บทที่ 273 เมียหลวงเมียน้อย ปะทะ นางมารญี่ปุ่น "ชื่อ: นากาโนะ เม!" "อายุ: 23 ปี!" "ส่วนสูง: 167 เซนติเมตร!" "น้ำหนัก: 52 กิโลกรัม!" "ข้อดี: สร้างเกียรติภูมิให้ประเทศชาติ!" "คะแนน: 90 คะแนน!" นากาโนะ เม สวมชุดหรูหราอลังการ เสื้อท่อนบนปักลวดลายละเอียดประณีตและจับจีบสวยงาม คาดแถบตกแต่งสีม่วงพาดผ่านหน้าอก สร้อยไข่มุกเม็ดงามห้อยระย้าลงมาจากคอเสื้อ การแต่งหน้าของเธอพิถีพิถัน เน้นโทนสีแดงเป็นหลัก อายแชโดว์และสีปากสดชัด ขับเน้นกลิ่นอายความลึกลับและเย้ายวนใจ "พี่น้องทุกคน! สู้สิคะ! พวกเรามีคนตั้งเยอะขนาดนี้ จะสู้เขาคนเดียวไม่ได้เชียวเหรอ?" นากาโนะ เม ตะโกนปลุกใจ แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เหล่าสาวงามรอบข้างชะงักไปครู่หนึ่งกับเสียงตะโกนของนากาโนะ เม ก่อนที่ประกายความหวังจะค่อยๆ จุดติดในดวงตา หญิงสาวคนหนึ่งกำหมัดแน่น เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "ใช่... เราจะยอมให้เขาฆ่าแกงฝ่ายเดียวไม่ได้!" "เพื่อองค์จักรพรรดิ! เพื่อญี่ปุ่น!" สาวงามชาวญี่ปุ่นจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มลุกฮือขึ้นต่อต้าน บางคนดึงปิ่นปักผมออกมา บางคนคว้าก้อนหินจากสวน และทุกคนต่างถาโถมเข้าใส่ฉินเฟิง ในกลุ่มนั้นมีผู้มีพลังพิเศษปะปนอยู่ด้วย แสงประหลาดวูบวาบในดวงตาพวกเธอ เป็นกลุ่มแรกที่เปิดฉากโจมตีด้วยพลังพิเศษ สาวผมน้ำเงินสะบัดมือ เกล็ดน้ำแข็งแหลมคมพุ่งเข้าหาฉินเฟิงราวกับลูกธนู แหวกอากาศพร้อมไอเย็นยะเยือก สาวผมแดงอีกคนเผยอปากพ่นเปลวไฟออกมา เปลวไฟเลื้อยรัดราวกับงูพิษ พุ่งฉกฉินเฟิง อุณหภูมิโดยรอบพุ่งสูงขึ้นทันที นากาโนะ เม ก็ไม่ได้ยืนเฉย เธอชักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ออกมาจากเอว ด้ามมีดฝังอัญมณี ใบมีดส่องประกายเย็นวาบ อาศัยจังหวะที่คนอื่นโจมตีเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เธอพุ่งเข้าใส่ฉินเฟิง เล็งเป้าไปที่เอว หวังจะลอบโจมตีจุดตาย ฉินเฟิงทำหน้าดูแคลน เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อยก็หลบการโจมตีของนากาโนะ เม ได้อย่างง่ายดาย พร้อมกันนั้นเขาก็ใช้นิ้วสองนิ้วคีบใบมีดของเธอไว้อย่างแม่นยำ "ฝีมือกระจอกแค่นี้ ยังกล้ามาอวดเบ่งต่อหน้าฉันอีกเหรอ?" ฉินเฟิงเย้ยหยัน ออกแรงที่นิ้วเพียงนิดเดียว เสียง 'แครก' ดังขึ้น มีดสั้นหรูหราหักสะบั้นเป็นสองท่อน จากนั้นเขาสะบัดแขนเสื้อเบาๆ พลังมหาศาลราวกับคลื่นยักษ์ก็ซัดสาดใส่กลุ่มสาวงาม หญิงสาวธรรมดาที่ไม่มีพลังพิเศษต่างเสียหลักล้มระเนระนาด ก้อนหินและปิ่นปักผมกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง "คิดว่าคนเยอะกว่าแล้วจะชนะงั้นเหรอ? โง่เง่าสิ้นดี!" ฉินเฟิงเอ่ยพลางก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับมีตัวตน ปกคลุมไปทั่วสวน ทว่าสาวงามชาวญี่ปุ่นเหล่านี้กลับไม่ได้หวาดกลัวต่อพลังของฉินเฟิงจนหมดใจ "พี่น้องทุกคน! อย่าให้ไอ้หนุ่มมังกรนี่ดูถูกเราได้! แสดงศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงชาวญี่ปุ่นให้มันเห็น!" นากาโนะ เม ตะโกนก้อง เปลวไฟแห่งความดื้อรั้นลุกโชนในดวงตา แม้ผมเผ้าจะยุ่งเหยิงและเครื่องสำอางเลอะเทอะจากการต่อสู้ แต่จิตวิญญาณนักสู้ของเธอกลับยิ่งแรงกล้าขึ้น "ดี! ดี! ดีมาก! งั้นฉันจะให้พวกเธอได้เห็นความเก่งกาจของผู้หญิงของฉันบ้าง!" รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของฉินเฟิง เขาเพิ่งนึกเรื่องสนุกๆ ออก วูบ! เหล่าภรรยาและนางสนมจากมิติเก็บของปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันนับหมื่นคนภายในพระราชวังอิมพีเรียล จำนวนคนเยอะจนบางส่วนล้นออกมาอยู่นอกตัวอาคาร สาวงามชาวญี่ปุ่นต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พวกเธอไม่คิดว่าฉินเฟิงจะเสกคนออกมาช่วยได้เยอะขนาดนี้ในพริบตาเดียว "สามีคะ ที่นี่ที่ไหน? พวกเรามาโผล่ที่ไหนกันเนี่ย?" "เอ๊ะ? ทำไมมีผู้หญิงญี่ปุ่นเยอะแยะไปหมด? สมาชิกใหม่เหรอคะสามี?" "สามีคะ พาเรามาที่นี่ทำไม? ที่นี่โทรมกว่าวังของเราตั้งเยอะ!" เหล่าภรรยาพูดคุยกันจอแจ มองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้ บางคนแสดงท่าทีดูถูกความซอมซ่อของพระราชวังอิมพีเรียล ฉินเฟิงยกมือขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ ก่อนจะเอ่ยช้าๆ "ผู้หญิงญี่ปุ่นพวกนี้ทำตัวไม่น่ารัก พวกเธอช่วยสั่งสอนพวกหล่อนหน่อย... แค่อย่าฆ่าให้ตายก็พอ" จากนั้นเขากวาดตามองสาวงามชาวญี่ปุ่นแล้วพูดว่า "อยากสู้ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ฉันให้โอกาสพวกเธอสู้กับผู้หญิงของฉัน ถ้าชนะ... ฉันจะปล่อยพวกเธอไป" "จริงเหรอคะสามี? ในที่สุดเราก็ได้ตบพวกนางมารญี่ปุ่นแล้ว!" เฟิงหลินพูดด้วยความตื่นเต้น นานทีปีหนจะได้มาญี่ปุ่น ถ้าไม่ได้ตบตีพวกยุ่นสักหน่อยคงเหมือนขาดอะไรไป วันนี้ฝันเป็นจริงแล้ว เหล่าภรรยาคนอื่นๆ ก็ดูตื่นเต้นไม่แพ้กัน ในฐานะคนประเทศมังกร การได้สั่งสอนคนญี่ปุ่นถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมที่สุด นากาโนะ เม ตะเกียกตะกายลุกขึ้น จ้องหน้าฉินเฟิงเขม็ง "อย่าได้ใจไปนัก! ผู้หญิงญี่ปุ่นอย่างพวกเราไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก!" ว่าแล้ว นากาโนะ เม ก็พุ่งเข้าใส่ฉินเฟิงพร้อมกับมีดสั้นที่หักครึ่ง เห็นดังนั้น สาวงามชาวญี่ปุ่นคนอื่นๆ ก็รวบรวมความกล้า เข้าตะลุมบอนกับเหล่าภรรยาและนางสนมของฉินเฟิงจนเกิดความโกลาหล เคร้ง! มีดหักครึ่งกระแทกเข้ากับร่างของฉินเฟิง แต่กลับเหมือนกระแทกเหล็กกล้าชั้นดี มีเพียงเสียงดังกังวาน มีดหักสะบั้นอีกครั้ง เศษเหล็กปลิวว่อน ฉินเฟิงยืนนิ่งไม่ไหวติง รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้น เขาก้มมองนากาโนะ เม ด้วยสายตาเย้ยหยัน "นี่น่ะเหรอแรงทั้งหมดที่มี? ศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงชาวญี่ปุ่นที่ว่า มีปัญญาดิ้นรนแค่นี้เองเหรอ?" นากาโนะ เม หน้าถอดสี ไม่อยากเชื่อว่าการโจมตีสุดกำลังของเธอจะไร้ผลโดยสิ้นเชิง ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอก็ถูกฉินเฟิงแบกขึ้นบ่า "ปล่อยฉันนะ! แกจะทำอะไร?" นากาโนะ เม ดิ้นรนสุดชีวิต ทุบหลังฉินเฟิงรัวๆ ขาเตะไปมากลางอากาศ "ตรงนี้เสียงดังหนวกหู! ให้พวกนั้นสู้กันไป ส่วนเรา... ไป 'สู้' กันสองคนดีกว่า" ฉินเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ แบกร่างนากาโนะ เม เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องหรูหราภายในพระราชวัง ทางด้านเฟิงหลิน เธอเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าใส่สาวงามชาวญี่ปุ่น มือกระชับแส้ยาว สะบัดฟาดกลางอากาศเสียงดังขวับ! แต่ละดอกฝากรอยแผลไว้บนร่างของพวกนางมารญี่ปุ่น "ฆ่า... เอ้ย สู้เว้ย! ให้พวกนางมารญี่ปุ่นได้รู้ฤทธิ์เดชของพวกเรา!" หลินเฟยหว่านถลกแขนเสื้อ เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว หมัดเท้าไวปานวายุ ซัดสาวงามชาวญี่ปุ่นที่ดาหน้าเข้ามาจนกระเด็น "เบาๆ หน่อย! นางมารมีน้อย แบ่งๆ กันหน่อยสิยะ!" ไป๋รั่วเสวี่ยตะโกนลั่น ภรรยาและนางสนมมีเป็นหมื่น แต่นางมารญี่ปุ่นมีไม่ถึงพัน เฉลี่ยแล้วสิบคนรุมหนึ่งคนยังแทบไม่พอ เธอเริ่มร้อนใจกลัวจะไม่ได้ออกแรงสั่งสอนพวกญี่ปุ่นบ้าง "ไม่พอตีจริงๆ คนน้อยไปหน่อย... อาโออิ มิซึ หรือเธอกับพวกจะย้ายไปอยู่ฝั่งโน้นดี? ยังไงเธอก็คนญี่ปุ่นเหมือนกันนี่" เสี่ยวอวี้หันไปตบไหล่อาโออิ มิซึที่กำลังยืนถ่ายคลิปอยู่ พร้อมรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวพิลึก อาโออิ มิซึตาโต รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ถึงฉันจะเป็นคนญี่ปุ่น แต่ฉันไม่มีวันลดตัวไปเกลือกกลั้วกับพวกนั้นหรอกค่ะ! ฉันยืนหยัดข้างนายท่านฉินเฟิงเท่านั้น!" พูดจบ เธอก็ชูกล้องขึ้นสูงกว่าเดิม พยายามเก็บภาพความมันส์ของการตะลุมบอนครั้งนี้ให้ครบทุกช็อต อีกด้านหนึ่ง ทาคาฮาชิ มารุ ถูกทรมานจนตายไปแล้ว เจนนิเฟอร์ที่เพิ่งกลับมารายงานผล ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของสาวงามชาวญี่ปุ่น "สามีสุดยอดจริงๆ! มิน่าล่ะ ขนาดฉันแยกร่างเป็นสิบ ยังสู้สามีไม่ได้เลย" เจนนิเฟอร์หน้าแดงซ่าน เข้าใจผิดคิดว่าเสียงกรีดร้องโหยหวนของสาวงามเหล่านั้น เป็นผลงาน 'บนเตียง' ของฉินเฟิงแต่เพียงผู้เดียว