลู่ชิงพูดก็เห็นด้วย เราจ่ายเงินมาทานข้าว เรื่องของคนอื่นเกี่ยวอะไรด้วย? อีกอย่างก็ไม่รู้จักกันสักหน่อย

เขาจึงว่า "นั่นสิ ยังไงผมก็ต้องทานให้คุ้มทุนร้อยหกสิบแปดหยวนให้ได้"

แต่พอเขาเหลือบไปมองจานของลู่ชิง "พี่ชิง กินแค่นี้ไม่ได้นะ ขาดทุนแย่เลย"

ลู่ชิงหัวเราะ "ช่วยไม่ได้ ฉันลดความอ้วนอยู่นี่นา เธอก็ทานเผื่อในส่วนของฉันด้วยแล้วกัน เอาให้คุ้ม"

"ฮ่าๆ ได้เลย รอดูฝีมือผมได้เลย!"

เจียงจิ่นโจวเริ่มก้มหน้าก้มตาทานอย่างเอร็ดอร่อย เขาเคี้ยวตุ้ยๆ เนื้อสัตว์กองโตในจานถูกจัดการเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที

เขาเลียริมฝีปากแล้ววิจารณ์ "หมูสามชั้นน้ำแดงนี่รสชาติดีนะ แต่เนื้อหมูเหมือนจะไม่อร่อยเท่าที่นู่น"

ลู่ชิงนึกในใจ จะเหมือนกันได้ไง? หมูยุค 80 เลี้ยงด้วยธัญพืชและผักป่า แต่หมูยุคนี้โตมาด้วยสารเคมีและอาหารเร่งโต ทางนู้นเลี้ยงเป็นปีกว่าจะเชือด ทางนี้สามเดือนก็น้ำหนักเกินเกณฑ์แล้ว

แต่เธอไม่ได้อธิบายเรื่องพวกนี้ให้เจียงจิ่นโจวฟัง เพียงแค่ถามว่า "อิ่มหรือยัง?"

เจียงจิ่นโจวตอบอย่างเกรงใจนิดๆ "ยังได้อีกหน่อยครับ"

ลู่ชิงลุกขึ้น "เดี๋ยวฉันไปตักให้"

เจียงจิ่นโจวมองตามหลังลู่ชิงไป ความขัดเขินเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น ตราบใดที่พี่ชิงไม่รังเกียจเขา คนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างประไร

ไม่นาน ลู่ชิงก็กลับมาพร้อมจานพูน มีทั้งปีกไก่ย่าง สเต๊กเนื้อ และอาหารทะเล

เจียงจิ่นโจวตาโต "พี่ชิง นี่... นี่มันเยอะไปไหมครับ?"

ลู่ชิงวางจานลงตรงหน้าเขา "ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ ไหนเมื่อกี้บ่นว่าเนื้อหมูไม่อร่อย งั้นลองทานพวกนี้ดู"

คราวนี้เจียงจิ่นโจวทานช้าลง เขากระซิบกบอกลู่ชิงไปพลางเคี้ยวไปพลาง "พี่ชิง ถ้าเอาคนยุค 80 มาทานบุฟเฟต์ร้านนี้ ผมว่าร้านนี้เจ๊งภายในสามวันแน่นอน"

ลู่ชิงหัวเราะ "แหงสิ ยุค 80 ข้าวของขาดแคลน คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้กินอิ่ม บางทีหลายเดือนถึงจะได้กินเนื้อสักมื้อ พอมาเจอบุฟเฟต์แบบนี้ก็ต้องกินให้ตายกันไปข้าง แต่ยุคนี้ไม่เหมือนกันแล้ว คุณภาพชีวิตดีขึ้น ผู้คนเริ่มมีอันจะกิน เลยเลือกกินมากขึ้น"

เจียงจิ่นโจวพยักหน้า "คนยุคนี้โชคดีจริงๆ อยากกินอะไรก็ได้กิน"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงจิ่นโจวเดินเรอเอิ๊กอ๊ากออกมาจากร้านอาหารพร้อมลู่ชิง

เขาลูบท้องป้อยๆ "กินเยอะไปหน่อย ครั้งหน้าไม่เอาแบบนี้แล้ว เดี๋ยวคนเขาจะหัวเราะเยาะพี่เอา"

ลู่ชิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ฉันไม่กลัวหรอก สามีฉันกินเก่ง ฉันภูมิใจจะตาย"

ต้องยอมรับว่าหลังจากไปใช้ชีวิตในยุค 80 มากว่าหนึ่งเดือน ความคิดของลู่ชิงเปลี่ยนไปมาก เธอรู้สึกว่าคนยุคหลังบางคนดัดจริตเกินไป ลองจับไปปล่อยยุค 80 สักเดือนสิ โรคสามสูง ความดัน เบาหวาน ไขมัน โรคเบื่ออาหาร หรือโรคแปลกๆ ทั้งหลายคงหายเป็นปลิดทิ้ง

คนเรานะ... ต้องรู้จักพอเพียงและรู้คุณ

เจียงจิ่นโจวถามลู่ชิงด้วยความตื่นเต้น "พี่ชิง เมื่อกี้พี่เรียกผมว่าอะไรนะ?"

ลู่ชิงตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "สามีไง! ทำไม? ไม่อยากเป็นเหรอ?"

เจียงจิ่นโจวตาเป็นประกาย รีบตอบรัวๆ "อยากสิครับ อยากเป็นที่สุด ดีใจจนทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย!"

ใบหน้าเขาแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น มุมปากยกยิ้มไม่หุบ

"งั้นผมเรียกพี่ว่าภรรยาได้ไหม?"

"ได้สิ! เห็นไหมคนทางนี้เขาก็เรียกกันแบบนี้ ถือว่าเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม"

"พี่หมายความว่า พอกลับไปทางนู้นก็เรียกไม่ได้แล้วเหรอ?" เจียงจิ่นโจวเริ่มไม่ยอม

ลู่ชิงแจง "อยู่บ้านเราสองคนเรียกได้ แต่ออกข้างนอกอย่าเลย เธอคิดดูสิ ทางนู้นมีใครเขาเรียกกันแบบนี้ในที่สาธารณะบ้าง? อย่าทำตัวเด่นจะเป็นเป้าเปล่าๆ รออีกสักสองสามปีคงไม่เป็นไรแล้วมั้ง"

เจียงจิ่นโจวคิดตามก็เห็นจริง ทางนู้นแค่คู่รักควงแขนกันเดินถนนเพิ่งจะเริ่มฮิตเมื่อปีสองปีนี้เอง เมื่อก่อนถ้ายังไม่แต่งงานแล้วไปจับมือถือแขนสาวๆ มีหวังโดนด่าว่าลวนลาม

ปีก่อนๆ ขนาดเป็นผัวเมียกัน นั่งซ้อนจักรยานยังจับได้แค่ชายเสื้อสามีเลย

แม้จะเสียดายนิดหน่อย แต่เขาก็พอใจมากแล้ว แค่พี่ชิงเรียกว่าสามี คิดแค่นี้ก็ฟินแล้ว

ลู่ชิงเห็นเจียงจิ่นโจวยืนยิ้มเหม่อ เลยเข้าไปควงแขน "เลิกยิ้มได้แล้ว น้ำลายหกหมดแล้วนั่น"

เจียงจิ่นโจวเผลอยกมือเช็ดปาก ก่อนจะรู้ตัวว่าโดนลู่ชิงหลอก

เขากุมมือลู่ชิงแน่น สายตาเปี่ยมไปด้วยความสุข

กระซิบเรียกเบาๆ "ภรรยาจ๋า"

ลู่ชิงขานรับอย่างเปิดเผย แล้วขำ "ก็แค่คำเรียก จะอะไรนักหนา พอใจแล้วใช่ไหม? ไปกันเถอะ เวลามีน้อย ยังต้องไปซื้อของอีก"

ทั้งสองขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 3 ลู่ชิงพาเจียงจิ่นโจวมาหยุดที่หน้าร้านหนึ่ง

เจียงจิ่นโจวมองผ่านกระจกเข้าไปเห็นสินค้าด้านใน หน้าก็แดงเถือกขึ้นมาทันที

เพราะนี่คือร้านขายชุดชั้นในสตรี บนราวแขวนเต็มไปด้วยกางเกงในและเสื้อชั้นในผู้หญิงหลากหลายแบบ

ที่สำคัญคือชุดชั้นในพวกนั้นมันวาบหวิวเกินไป เจียงจิ่นโจวไม่เคยคิดมาก่อนว่าของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงแบบนี้จะเอามาแขวนโชว์ให้คนเลือกกันโจ่งแจ้งขนาดนี้

ลู่ชิงเห็นปฏิกิริยาของเจียงจิ่นโจวก็หลุดขำพรืด "อายอะไรเนี่ย? ป่ะ เข้าไปช่วยฉันเลือกหน่อย"

เจียงจิ่นโจวรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "พี่ชิง ผมไม่เข้าไปนะ ผมรอข้างนอกดีกว่า"

เขาเห็นผู้หญิงยืนเลือกของอยู่ข้างในตั้งหลายคน ให้ผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาเดินเข้าไปคงโดนหัวเราะเยาะตาย

ลู่ชิงหยิกเอวเขาเบาๆ กระซิบว่า "ทีตอนนี้มาทำเป็นพ่อพระผู้ทรงศีล ตอนกลางคืนไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย?"

หน้าเจียงจิ่นโจวยิ่งแดงหนักเข้าไปอีก กระซิบตอบ "พี่ชิง อย่าพูดสิ เดี๋ยวคนได้ยิน อีกอย่างมันเหมือนกันที่ไหนล่ะ?"

ลู่ชิงปิดปากหัวเราะคิกคัก นี่คงเป็นช่องว่างระหว่างยุคสินะ ตลกดีชะมัด

"งั้นรอข้างนอกนะ เดี๋ยวฉันออกมา" ลู่ชิงรู้ว่าบังคับเจียงจิ่นโจวไม่ได้ ทัศนคติคนเราต้องค่อยๆ เปลี่ยน

เจียงจิ่นโจวรีบพยักหน้า แล้วเดินหนีออกจากโซนร้านชุดชั้นในอย่างไวเหมือนหนีระเบิด

ลู่ชิงไม่ได้มาซื้อให้ตัวเอง แต่วันนั้นตอนวัดตัวตู้เสี่ยวเยว่กับคนอื่นๆ เธอพบว่าสาวๆ ยุคนั้นไม่ใส่ยกทรงกัน ใส่แต่เสื้อกล้ามทับในที่เย็บเอง ในฐานะนางแบบ ถ้าไม่โชว์สรีระช่วงอกให้สวยงาม ใส่ชุดอะไรก็ไม่ดูดี

ดังนั้นเธอจึงตั้งใจจะซื้อชุดชั้นในให้พวกตู้เสี่ยวเยว่คนละ 2 ชุด ลู่ชิงพกสมุดจดสัดส่วนที่เจิ้งเจาตี้จดไว้ติดตัวมาด้วย เธอเลือกซื้ออย่างพิถีพิถันตามข้อมูลในสมุด

เธอนึกถึงรูปร่างของแต่ละคน แล้วเลือกแบบและไซซ์ที่เหมาะสม

แน่นอนว่าเธอเลือกแบบที่ค่อนข้างเรียบร้อยและมิดชิด เธอไม่อยากให้พวกตู้เสี่ยวเยว่ตกใจช็อกตาย ขนาดเลือกแบบนี้แล้ว เธอก็คงต้องอบรมทำความเข้าใจกันยกใหญ่อยู่ดี

หลังจากเลือกรุ่นและจ่ายเงินเรียบร้อย ลู่ชิงหิ้วถุงหลายใบเดินออกมา แต่กลับไม่เจอเจียงจิ่นโจวที่ยืนรออยู่

ลู่ชิงเริ่มกังวล เจียงจิ่นโจวไม่มีบัตรประชาชน ถ้าโดนใครจับได้ว่าไม่ใช่คนยุคนี้คงเป็นเรื่องใหญ่

เธอนึกขึ้นได้ว่าเจียงจิ่นโจวเคยซื้อโทรศัพท์มือถือตอนอยู่บ้านเกิด ไม่รู้ว่าเปิดเครื่องไว้หรือเปล่า

เธอลองกดโทรออก แต่ก็เป็นไปตามคาด โทรศัพท์ปิดเครื่องอยู่

เธอหิ้วของเดินตามหา คิดว่าเจียงจิ่นโจวไม่ใช่คนเหลวไหล อาจจะรอนานเลยเดินไปดูอย่างอื่น ถ้าหาไม่เจอจริงๆ เธอตัดสินใจว่าจะใช้ถุงเฉียนคุนสื่อสารเรียกเขา

เมื่อเดินมาถึงหัวมุมตึก ในที่สุดเธอก็เห็นเจียงจิ่นโจวอยู่ไกลๆ

เจียงจิ่นโจวกำลังยืนเหม่ออยู่ที่หน้าร้านเช่าชุดแต่งงาน สายตาจับจ้องไปที่ชุดเจ้าสาวในตู้โชว์ตาไม่กะพริบ