บทที่ 511 วิสัยทัศน์อันกว้างไกลของผู้เฒ่าถัง

ถังเผิงดริฟต์รถออดี้เข้าจอดหน้าบ้านอย่างสวยงาม

เด็กๆ วิ่งกรูเข้ามาล้อมรถไว้แน่นทันที มือเล็กๆ นับสิบคู่ชูขึ้นเตรียมจะลูบคลำรถ

"ห้ามขยับ!" ถังเผิงตวาดเสียงดัง

ขืนให้เจ้าพวกตัวเปี๊ยกนี่เอามือมาลูบจนรถเป็นรอย มีหวังซวยแน่

เสียงตวาดของถังเผิงทำเอาเด็กสิบกว่าคนชะงักมือค้างกลางอากาศ ผู้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลหันมามอง ซึ่งในนั้นมีปู่ย่าตายายของเด็กพวกนี้รวมอยู่ด้วย เด็กบางคนเริ่มเบะปากทำท่าจะร้องไห้

"ห้ามร้องนะ!" ถังเผิงตะโกนสั่งอีก

ขืนร้องไห้ขึ้นมา คนในบ้านพักทหารได้แห่มาฟ้องพ่อเขาแน่ว่ารังแกเด็ก

แต่วิธีนี้ดูจะไม่ค่อยได้ผล เด็กบางคนเริ่มส่งเสียงสะอื้นแล้ว

ถังเผิงงัดไม้ตายออกมา ล้วงลูกอมผลไม้ออกมาจากกระเป๋ากำใหญ่

ชูขึ้นสูงแล้วประกาศ "ใครเป็นเด็กดี ฉันจะแจกขนม"

ได้ผลชะงัด คนที่กำลังจะร้องก็หยุด คนที่ไม่ได้ร้องก็ยิ้มแก้มปริ

คราวนี้รถไม่น่าสนใจเท่าขนมแล้ว เด็กๆ กรูเข้ามาล้อมรอบตัวถังเผิงแทน

ถังเผิงยิ้ม "เข้าแถวเรียงหนึ่ง เดี๋ยวแจกให้ทีละคน"

เด็กสิบกว่าคนจัดแถวตอนเรียงหนึ่งอย่างรวดเร็ว แถมยังเรียงตามลำดับความสูงอีกต่างหาก สมกับเป็นลูกหลานทหาร มีวินัยและคุณภาพคับแก้วจริงๆ

ถังเผิงยืนหัวแถวแล้วสั่งการ "ฉันจะเริ่มแจกขนมแล้ว แต่พวกเธอรับขนมไปแล้วต้องช่วยฉันเฝ้ารถ ห้ามให้ใครมาแตะรถฉันเด็ดขาด ทำได้ไหม?"

"ทำได้ครับ ได้ค่ะ!" เสียงเด็กๆ ตอบรับพร้อมเพรียง

เห็นไหมล่ะ เด็กในค่ายทหารสั่งซ้ายหันขวาหันได้ดั่งใจ เสียงดังฟังชัด แววตามุ่งมั่น

"ดีมาก ต้องรักษาคำพูดนะ"

ถังเผิงแค่ไม่อยากให้เด็กพวกนี้มาจับรถเขาเล่น ส่วนเรื่องเฝ้ารถก็แค่พูดเล่นไปงั้น

เขาเริ่มแจกขนมให้คนละสามเม็ด

เด็กๆ ได้ขนม บางคนรีบแกะกินทันที บางคนเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ

แต่ไม่มีใครผละหนีไปไหน ทุกคนยืนเฝ้ารถให้อย่างแข็งขันจริงๆ

ถังเผิงคิดว่าเด็กๆ คงแค่ทำท่าไปงั้นๆ เลยไม่ได้สนใจ ผลักประตูรั้วเดินเข้าบ้านไป

วันนี้คนอยู่กันครบ ทั้งปู่และพ่อแม่

ถังเผิงเดินเข้าบ้าน ทักทายผู้เฒ่าถังและถังกั๋วหัวที่นั่งอยู่บนโซฟา "คุณปู่ พ่อ สวัสดีครับ"

แล้วตะโกนบอกข่งหงเสียที่ง่วนอยู่ในครัว "แม่ครับ เดี๋ยวเย็นนี้ผมออกไปกินข้าวนอกบ้านนะ!"

ถังกั๋วหัวตีหน้าขรึมถาม "จะไปกินกับใครอีก? บอกไว้ก่อนนะ ใกล้เปิดเทอมแล้ว หัดทำตัวให้มันดีๆ หน่อย"

ถังเผิงชินกับท่าทีของพ่อแล้ว เขาหยิบแอปเปิลในจานผลไม้ขึ้นมากัด "กร้วม"

แล้วตอบว่า "รู้แล้วน่าพ่อ ก็จิ่นโจวกลับมาจากฮ่องกงแล้วไง เย็นนี้เขาเลี้ยงข้าวผมกับพวกโค่วเหวิน"

ผู้เฒ่าถังวางหนังสือพิมพ์ลง ถอดแว่นสายตา "จิ่นโจวกลับมาแล้วรึ?"

ถังเผิงกัดแอปเปิลอีกคำ "ใช่ครับ! เพิ่งถึงวันนี้เลย แถมพาแฟนสาวฮ่องกงกลับมาด้วยคนหนึ่ง สวยใช้ได้เลย อ้อ... แล้วก็ขับรถออดี้กลับมาคันนึง โลโก้สี่ห่วงซะด้วย"

แววตาของผู้เฒ่าถังเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาบอกถังเผิง "งั้นสองสามวันนี้ชวนจิ่นโจวกับแฟนเขามาเที่ยวบ้านเราหน่อยสิ"

ถังเผิงกินแอปเปิลหมดพอดี ตอบรับง่ายๆ "ได้ครับ เดี๋ยวผมบอกเขาให้"

แล้วหันไปอวดถังกั๋วหัว "พ่อ รถจอดอยู่หน้าบ้าน พ่อไม่ไปลองขับวนสักรอบเหรอ?"

"ไสหัวไปเลย พ่อแกยังไม่เคยขับรถเก๋ง แกก็ระวังตัวหน่อย อย่าไปก่อเรื่องที่ไหนล่ะ" ถังกั๋วหัวบ่นอุบ

ถังเผิงโยนแกนแอปเปิลลงถังขยะ เบะปาก "หวังดีแต่ไม่ได้ดี รู้งี้ไม่กลับมาซะก็ดี"

แล้วหันไปบอกปู่ "ปู่ครับ งั้นผมไปก่อนนะ"

เขาไม่กล้าชวนปู่นั่งรถออดี้ เพราะรู้ว่าปู่ไม่นั่งรถต่างชาติ

ผู้เฒ่าถังโบกมืออย่างเมตตา "ไปเถอะๆ ขับรถระวังด้วย อย่าลืมบอกจิ่นโจวให้มาหาล่ะ"

ถังเผิงยิ้ม "รับทราบครับ ปู่วางใจได้เลย"

แล้วตะโกนบอกทางครัว "แม่! ไปแล้วนะ!"

ข่งหงเสียชะโงกหน้าออกมา "รีบกลับมาเร็วๆ ล่ะ"

"คร้าบๆ" ถังเผิงควงกุญแจรถโชว์

เฮ้อ! รู้งี้ไม่กลับมาดีกว่า จะโชว์พาวสักหน่อยก็ไม่สำเร็จ

พอถังเผิงออกไปแล้ว ถังกั๋วหัวถามผู้เป็นพ่อ "พ่อครับ จิ่นโจวคบกับสาวฮ่องกงแบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอครับ?"

ผู้เฒ่าถังตอบ "จะเป็นไรไป? ขนาดกับญี่ปุ่นเรายังเจริญสัมพันธไมตรี แล้วกับคนฮ่องกงจะมีปัญหาอะไร?"

ผู้เฒ่าถังไม่ได้บอกลูกชายว่า ในการประชุมภายในเมื่อไม่นานมานี้ เขาได้นำข้อเสนอเรื่องการปฏิรูปและเปิดประเทศที่เจียงจิ่นโจวเคยพูดไว้ไปนำเสนอในที่ประชุม ก่อให้เกิดการถกเถียงอย่างดุเดือด จนในที่สุดก็ได้รับคำชมเชยจากผู้นำสูงสุด โดยเฉพาะเรื่องที่กองทัพห้ามทำธุรกิจ ที่ประชุมอนุมัติทันที ทำให้เขาได้หน้าไปเต็มๆ ตอนนี้เขาเลยอยากฟังว่าเจียงจิ่นโจวมีแนวคิดอะไรเด็ดๆ อีกไหม

อีกอย่างเขารู้เรื่องกระทรวงพาณิชย์ต้อนรับคณะดูงานจากอเมริกา เครื่องจักรความแม่นยำสูงที่ต้องการนำเข้าก็เพื่ออุตสาหกรรมการทหารทั้งนั้น แม้จะอ้างว่าใช้ในภาคพลเรือน แต่ดูทรงแล้วยากมาก เพราะต่างชาติยังปิดกั้นเทคโนโลยีเราอย่างหนัก ต่อให้ซื้อได้ ก็น่าจะเป็นของตกรุ่นที่เขาโละทิ้งแล้ว

ถังกั๋วหัวลังเล "ผมแค่เป็นห่วงเจ้าเผิงมันน่ะครับ"

"ห่วงอะไร? ไม่ว่าหลานจะเลือกทางไหน ครั้งนี้แกอย่าไปยุ่ง ฉันอยากดูว่าคนหนุ่มสาวพวกนี้จะสร้างเรื่องราวอะไรได้บ้าง ขอแค่ไม่ทำผิดกฎหมาย ฉันจะคอยหนุนหลังให้เอง เจ้าหนูเจียงจิ่นโจวคนนี้ไม่ธรรมดา เมื่อวันก่อนเปาอวี้กัง เจ้าพ่อเรือเดินสมุทรฮ่องกง โทรมาคุยกับฉัน เล่าเรื่องบางอย่างให้ฟัง ฉันเลยอยากเห็นว่าเขายังมีศักยภาพอะไรซ่อนอยู่อีกไหม" ผู้เฒ่าถังกล่าว

ถังกั๋วหัวไม่นึกว่าพ่อจะมองเจียงจิ่นโจวในแง่ดีขนาดนี้ เขาถามต่อ "ต้องตรวจสอบประวัติผู้หญิงฮ่องกงคนนั้นไหมครับ? เจ้าเผิงลงทุนไปขอร้องน้องสี่เพื่อให้ขับรถกลับมาได้ ระหว่างทางรบกวนคนไปไม่น้อย"

ผู้เฒ่าถังโบกมือ "ไม่ต้อง ส่วนเรื่องที่เจ้าเผิงไปขอให้น้องสี่ช่วย ก็แค่เติมน้ำมันไม่ใช่เหรอ? เขาก็จ่ายเงินครบทุกบาท จะเรียกว่ารบกวนอะไร ต่อไปเรื่องของเจ้าเผิงแกไม่ต้องไปยุ่งหรอก ให้โอกาสแกก็ใช้ไม่เป็น"

ผู้เฒ่าถังถอนหายใจในใจ พูดตรงๆ เขาผิดหวังในตัวลูกชายคนนี้หน่อยๆ ซื่อสัตย์น่ะดี แต่ซื่อตรงเกินไปจนกลายเป็นหัวแข็งไม่รู้จักยืดหยุ่น ตอนนี้เขาฝากความหวังไว้ที่หลานชายทั้งสองคนแล้ว

ถังเผิงเดินออกมานอกประตูรั้ว มาที่รถ ก็พบว่าเด็กๆ ยังยืนเฝ้ายามกันอย่างแข็งขัน ตัวตรงแด่ว

เขารู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ นั่งยองๆ ลูบหัวเด็กคนหนึ่ง "พวกเธอทำได้ดีมาก อาต้องไปแล้ว พรุ่งนี้จะมาแจกขนมให้อีกนะ"

เด็กๆ ตาเป็นประกาย ตอบเสียงดัง "ครับ ค่ะ!"

สิ่งที่เขาไม่รู้คือ หลังจากเขาขับรถออกไป ผู้ปกครองหลายคนโทรไปฟ้องถังกั๋วหัว ทำเอาถังกั๋วหัวโกรธจนควันออกหูอีกรอบ

ถังเผิงขับรถไปรับอ้ายเสวี่ยที่บ้าน พอขึ้นรถ อ้ายเสวี่ยก็มองไปรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ "รถที่ไหนเนี่ย?"

ถังเผิงยืดอก "พี่ห้ากลับมาแล้ว ขับกลับมาจากฮ่องกง ฉันเลยรีบขับมารับเธอไปซิ่งเป็นคนแรกเลยนะเนี่ย"

อ้ายเสวี่ยตาโต "โห รถคันนี้ต้องแพงมากแน่ๆ ใช่ไหม?"

ถังเผิงตบพวงมาลัย "แน่นอน นี่ออดี้เชียวนะ ของเยอรมัน ในปักกิ่งมีแค่คันเดียว"

อ้ายเสวี่ยลูบคอนโซลหน้ารถเบาๆ "พี่ห้าใจป้ำจริงๆ ต้องขายเสื้อผ้ากี่ตัวเนี่ยถึงจะซื้อรถแบบนี้ได้?"

ถังเผิงหัวเราะ "เธอทายผิดแล้ว คันนี้พี่ห้าไม่ได้ควักตังค์ซื้อเองหรอก เขาไปฮ่องกงรอบนี้ไปรู้จักสาวฮ่องกงคนหนึ่ง ได้ยินว่ารวยล้นฟ้า รถคันนี้สาวเจ้าเขายกให้พี่ห้าฟรีๆ"

อ้ายเสวี่ยตีแขนถังเผิงดังเพี้ยะ แซวว่า "จริงหรือหลอกเนี่ย? นี่เธออิจฉาเขาจนตาแดงแล้วล่ะสิ?"