บทที่ 28 คุณปู่ฉินกลับมาแล้วจ้า!

บทที่ 28 คุณปู่ฉินกลับมาแล้วจ้า!

"โอเค ฉันง่วงแล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกันต่อเถอะ"

เฟิงหลินหาวหวอดๆ เตรียมตัวจะเข้านอน

ไป๋เจียเองก็เริ่มง่วงเหมือนกัน แต่หลังจากทานของว่างกันเสร็จ กลิ่นในห้องก็เริ่มจะแรงขึ้นทุกที

"อาจารย์เหยียน รบกวนช่วยเก็บกวาดขยะกับทำความสะอาดห้องให้หน่อยนะคะ แล้วค่อยไปนอน"

"ทำไมฉันต้องทำคนเดียวด้วย?"

เหยียนลี่ลี่อิดออด เก็บขยะยังพอทน แต่ไอ้มือเปื้อนเลือดสองข้างกับกองเลือดบนพื้นนั่น ใครจะอยากไปแตะต้องกัน?

"ก็หน้าที่คนรับใช้นี่นา"

ไป๋เจียตะโกนบอกมาจากบนเตียง

"ถ้าไม่อยากทำ จะหนีไปก็ได้นะ ฉันกับไป๋เจียจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน"

เฟิงหลินแสร้งเตือนด้วยความหวังดีประสงค์ร้าย เธอไม่อยากให้เหยียนลี่ลี่มาร่วมกลุ่มด้วย เพราะเธอมีคู่หูที่ลงตัวอยู่แล้ว

"ใช่ๆ ถ้าอาจารย์เหยียนจะหนี พวกเราไม่ห้ามหรอกค่ะ"

ไป๋เจียเองก็คิดเหมือนกัน หน้าตาของเหยียนลี่ลี่สวยพอฟัดพอเหวี่ยงกับไป๋รั่วเสวี่ย เธอไม่อยากให้ญาติผู้พี่ต้องมีคู่แข่งเพิ่ม

เหยียนลี่ลี่นึกถึงฝูงซอมบี้ข้างนอกกับวันคืนที่ต้องอดอยาก สุดท้ายก็ได้แต่กัดฟันตอบว่า

"ก็ได้... ฉันจะทำ!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหยียนลี่ลี่ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมาที่ห้องพักตัวเอง แต่ภาพที่เห็นทำเอาเธอชะงักกึก... ฉินเฟิงกับไป๋รั่วเสวี่ยกำลังยึดครองห้องนอนของเธออยู่!

"ขอโทษค่ะ!"

หน้าของเธอแดงซ่าน รีบถอยกรูดออกมาทันที ไม่คิดว่าสองคนนี้จะมาใช้ห้องของเธอทำเรื่องอย่างว่า... ช่วยไม่ได้ คงต้องไปหาห้องอื่นนอนซะแล้ว

...

วันที่ห้าของวันสิ้นโลก

"ตื่นได้แล้ว ยัยขี้เซา"

ฉินเฟิงปลุกร่างนุ่มนิ่มที่นอนทับอยู่บนตัวเขาเบาๆ ไม่รู้ยัยนี่เป็นอะไรถึงชอบนอนทับตัวเขาแบบนี้

"งือ~ ขอนอนต่ออีกแป๊บนึงนะ"

ไป๋รั่วเสวี่ยทำปากยื่นปากยาวทั้งที่ตายังปิดสนิท ไม่รู้ว่าละเมอหรือเปล่า

ด้วยความจนใจ ฉินเฟิงจึงค่อยๆ วางร่างบางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม เขาแพ้ทางผู้หญิงว่าง่ายแบบนี้เสมอแหละ

เมื่อวานเขานอนมาเต็มอิ่ม วันนี้เลยตื่นเช้าเป็นพิเศษและรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเต็มที่

"ได้เวลาไปล้างแค้นพวกซอมบี้แล้ว!"

ฉินเฟิงกำหมัดแน่น เมื่อวานโดนพวกซอมบี้ขั้นสามรุมยำซะน่วม วันนี้เขาจะไปเอาคืนให้สาสม และเผื่อว่าจะได้สกิลดีๆ มาฝากเฟิงหลินกับไป๋เจียด้วย

เขาเดินออกจากห้อง เห็นไป๋เจียกับเฟิงหลินยังหลับสนิทอยู่ ประตูห้องพังไปแล้วเลยมองเห็นข้างในได้ชัดเจน แต่เอ๊ะ... เหยียนลี่ลี่หายไปไหน? อย่าบอกนะว่าหนีไปแล้ว?

ฉินเฟิงใช้ 'เนตรทะลุปรุโปร่ง' สแกนดู ก็พบห้องหนึ่งที่ประตูล็อคอยู่ เหยียนลี่ลี่ยังพอมีความรอบคอบอยู่บ้าง แต่ก็ไร้ประโยชน์ ประตูแค่นี้กันหวังเถิงเฟยยังไม่ได้ นับประสาอะไรกับเขา

เขาแค่ผลักเบาๆ ประตูก็หลุดออกมาทั้งบาน

"เหยียนลี่ลี่ ตื่นได้แล้ว!"

ฉินเฟิงเรียก แต่เหยียนลี่ลี่นิ่งสนิท

หลับลึกจริงๆ แม่คุณ ฉินเฟิงเลยเดินเข้าไปบีบจมูกเธอเล่น

ไม่นาน เหยียนลี่ลี่ก็หายใจไม่ออกจนต้องลืมตาโพลงขึ้นมา

"คุณ... คุณทำอะไรน่ะ?"

เหยียนลี่ลี่ปัดมือฉินเฟิงออก มองเขาด้วยสายตาหวาดผวา

"เปล่า ใส่เสื้อผ้าซะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

ปากก็พูดไป แต่สายตาดันกวาดมองเรือนร่างของเหยียนลี่ลี่อย่างเปิดเผย

"กรี๊ด! ออกไปนะ!"

หน้าของเหยียนลี่ลี่แดงเถือก เธอลืมไปสนิทว่าตัวเองโป๊อยู่ ไม่รู้จะเอาอะไรมาปิดดี

"จะอายอะไรกัน อายุอานามก็ปาเข้าไปเลขสามแล้ว เดี๋ยวก็ขึ้นคานหรอก"

ฉินเฟิงเบะปากแล้วเดินออกมา ยังไงเขาก็มีเนตรทะลุปรุโปร่ง อยากดูเมื่อไหร่ก็ดูได้อยู่แล้ว

เหยียนลี่ลี่หายใจหอบถี่ด้วยความโกรธ แต่ในใจก็อดสงสัยไม่ได้... ฉินเฟิงรู้ได้ยังไงว่าเธอยังซิง? หรือว่าเขาแอบทำอะไรเธอไปแล้ว?

สิบนาทีต่อมา เหยียนลี่ลี่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมา

"ทำอาหารเป็นไหม?" ฉินเฟิงถาม

"ก็พอทำอาหารบ้านๆ ได้บ้างค่ะ"

เหยียนลี่ลี่ตอบอย่างลังเล ไม่รู้ว่าเขาจะถามทำไม

"แค่ทำเป็นก็พอ ฉันจะออกไปข้างนอกสักพัก ฝากดูแลผู้หญิงของฉันให้ดีด้วย นี่วัตถุดิบ อยากทำอะไรก็ทำไปเลย"

ฉินเฟิงสะบัดมือ คลังเสบียงย่อมๆ จากโรงอาหารก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเหยียนลี่ลี่ พร้อมเครื่องครัวครบครัน

"นี่ก็พลังพิเศษของคุณเหรอ! คุณมีพลังกี่อย่างกันแน่?"

เหยียนลี่ลี่ตกตะลึง มิน่าล่ะของในซูเปอร์มาร์เก็ตถึงหายเกลี้ยง คงเป็นฝีมือเขานี่เอง

ฉินเฟิงปรายตามองแล้วตอบว่า

"ไม่ใช่เรื่องที่คนรับใช้อย่างเธอควรรู้"

เหยียนลี่ลี่ได้แต่หุบปากเงียบ ช่วยไม่ได้ อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ในเมื่อต้องพึ่งพาเขา ก็ต้องยอมก้มหัวให้

กินแต่บะหมี่กับหม้อไฟร้อนเองมาหลายวัน ฉินเฟิงเริ่มเบื่อเต็มทน ได้กินข้าวฝีมือคนทำบ้างคงดีไม่น้อย ที่สำคัญคือต้องบำรุงผู้หญิงของเขาให้แข็งแรง จะได้มีลูกที่จ้ำม่ำน่ารักให้เขาไงล่ะ

สั่งงานเสร็จ ฉินเฟิงก็ออกจากหอพัก พบว่าพวกอาจารย์กลุ่มเมื่อวานย้ายไปอยู่ชั้นสาม แต่ตอนนี้ถูกซอมบี้ล้อมไว้จนออกไปไหนไม่ได้

ฉินเฟิงไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปช่วย ถ้าไม่มีหวังเถิงเฟยคอยคุ้มกัน พวกนี้คงไม่รอดจากการเป็นอาหารซอมบี้ หรือไม่ก็อดตายคาห้องนั่นแหละ

...

"ปู่ฉินของพวกแกกลับมาแล้วโว้ย!"

ฉินเฟิงยืนตะโกนอยู่หน้าโรงอาหาร พร้อมใช้เนตรทะลุปรุโปร่งส่องดูสถานการณ์ภายใน

ชั้นล่างเคลียร์หมดแล้ว ชั้นสองเหลือแค่รังไหมยักษ์ ซอมบี้ขั้นสามอีกสามตัว และซากศพแห้งกรังเกลื่อนพื้น

ฉินเฟิงหรี่ตาลง สังเกตเห็นว่ารังไหมมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อวาน แถมเนตรทะลุปรุโปร่งยังมองไม่เห็นข้างในอีกด้วย

ซอมบี้ขั้นสามทั้งสามตัวเหมือนจะสัมผัสได้ถึงการมาของฉินเฟิง พวกมันพุ่งตัวออกมาพร้อมกันอย่างรวดเร็ว

"หนามน้ำแข็ง!"

ฉินเฟิงยกมือขึ้น ปล่อยพลังระดับสามใส่พวกมัน แล้วหันหลังวิ่งแน่บ

พวกซอมบี้โกรธจัดที่ฉินเฟิงเอาพลังของเพื่อนมันมาใช้เล่นงานพวกมันเอง อยากจะจับเขามากินเลือดกินเนื้อเสียเดี๋ยวนั้น

แต่ตอนนี้ฉินเฟิงมีพลังระดับสามแล้ว ความเร็วของเขาไม่ด้อยไปกว่าพวกมันเลย พวกมันไล่ตามไม่ทันสักนิด

พอฉินเฟิงวิ่งหนีไปไกล พวกมันก็ได้แต่เดินคอตกกลับไป

"ไอ้พวกซอมบี้หน้าโง่! ปู่ฉินกลับมาอีกแล้วจ้า!"

พอกลับขึ้นไปชั้นบนได้ไม่ทันไร เสียงกวนประสาทของฉินเฟิงก็ดังขึ้นอีก

พวกซอมบี้วิ่งไล่ออกมาอีกรอบ ฉินเฟิงก็ปามีดน้ำแข็งใส่แล้ววิ่งหนี ทำแบบเดิมเป๊ะๆ

หลังจากวิ่งไล่จับกันไปมาหลายรอบ ฉินเฟิงก็มั่นใจว่าซอมบี้พวกนี้จะไม่ยอมห่างจากรังไหมไปไกลนัก เพราะต้องคอยปกป้องมัน นี่แหละโอกาสทองของเขา!

ตราบใดที่ใช้วิธีตอดเล็กตอดน้อยไปเรื่อยๆ ซอมบี้ขั้นสามพวกนี้ต้องหมดแรงตายกันไปข้างนึงแน่

"ปู่ฉินกลับมาแล้วจ้า!"

"ปู่ฉินคนเดิม เพิ่มเติมคือความหล่อ!"

...

"โฮก!"

ในที่สุด หลังจากวนลูปนรกไม่รู้กี่รอบ ซอมบี้ทั้งสามตัวก็คำรามออกมาพร้อมกันด้วยเสียงที่แปลกประหลาด

"โฮก! โฮก! โฮก..."

ทันใดนั้น ซอมบี้ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยก็เกิดอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมาพร้อมกัน

"เชี่ย... อะไรวะเนี่ย! พวกมันเรียกพวกได้ด้วย? ถุย! มันเรียกซอมบี้มาช่วยรุมเหรอวะ?"

ฉินเฟิงหันหลังวิ่งป่าราบ ซอมบี้ทั้งมหาลัยมีเป็นพันเป็นหมื่น ต่อให้แค่โดนข่วนคนละที เขาก็กลายเป็นศพเละเทะแน่นอน

ซอมบี้ที่กระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ เริ่มเคลื่อนขบวนมารวมตัวกันที่โรงอาหารราวกับนัดหมาย

"โฮก!"

ซอมบี้ตัวหนึ่งพ่นลูกไฟใส่ฉินเฟิง

ฉินเฟิงกระโดดหลบวูบ ก่อนจะตวัดดาบฉับเดียวตัดแขนขาของมันจนขาดกระจุย แล้วหิ้วร่างด้วนๆ วิ่งกลับหอพัก พลังธาตุไฟก็น่าสนนะ เผื่อวันหน้าไฟดับจะได้มีไฟใช้ พลังดีๆ คือวิถีแห่งความเจริญ!