บทที่ 13 ก้าวย่างเล็กๆ สู่การเป็นมหาคุรุ

ท้องฟ้าสีครามกระจ่าง และเมฆสีขาวกำลังม้วนตัว เก้าแว่นแคว้นแดนแผ่นดินใหญ่ยังคงเป็นสังคมเกษตรกรรมไม่มีร่องรอยของมลพิษทางอุตสาหกรรม กลิ่นของอากาศที่นี่สดชื่นพร้อมกลิ่นอายของฤดูร้อนทำให้รู้สึกสบายตัว

ซุนม่อเดินไปจนสุดทางเดินหินและหยุดตามรอยเท้าของเขาปล่อยให้เงาจากต้นหม่อนพัดลงมาและเขย่าร่างของเขา จากนั้นก็เลี้ยวและมุ่งหน้าไปยังอาคารหอพัก

จะมีประโยชน์อะไรหากลูกผู้ชายไม่ได้คาดดาบขี่ม้าไปพบนางอันเป็นที่รักอย่างยิ่งใหญ่?

“ในเมื่ออันซินฮุ่ยเป็นครูใหญ่งั้นอย่างน้อยข้าก็ต้องเป็นมหาคุรุใช่ไหม?”

ซุนม่อรำพึงจากนั้นเกิดความคิดอย่างหนึ่งในใจ  “ข้าต้องเป็นสุดยอดมหาคุรุในจินหลิงให้ได้!”

ติง!

“ยินดีด้วยเจ้าได้รับคะแนนประทับใจ 100 คะแนน เปิดใช้งานเส้นทางมหาคุรุ เมื่อเจ้าก้าวสู่เส้นทางเล็กๆของมหาคุรุ เจ้าจะได้รับรางวัลเป็นหีบสมบัตินำโชค หวังว่าจากนี้ไป เจ้าจะได้รับความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่กว่าในฐานะมหาคุรุาขออวยพรให้เจ้าประสบความสำเร็จมากขึ้นในฐานะในอาชีพการสอนของเจ้าในอนาคต”

ระบบเตือนความจำตัดความคิดของซุนม่อ

“เจ้าพูดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทุกครั้งเลยเหรอ?  เจ้าช่างเหมือนผีแล้วยังน่ากลัวมากอีกด้วย!”

ซุนม่อบ่นแต่ระบบไม่ใส่ใจเขา

หีบสมบัตินำโชคส่องแสงสีแดงส่องใส่ดวงตาของซุนม่อเขาคุ้นเคยกับสถานการณ์นี้และสั่ง "เปิด" อย่างนุ่มนวล

หีบสมบัตินำโชคเปิดออกและหายไปเหลือเพียงขวดแก้วทรงกลมขนาดเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ แบนและเต็มไปด้วยของเหลวสีขาวน้ำนม

'น้ำมันวาฬโบราณแก่นแท้ที่สกัดจากไขมันและกระดูกของวาฬยักษ์โบราณ ถูกขัดเกลาด้วยสมุนไพรอันล้ำค่า16 ชนิด เมื่อใช้ภายนอก สามารถเสริมสร้างกล้ามเนื้อ ป้องกันโรค บรรเทาปวดและเพิ่มความไวของประสาทสัมผัสทั้งหกได้. . ’

'หมายเหตุเนื่องจากผลกระทบทรงพลังเกินไป โปรดใช้ในปริมาณเล็กน้อยในแต่ละครั้งอย่างเหมาะสมหากใช้ในปริมาณที่สูงเกินไปมันจะกัดกร่อนเส้นประสาทและทำให้รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก’

หลังจากอ่านคำแนะนำบนขวดแล้วซุนม่อก็พูดไม่ออกครู่หนึ่ง: "ระบบฯ นี่เจ้าต้องการให้ข้าก้าวต่อไปบนเส้นทางของหมอนวดใช่ไหม?เจ้าจะให้ข้าเป็นมหาคุรุ หรือหมอนวดกันแน่?"

“โปรดอย่าตั้งคำถามถึงความถูกต้องของระบบมหาคุรุที่ไม่มีใครเทียบได้”ระบบเน้นย้ำ “ยิ่งไปกว่านั้นสถานะระหว่างทำงานไม่มีความแตกต่างกัน”

“ทำไมเจ้าถึงไม่เป็นระบบหมอนวดเท้า?”

ซุนม่อย้อนถาม

“......”

ระบบเงียบไปประมาณสิบวินาทีหรือมากกว่านั้นจากนั้นจึงเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา “โปรดอย่าประเมินค่าน้ำมันวาฬโบราณต่ำไปเมื่อใช้ร่วมกับเคล็ดการนวดแผนโบราณจะมีผลกระทบอย่างมาก”

เขาเปิดร้านค้าของระบบและเห็นว่านอกจากผลโพธิ์แล้วยังมีน้ำมันวาฬโบราณขวดหนึ่งอยู่บนชั้นวางที่เหมือนกับที่เขาเพิ่งได้รับมาปริมาณคือ 200 มล. และตั้งราคาไว้ที่ 1,000คะแนนความประทับใจ

“มันแพงขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

ซุนม่อตกใจมากเมื่อเทียบกับราคาของผลโพธิ์

200มล.?น้อยไปไหม? แน่นอนว่าใช่ ซุนม่อเคยเห็นน้ำหอมชาแนลเบอร์5 ขนาด 200 มล. ของเพื่อนร่วมงานสตรีของเขาซึ่งมีมูลค่ามากกว่า 2,500 หยวน หลังจากที่เธอซื้อสิ่งนั้นเธอกินขนมปังเปล่าและผักดองเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือน

นั่นคือน้ำหอมและแป้งพัฟเบาๆ ของมันจะช่วยให้คนหนึ่งได้กลิ่นหอมในหนึ่งวัน ผู้ใช้สามารถใช้มันเป็นเวลาหลายเดือนแต่เขาต้องใช้น้ำมันวาฬโบราณมูลค่า 7-8 มิลลิลิตรในแต่ละครั้งใช่ไหม มิฉะนั้นถ้าคนมีใบหน้าใหญ่ ก็คงจะไม่เพียงพอสำหรับใบหน้านับประสาใช้เพียงพอสำหรับการนวดทั่วเรือนร่าง

“ของถูกไม่มีดีทุกอย่างที่จำหน่ายโดยร้านค้าของระบบมีค่ามากกว่าราคาของมัน

ระบบเสริมว่า“สำหรับการนวดทั่วร่าง เจ้าเพียงแค่ต้องใช้น้ำมันวาฬโบราณ 5 มล.แล้วเจือจางด้วยน้ำสะอาดในอัตราส่วน 5:1 หากอัตราส่วนต่ำกว่านี้ ผลกระทบก็จะลดน้อยลงไปอีก

“การนวดทั้งตัวจะทำให้เจ้าได้คะแนนประทับใจอย่างน้อย25 คะแนน”

ซุนม่อประเมินทันทีพิจารณาจากความเร็วที่เขาได้รับความชื่นชอบ มันไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยดูเหมือนว่าเขาควรจะรักษามันไว้

"จะเก็บไว้ทำไมราคาที่สูงเป็นแรงจูงใจให้เจ้าทำงานหนักเพื่อแนะนำนักเรียนจำนวนมากขึ้นและได้รับความชื่นชอบประทับใจ"

ระบบนี้ทำให้แผนการของเขาฟังดูมีเหตุผลทำให้ซุนม่ออยากจะยกนิ้วกลางให้มัน

เมื่อคำนวณแล้วซุนม่อมีคะแนนความชอบทั้งหมด 109 คะแนน มีหลี่จื่อชี 4, หลี่กง6, หวังฮ่าว 23, โจวชี่ 25และส่วนใหญ่มาจากการมีส่วนร่วมของ ชีเซิ่งเจี่ย 51

“ในร้านค้าระบบมีอะไรให้ซื้อหรือเปล่า”

ซุนม่อถามขณะเดิน

“หีบสมบัตินำโชคราคา10 คะแนนความประทับใจแต่ละหีบ จะให้โอกาสเจ้าในการดึงของวิเศษที่ขายในร้านค้า”

ระบบแนะนำ

“ข้าเป็นคนไม่มีโชคที่ไม่สามารถแม้แต่จะได้รับรางวัลชมเชยในการจับฉลากตั้งแต่ยังเด็กเจ้าไม่ได้ขอให้ข้าเสียคะแนนความประทับใจทั้งหมดด้วยการทำอย่างนั้นใช่ไหม?”

ซุนม่อเหลือกตา

หลังจากกลับมาที่หอพักซุนม่อเห็นนักเรียนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าทางเข้า เขาคำนับจางเซิง “อาจารย์จางขอบคุณสำหรับคำแนะนำของท่าน”

“ไปเถอะกลับไปฝึกฝนให้หนัก”

จางเซิงถือหนังสือในมือซ้ายและมือขวาของเขาจับที่หลังของเขา เขายิ้มเล็กน้อยสวมบทบาทเหมือนเป็นมหาคุรุ

เมื่อเห็นว่าซุนม่อกลับมาแล้วจางเซิงทำแกล้งมองไปทางด้านข้างแล้วเบือนศีรษะออกไป ไม่สนใจแม้แต่จะทักทายเขาไม่ต้องการเข้าใกล้คนไร้ประโยชน์อย่างเขา

หยวนฟงและหลู่ตี๋ต่างก็อยู่ในหอพักในอดีตก็เพิกเฉยต่อซุนม่ออยู่แล้ว แต่หลู่ตี๋พยักหน้าหลู่ตี๋เป็นคนที่ไม่รุกรานใคร

“จางเซิงนี่เป็นนักเรียนคนที่ห้าที่มาขอคำแนะนำจากเจ้าใช่ไหม? ดูเหมือนว่าเจ้าจะได้รับการยอมรับจากนักเรียนบางคนว่าเป็นครูผู้ช่วยสอนแล้วนะ!”

หยวนฟงพูดอย่างสุภาพ

“ก็พอยอมรับได้!

จางเซิงแสดงท่าทางภาคภูมิใจและกลับไปที่เตียงของเขาและทำสมาธิต่อ

บรรยากาศในหอพักอึดอัดมาก

จางเซิงดูแคลนซุนม่อ  หรือบางทีอาจกล่าวได้ว่าจางเซิงดูแคลนเพื่อนร่วมห้องทั้งสาม  นอกจากให้คำตอบสั้นๆเมื่อหยวนฟงพูดคุยอย่างสุภาพและให้เกียรติ ปกติเขาจะใช้เวลานั่งทำสมาธิและไม่สนทนากับพวกเขา   หยวนฟงไม่สนใจซุนม่อและเลือกจะเพิกเฉยต่อเขา

หลู่ตี๋ไม่คิดอะไรกับซุนม่อแต่เขาจะไม่เสี่ยงล่วงเกินจางเซิงและหยวนฟงโดยพูดคุยกับเขา

อาจกล่าวได้ว่าซุนม่อถูกโดดเดี่ยวและไม่สามารถเข้ากันกับพวกเขาได้  อย่างไรก็ตาม เขาไม่ใส่ใจเรื่องนี้แต่เขารู้สึกว่ามันเงียบมาก ทำให้เขาครุ่นคิดบางอย่างได้

ซุนม่อจะไม่ประจบใครสักคนเพื่อให้ได้หนังสือดีๆมาอ่านอย่างแน่นอน

คืนที่เงียบสงบผ่านไป

เช้าตรู่หลู่ตี๋ถือขาหมูที่ถอนขนออกหมดแล้วและเอาซุปเก่าไปตุ๋นที่โรงอาหารนี่เป็นวิธีพิเศษของเขาในการเอาใจอาจารย์หลัก

“อาจารย์โจวได้กินไปสองชิ้นแล้วเมื่อถึงเวลาที่เขากินห้าชิ้น ข้าควรจะได้อยู่ในโรงเรียนแล้ว”

หลู่ตี๋ฝันถึงอนาคตที่งดงาม

ครูฝึกสอนทุกคนจะติดตามครูอาวุโสคอยเป็นผู้ช่วยสอนและถูกประเมิน  ครูเก่ามีผลกระทบอย่างมากต่อพวกเขาว่าจะได้อยู่ทำงานต่อในโรงเรียนได้หรือไม่

ประตูหอพักถูกเปิดออกและหลู่ตี๋เห็นนักเรียนเจ็ดคนยืนอยู่ข้างนอก เขาไม่แปลกใจเลยเป็นเพราะนักเรียนจำนวนมากมาขอคำแนะนำจากจางเซิงเมื่อวานนี้ดังนั้นเขาจึงหันไปเรียก

“จางเซิงมีนักเรียนมาขอคำชี้แนะจากเจ้า!”

หลู่ตี๋หาวรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

“เป็นคนรวยนี่ดีจริง”

หลู่ตี๋แตะกระเป๋าของเขาเขาไม่มีเงินพอที่จะให้นักเรียนมาอยู่ข้างเขา อย่างไรก็ตาม เขามีขาหมู  และมันจะมีผลเช่นเดียวกันในความคิดของเขาไม่มากก็น้อย

“จางเซิงมีนักเรียนมากเกินไป จะรับมือไหวไหม?” หยวนฟงพูดสุภาพพร้อมรอยยิ้มแต่รู้สึกหม่นหมองมากทำไมพ่อของเขาถึงไม่รวย?

“เรื่องเล็กน้อย!”

จางเซิงหวีผมเรียบและหลังจากตรวจสอบแล้วว่าเสื้อผ้าของเขาไม่มีรอยยับ เขาก็เดินออกไป“ผลัดกันทีละครั้ง เจ้าไปก่อน!”

หวังฮ่าวคนถูกเลือกตกตะลึง  เขาถามโดยไม่รู้ตัว “ข้าจะพูดยังไงดี?”

“หืม?”จางเซิงตะลึง “เจ้าไม่ได้มาขอคำชี้แนะหรอกหรือ?”

“ถูกแล้ว!”

หวังฮ่าวพยักหน้า

“แล้วเจ้าคิดจะพูดอะไร?”

น้ำเสียงของจางเซิงเริ่มจริงจังเขาอดบ่นเรื่องของฟางจื่อเหลียงไม่ได้  เขาจ่ายเงินไปเป็นจำนวนมากแต่เขากลับไม่ทำให้ดูน่าเชื่อถือ แม้เขาจะเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ เขาสมควรหานักเรียนฉลาดไม่ใช่หรือ?

หวังฮ่าวเกาหัวสีหน้าดูสับสน

“เอ่อ,เรามาตามหาอาจารย์ซุน  ซุนม่อ”

โจวชี่กล่าวและเอียงตัวหลบหน้าจางเซิงจากนั้นเขามองเข้าไปในหอพัก

“หือ?”

หลู่ตี๋ที่กำลังจะผละจากไปพลันชะงักเท้าและหันกลับมามอง

เมื่อได้ยินเช่นนี้จางเซิงมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาถลึงตามองหลู่ตี๋และกลับไปที่หอพัก

“มันไม่ใช่ความผิดของข้า!”

หลู่ตี๋ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรเขาอยากอธิบายว่าเขาไม่รู้ว่าซุนม่อจะไร้ยางอายถึงขนาดพาคนมาทำท่าเช่นนี้

“ฮะฮะ!”

เมื่อเห็นจางเซิงอับอายขายหน้าหยวนฟงกลับเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มแทบปล่อยเสียงหัวเราะลั่น

“อรุณสวัสดิ์อาจารย์ซุน!”

โจวชี่ยืนอยู่ที่ประตูทักทายซุนม่อที่ยืนขึ้นเมื่อได้ยินเสียงหน้าหอหลังจากนวดเมื่อวานนี้ ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพดีเยี่ยม

“อาจารย์ซุน”

หวังฮ่าวทักทายเขาและยิ้มสดใส

“ดูจากคนที่พวกเขาตามหาความสามารถในการแสดงของพวกเขาสูงมาก รอยยิ้มของผู้ชายคนนี้ดูเหมือนชื่นชมซุนม่อจากก้นบึ้งหัวใจ”

จางเซิงนิ่งงันและต้องการไปหาฟางจื่อเหลียงเพื่อทวงเงินคืน

“ซุนม่อ,เจ้าต้องใช้เงินมากมายเพื่อจ้างนักเรียนเจ็ดคนมาช่วย”

หยวนฟงเยาะเย้ยและจงใจพูดเสียงดังพยายามทำให้ซุนม่ออับอาย แต่ก็น่าเสียดายที่ซุนม่อเมินเฉยต่อเขา

“พวกเจ้าต้องการอะไร?”

ซุนม่อเดินออกไปหยุดยืนที่ระเบียงทางเดินมองไปที่พวกเขา

เขาเปิดใช้งานเนตรทิพย์และสถิติของนักเรียนทุกคนปรากฏอยู่ข้างๆ ตัวพวกเขา ในหมู่พวกเขาค่าความเป็นไปได้สูงสุดอยู่ที่ระดับทั่วไปเท่านั้น

“อาจารย์ซุน!พวกเขาทุกคนมาที่นี่เพื่อขอคำชี้แนะจากท่าน” โจวชี่อธิบาย

“ข้าไม่ว่าง!”

หลังจากซุนม่อพูดจบเขาก็ลงไปข้างล่าง โจวชี่ระมัดระวังตัวมาก เขาจะซ่อนความคิดจากซุนม่อได้อย่างไรคนเหล่านี้คงเคยได้ยินเขาพูดถึงเคล็ดการนวดแผนโบราณและอยากจะมาทดลองดู

“หา?”

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของซุนม่อคนอีกกลุ่มหนึ่งก็มองหน้ากัน

“ฮ่าฮ่าฮ่า!

จางเซิงอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “ถ้าคนไม่มีความสามารถมันก็ไร้ประโยชน์แม้ว่าพวกมันจะใช้เงินก็ตาม”

"ถูกต้อง.นักเรียนมาขอคำแนะนำ แต่ครูวิ่งหนีไม่ให้คำแนะนำแม้แต่คำเดียว เรื่องแบบนี้ตลกเป็นบ้า”หยวนฟงยินดีในความโชคร้ายคนอื่น

“เขามีแต่ขยะเต็มไปหมดแล้วเขาจะให้คำแนะนำได้อย่างไร” จางเซิงยิ้มเยาะไม่รู้สึกอารมณ์เสียอีกต่อไป

“อย่างไรก็ตามเจ้าผู้นี้ใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อที่จะได้อยู่ต่อในสถาบัน มันอาจจะมีค่าใช้จ่ายมากสำหรับเขาในการค้นหานักเรียนจำนวนมากในคราวเดียว”

หยวนฟงครุ่นคิดว่าเขาควรยืมเงินเพื่อสร้างชื่อเสียงหรือไม่

“ซุนม่อดูหล่อมากถ้าเขาต้องเสียสละตัวเอง ย่อมมีคนที่ต้องการจะรักษาเขาไว้อย่างแน่นอน”

จางเซิงลูบคางและพูดอย่างดูถูก“เขาไม่ใช่แม้แต่ครูผู้ช่วยสอน แต่เขาต้องการที่จะเป็นครู?เขากำลังฝันไป”

“เฮ้อคนพวกนี้ไร้ยางอายเกินไป พวกเขาไม่แสดงคุณธรรมที่ครูควรมี ข้ามันเป็นคนไร้เดียงสาพึ่งพาความสามารถของตัวเอง”

หลู่ตี๋ส่ายหัวและดูขาหมูในมือเขารู้สึกว่ามีไม่กี่คนที่จะซื่อสัตย์เหมือนเขา