บทที่ 421 ก็เพราะกลัวพ่อแม่เป็นห่วงนี่แหละ

"หึหึ คนเราจะจดจำบุญคุณกันก็ตอนที่ได้รับความช่วยเหลือในยามตกทุกข์ได้ยาก การช่วยตอนที่เขาสบายอยู่แล้วใครๆ ก็ทำได้ ถือซะว่าเป็นการลงทุนครั้งหนึ่งของบ้านเราก็แล้วกัน! ถ้าได้ผลตอบแทนก็ดีไป แต่ถ้าไม่ได้ก็ถือว่าให้เสี่ยวเผิงได้หน้าได้ตา อีกอย่างยังไม่รู้เลยว่าเขาจะได้ใช้หรือเปล่า"

เห็นถังเผิงรับกระดาษจดไปแล้ว ท่านผู้เฒ่าถังก็พูดต่อ "เรื่องนี้เอ็งรู้ไว้ก็พอนะ อ้อ พรุ่งนี้เอาบุหรี่ของปู่ไปให้จิ่นโจวสักสองคอตตอนด้วย เราจะรับของเขามาฝ่ายเดียวไม่ได้ ต้องมีของตอบแทนกลับไปบ้าง เอาล่ะ ปู่จะไปพักผ่อนแล้ว"

ถังเผิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ครับปู่ ผมทราบแล้ว"

พอท่านผู้เฒ่าถังกลับเข้าห้องนอนไป ข่งหงเสียก็พูดกับถังกั๋วหัวว่า "ฉันก็ว่าเสี่ยวเจียงเป็นเด็กดีนะ อย่างน้อยก็ไม่เหมือนพวกที่เคยมาบ้านเรา ดูปราดเดียวก็รู้ว่ามาพร้อมจุดประสงค์แอบแฝง"

ถังกั๋วหัวมองภรรยาแล้วยิ้มแซว "ผมว่าคุณโดนเสื้อขนเป็ดของเสี่ยวเจียงซื้อตัวไปแล้วมากกว่ามั้ง?"

"พูดเลอะเทอะ ฉันใช่คนเห็นแก่ของฟรีเหรอ? ถ้าฉันอยากได้ของขวัญ บ้านเราคงมีของดีๆ กองเต็มบ้านไปแล้ว" ข่งหงเสียค้อนสามี

"ครับๆๆ ผมรู้แล้วครับ ภรรยาของผมเป็นแม่ศรีเรือนที่ดีที่สุด" ถังกั๋วหัวเห็นภรรยาเริ่มงอน จึงรีบเอาใจ

ข่งหงเสียแกล้งดุ "ทำตัวไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่เลย เสี่ยวเผิงยังอยู่นะ"

ถังเผิงแทบทนมองพ่อตัวเองไม่ไหว รีบพูดแทรก "เชิญต่อเลยครับ ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ผมไปนอนละ"

"เดี๋ยว ไปเอาเสื้อขนเป็ดในห้องพ่อกับแม่ออกมาให้พ่อเขาลองหน่อย" ข่งหงเสียเรียกถังเผิงไว้ทันควัน

ถังเผิง...

นี่แม่กะจะโปรโมตความดีพี่ห้าให้ถึงที่สุดเลยใช่ไหม

เขาเดินเข้าห้องนอนพ่อแม่ไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก หอบถุงกระดาษสามใบออกมา

แล้วส่งให้ข่งหงเสีย "อ่ะแม่ ให้แม่ ตอนผมซื้อเสื้อขนเป็ดให้ ไม่เห็นแม่จะตื่นเต้นขนาดนี้เลย"

ถ้าข่งหงเสียมือไม่ไม่ว่างอยู่ คงเขกหัวลูกชายคนนี้ไปแล้ว

เธอดุแกมขำ "มันจะเหมือนกันได้ยังไง? ระหว่างถูกบังคับให้รับ กับได้รับด้วยความเต็มใจ เอ็งจะเลือกอันไหน? แค่ฉันใช้ให้ไปเอาเสื้อขนเป็ดออกมา ดูทำหน้าเข้าสิ ไม่เต็มใจเอาซะเลย ลองดูเสี่ยวเจียงเขาบ้าง เอ็งอยู่กับเขาทุกวันเรียนรู้อะไรมาบ้างฮึ? มีลูกอย่างเอ็งนี่ฉันรู้สึกเสียข้าวสุกจริงๆ"

"แม่ ผมลูกแท้ๆ ของแม่นะ อย่าด้อยค่าผมได้ไหม อีกอย่างเสื้อที่แม่ใส่อยู่ผมก็เป็นคนให้ด้วยความเต็มใจนะ ทำไมแม่พูดแบบนี้ล่ะ? จิ่นโจวมาแค่ครั้งเดียวซื้อแม่ไปได้ทั้งตัวแล้ว" ถังเผิงรู้สึกว่าตัวเองน่าสงสารกว่านางโต้วเอ๋อเสียอีก

"พอได้แล้ว ดูสิ ไม่รู้จักถ่อมตัวเลยนะ ยังจะมาทำน้อยใจอีก ไม่ใช่ว่าจะไปนอนเหรอ? รีบไปสิ" ข่งหงเสียเริ่มไล่ที่

ถังเผิง...

นี่มันเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพลชัดๆ

ฝากไว้ก่อนเถอะ ใครใช้ให้แม่เป็นแม่ผมล่ะ ผมสู้ไม่ได้ หลบไปก็ได้ฟะ

ถังเผิงแบกความชอกช้ำกลับเข้าห้องนอนตัวเองแล้วปิดประตูแน่น

ข่งหงเสียไม่สนใจลูกชายสักนิด หยิบเสื้อขนเป็ดสีขาวตัวยาวออกมาจากถุงกระดาษ

แววตาเต็มไปด้วยความชอบใจ ลูบไล้เนื้อผ้าเบาๆ "เนื้อผ้านี่สัมผัสดีจริงๆ สีนี้สวยกว่าสีแดงที่เสี่ยวเผิงให้ฉันอีก ใส่แล้วต้องดูเด็กลงแน่ๆ ใช่ไหมคะคุณ"

ถังกั๋วหัว...

ไหนคุณบอกว่าชอบสีแดงที่สุดไง? ตอนลูกชายเอาสีแดงมาให้ คุณยังบอกอยู่เลยว่าสีแดงดีที่สุด

แต่เขาก็แค่คิดในใจ ปากกลับพูดว่า "ใช่ครับ! สวยมากเลย เสี่ยวเจียงตาถึงจริงๆ"

ข่งหงเสียสวมเสื้อขนเป็ด แล้วหมุนตัวไปมาหน้ากระจกสองสามรอบ

"เป็นไงคะคุณ? สวยไหม?"

แม้ข่งหงเสียจะอายุสี่สิบกว่าแล้ว แต่ด้วยการดูแลตัวเองอย่างดี ทั้งรูปร่างและหน้าตาจึงดูเหมือนคนอายุสามสิบต้นๆ พอใส่เสื้อขนเป็ดสีขาวตัวนี้ ยิ่งขับเน้นบุคลิกให้ดูโดดเด่นสง่างามขึ้นไปอีก

ถังกั๋วหัวรีบพยักหน้า "สวย สวยมากๆ เมียผมใส่อะไรก็สวย"

ข่งหงเสียยิ้มจนแก้มปริ "ปากหวานจริงเชียว"

จากนั้นเธอก็หยิบเสื้อขนเป็ดผู้ชายออกมาจากอีกถุง ส่งให้ถังกั๋วหัว "มา ลองใส่ตัวที่เสี่ยวเจียงซื้อให้คุณดูสิ"

ถังกั๋วหัวรับมา สวมใส่แล้วขยับตัวดู ขนาดพอดีตัวเป๊ะ

"เด็กคนนี้ เลือกของเก่งจริงๆ แฮะ ใส่แล้วอุ่นดีใช้ได้เลย" ถังกั๋วหัวกล่าวอย่างพอใจ

ข่งหงเสียหยิบเสื้อตัวผู้ชายออกมาจากถุงสุดท้าย "ดูสิ นี่เป็นแบบตัวสั้น น่าจะให้คุณพ่อ พรุ่งนี้ค่อยให้ท่านลอง ท่านอายุมากแล้วขี้หนาว ใส่ไว้ข้างในเสื้อโค้ทก็น่าจะดี"

ถังกั๋วหัวมองดูเสื้อขนเป็ดทั้งสามตัว แล้วรำพึง "เด็กคนนี้มีน้ำใจจริงๆ เราจะให้เขาเสียเปรียบไม่ได้นะ"

ข่งหงเสียพยักหน้า "นั่นสิคะ วันหน้ามีโอกาสก็ต้องช่วยเขาให้มากหน่อย ฉันดูออกว่าคุณพ่อก็ชอบเขามากเหมือนกัน"

…

เจียงจิ่นโจวขี่จักรยานกลับมาถึงบ้านสี่ประสาน รู้สึกหนาวจนตัวสั่นสะท้าน เขาเร่งก่อไฟในเตาเตียงและเปิดฮีตเตอร์ทันที

ในใจครุ่นคิดว่าเมื่อไหร่ทางมหาวิทยาลัยจะทำเรื่องเอกสารให้เสร็จเสียที

วันนี้ลู่ชิงเองก็ยุ่งวุ่นวายมาทั้งวัน ช่วงเช้าเธอไปขลุกอยู่ที่ร้านขายของเก่า บอกเฒ่าแก่เฉียนว่าจะไปเที่ยวต่างประเทศสักสองสามวัน ฝากให้เขาดูแลร้านด้วย ถ้าก่อนตรุษจีนเธอยังไม่กลับมา ก็ให้เขาจัดการเรื่องวันหยุด เรื่องเงินเดือน และโบนัสพนักงานได้เลย

เฒ่าแก่เฉียนหัวเราะ "เสี่ยวลู่ นี่จะใช้งานลุงเยี่ยงวัวควายเลยเหรอ? ตัวเองหนีไปเที่ยว ให้ลุงเฝ้าร้าน แถมตรุษจีนยังไม่คิดจะกลับมาอีก"

ลู่ชิงยิ้มตอบ "ลุงเฉียน เราก็คนกันเองน่า ลุงวางใจเถอะ ไว้ฉันกลับมา ลุงอยากไปเที่ยวไหนก็ไปเลย ค่าใช้จ่ายฉันออกให้หมด แบบนี้โอเคไหมจ๊ะ?"

เฒ่าแก่เฉียนก็แค่แหย่ลู่ชิงเล่น พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ก็รีบโบกมือ "พอเถอะๆ ลุงแก่แล้ว แขนขาไม่ดี อยู่บ้านดีกว่า เธอไปเถอะ ที่ร้านลุงดูให้เอง ว่าแต่... มีคนไปเป็นเพื่อนหรือเปล่าล่ะ?"

โดนเฒ่าแก่เฉียนทักแบบนี้ ลู่ชิงก็นึกถึงเจียงจิ่นโจวขึ้นมา หน้าแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว

แต่ปากยังแข็ง "ลุงเฉียนนี่ชอบล้อเล่นเรื่อยเลย ใครจะไปกับฉันล่ะจ๊ะ ฉันแค่อยากไปพักผ่อนหย่อนใจเฉยๆ"

เฒ่าแก่เฉียนผ่านโลกมาเยอะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ก็ไม่ได้พูดเปิดโปง ได้แต่ถอนใจในใจ เป็นวัยรุ่นนี่ดีจริงหนอ ไม่รู้ว่าดอกไม้งามอย่างลู่ชิงจะไปตกอยู่ในมือเจ้าหนุ่มที่ไหน หวังว่าจะไม่ใช่พวกแมงดาเกาะผู้หญิงกินนะ

คิดได้ดังนั้น เขาจึงเตือนลู่ชิงว่า "เสี่ยวลู่เอ้ย เมืองนอกเมืองนาไม่ปลอดภัย ระวังตัวหน่อยนะ"

ลู่ชิงรับคำด้วยรอยยิ้ม "รับทราบจ้ะลุงเฉียน งั้นช่วงนี้ลำบากลุงหน่อยนะจ๊ะ"

พอกลับถึงบ้าน ลู่ชิงก็รื้อกระเป๋าเดินทางออกมา จัดเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ชุดชั้นใน และเครื่องสำอาง เงินและโทรศัพท์มือถือก็ใส่เข้าไป รอให้เจียงจิ่นโจวส่งถุงเฉียนคุนมา ก็จะเก็บเข้าไปทั้งหมด ช่วงนี้ฮ่องกงอากาศยังร้อนอยู่ ไม่ต้องพกเสื้อขนเป็ดไป

คิดไปคิดมา คงต้องบอกพ่อกับแม่สักหน่อย เพราะดูท่าตรุษจีนนี้คงไม่ได้กลับบ้านแน่ๆ เธอไม่รู้ว่าสถานการณ์ที่ฮ่องกงจะเป็นยังไง

ไม่รู้ว่าถ้าแม่รู้ว่าตรุษจีนนี้เธอไม่กลับบ้านจะโกรธไหม ลู่ชิงรู้สึกลำบากใจ ฝั่งหนึ่งก็เจียงจิ่นโจว อีกฝั่งก็พ่อแม่ จะให้เธอเลือกยังไงดี?

เธอถือโทรศัพท์ลังเลอยู่นานก็ยังไม่กล้ากดโทรออก หรือจะบอกพ่อแม่ไปเลยว่ามีแฟนแล้ว? พวกท่านน่าจะไม่ว่าอะไร เพราะอยากให้เธอแต่งงานจนแทบคลั่งอยู่แล้ว

แบบนี้จะเรียกว่าเห็นผู้ชายดีกว่าแม่ไหมนะ โอ๊ย ไม่ใช่สักหน่อย เธอก็แค่ไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วงต่างหาก

ลู่ชิงปลอบใจตัวเองอยู่นาน สุดท้ายตัดสินใจว่ารดูสถานการณ์ก่อน ถ้าพ่อแม่ไม่ซักไซ้ ก็ปิดไว้ก่อน แต่ถ้าถามไล่ต้อนจนมุม ค่อยเอาเจียงจิ่นโจวมาเป็นโล่กำบังก็แล้วกัน