(ฟรี) บทที่ 100 ฝึกสุนัข

บทที่ 100 ฝึกสุนัข

การทำงานในตอนนี้คือความสุขอย่างแท้จริง

ไม่มีใครคอยตรวจสอบ การเข้าทำงาน ไม่มีแบบฟอร์มหรือรายงานสรุป ให้ต้องส่งมากมาย และไม่มีการประชุม ให้ต้องเข้าร่วม

พอถึงตอนเช้า เขาแค่ดื่มชาร้อนเพื่อล้างลำไส้ จากนั้นหยางต้าไห่ก็ ถือปืนออกไปเดินเล่นบนภูเขา รอบ ๆ สนามป่า

รักษาความปลอดภัยนะ รักษาความปลอดภัย! จะนั่งอยู่ในสำนักงานแล้วรักษาอะไรได้?

ดังนั้น การที่หยางต้าไห่ออกเดินสำรวจบนภูเขา ลุยหิมะฝ่าลม นั่นแหละคือ การทำงานอย่างจริงจังที่สุด!

หยางต้าไห่ แบกปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติ Type 56 ไว้บนบ่า แล้ว ก้าวขายาว ๆ เดินลัดเลาะไปตามป่า

ต้าผ่างและเอ๋อผ่างเดินตามอย่างใกล้ชิดข้างเท้าเขา ขายาวขาสั้นวิ่งไปอย่างร่าเริง ดูเหมือนจะสนใจสิ่งต่าง ๆ รอบตัวอย่างมาก

เฟยหู่ตัวใหญ่กว่าต้าผ่างและเอ๋อผ่างอย่างเห็นได้ชัด มันตามหยางต้าไห่ขึ้นเขามาหลายครั้ง เคยไล่ตามกวางมูส กัดก้นหมีกินคน ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับภูเขาแล้ว

เฟยหู่ วิ่งออกไปไกลกว่าร้อยเมตร จากนั้นก็หันกลับมาเห่าเรียก ต้าผ่าง และ เอ๋อผ่าง ว่า "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง"

สุนัขตัวเล็กทั้งสองเงยหน้ามองหยางต้าไห่ เห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จึง กระดิกหาง แล้ววิ่งตามเฟยหู่ไป

สุนัขทั้งสามรวมตัวกัน วิ่งบ้าง หยุดดมกลิ่นบ้าง และ หูตั้งชันคอยตรวจสอบ สถานการณ์รอบข้างอยู่ตลอด

"หวีดๆ หวีด~" แม้เห็นสุนัขทั้งสามวิ่งไปไกลแล้ว แต่พอหยางต้าไห่เรียกเพียงครั้งเดียว พวกมันก็รีบวิ่งกลับมาหาเขาทันที!

หัวเล็ก ๆ เอียงข้าง วิ่งรอบหยางต้าไห่พร้อมกระดิกหาง

หยางต้าไห่พอใจมากกับการตอบสนองของสุนัขล่าทั้งสาม

ทักษะการล่าของสุนัขล่า ส่วนหนึ่งได้มาจากพันธุกรรมโดยกำเนิด

ต้าผ่างและเอ๋อผ่าง สืบเชื้อสายมาจากสุนัขล่ายอดเยี่ยม จึงมี คุณสมบัติสูงส่ง มาตั้งแต่กำเนิด

ส่วนเฟยหู่ นั้นไม่ต้องพูดถึง อายุเพียงแค่ สามสี่เดือน ก็ นำทัพออกล่าหมีกินคน และยังสามารถ รับมือได้อย่างไม่เป็นรอง!

แน่นอนว่า นอกจากพันธุกรรมแล้ว การฝึกฝนอย่างเข้มงวดตั้งแต่เด็กก็สำคัญมาก

ไม่ว่าสุนัขล่าจะมีพันธุกรรมดีแค่ไหน ถ้าขาดการฝึกที่เข้มงวดและสม่ำเสมอ ก็ไม่มีทางเป็นสุนัขล่าที่ดีได้

การฝึกสุนัขล่าต้องมี ผู้ดูแลหลักเพียงคนเดียว ห้ามเปลี่ยนเจ้านาย ระหว่างการฝึก เพราะ การฝึกสลับมือกัน จะทำให้ลูกสุนัข สับสนและเสียสมาธิ

สุนัขล่าที่เก่งกาจต้องมีทักษะในการ ค้นหา, ไล่ล่า, และนำสิ่งของกลับมา

ต้าผ่างและเอ๋อผ่าง ตอนนี้อายุเกินสามเดือนแล้ว ซึ่งเป็นช่วงที่สมองกำลังพัฒนา เหมาะสำหรับการเริ่มฝึกขั้นพื้นฐานที่สุด

หยางต้าไห่ให้เฟยหู่พาต้าผ่างและเอ๋อผ่างทำกิจกรรมกลางแจ้ง ให้พวกมันคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของภูเขาและป่า เพื่อสร้างนิสัยที่กล้าหาญ

"ไป! ต้าผ่าง! ไปเก็บกิ่งไม้มา!"

หยางต้าไห่โยนกิ่งโอ๊กแห้งไปข้าง ๆ แล้วสั่งต้าผ่างให้ไปเก็บมา

ต้าผ่างเงยหน้ามองหยางต้าไห่ แล้วหันกลับไปทางกิ่งไม้ กำลังจะขยับตัว เอ๋อผ่างก็พุ่งออกไปเหมือนลูกธนู ไปคาบกิ่งไม้แล้ววิ่งกลับมา วางกิ่งไม้ไว้ที่เท้าของหยางต้าไห่

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง~"

เอ๋อผ่างเห่าสองทีเหมือนอวดฝีมือ หางเล็ก ๆ กระดิกไม่หยุด

หยางต้าไห่ล้วงเนื้อหมีต้มจากกระเป๋าชิ้นหนึ่งให้เอ๋อผ่าง

ต้าผ่าง นั่งอยู่ด้วยความ น้อยใจ มองเอ๋อผ่างกินเนื้อหมีอย่างมีความสุข แล้ว ซึมลง

มันดูน่าสงสารจับใจ

เฟยหู่ คาบกิ่งไม้ที่เอ๋อผ่างเก็บมา วิ่งไปทิ้งที่ลาดด้านล่าง แล้ว เห่ากระตุ้นต้าผ่าง

ต้าผ่าง มองเฟยหู่อย่าง ไม่เข้าใจ ก่อนจะ ครุ่นคิด อยู่พักหนึ่ง และ ก็เข้าใจ ในสิ่งที่เพื่อนต้องการ

มัน บิดตัวพุ่งออกไป คาบกิ่งไม้วิ่งกลับมาหาหยางต้าไห่ กระดิกหาง และวางกิ่งไม้นั้นไว้ข้างเท้าหยางต้า

"ฉลาดมาก! นาย ก็ได้กินเนื้อหมีชิ้นหนึ่งเหมือนกัน!"

หยางต้าไห่ย่อตัวลง ยื่นมือลูบหัวกลมขนฟูของต้าผ่าง

เฟยหู่ยืนอกผายไหล่ผึ่งอยู่ด้านข้าง ดูเหมือนพี่ชายใหญ่

...

ฝึกติดต่อกันหลายวัน ผลลัพธ์เห็นได้ชัด

ต้าผ่างและเอ๋อผ่างยังจับกระต่ายหิมะหนักเจ็ดแปดจินได้หนึ่งตัว ภายใต้การนำของเฟยหู่!

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงวันเสาร์ บ่ายวันนี้ทุกคนต่างมีความสุข

วันอาทิตย์เป็นเวรของรองหัวหน้าแผนกผัวจินผู่ คนอื่น ๆ สามารถพักผ่อนได้ตามปกติ

จางเหลี่ยงเหลี่ยงได้คูปองทีวีขาวดำขนาด 14 นิ้วมาจากลุง

"วันนี้หลังเลิกงานฉันไปพักที่บ้านนาย พรุ่งนี้เช้าเราไปต่อคิวซื้อทีวีกัน!"

จางเหลี่ยงเหลี่ยงยืนเขย่ง แขนโอบรอบคอหยางต้าไห่

"ไม่ต้องหรอก! ฉันไปต่อคิวเองก็ได้!"

"อย่าเลย! ฉันบอกพี่สะใภ้นายแล้วว่า จะไปช่วยงานสองสามวัน"

"ฮ่า ๆ~ นาย จะไปช่วยงานที่บ้านหลิวเสี่ยวลี่ใช่มั้ย?"

(จบบทที่ 100)