บทที่ 22 สังหารซอมบี้ขั้นสาม

บทที่ 22 สังหารซอมบี้ขั้นสาม

หลังจากจัดการสวีเล่อเล่อได้สำเร็จ ฉินเฟิงก็สามารถดิ้นหลุดจากการรัดรึงของเธอได้

"รั่วเสวี่ย รู้สึกยังไงบ้าง?"

ฉินเฟิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาอยากรู้ว่าการได้รับพลังพิเศษจากการฆ่าซอมบี้พิเศษ จะต่างจากที่เขาได้พลังจากระบบหรือไม่

"ฉันรู้สึกว่าร่างกายมันอ่อนนุ่มไปหมดเลย แล้วก็... มีแรงเยอะขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากด้วยค่ะ"

ไป๋รั่วเสวี่ยลองบิดตัวไปมา ร่างกายของเธออ่อนช้อยราวกับไร้กระดูก สามารถดัดงอได้อย่างอิสระตามใจนึก

"สุดยอดไปเลย!"

"พลังนี้เจ๋งชะมัด"

ไป๋เจียและเฟิงหลินต่างอุทานด้วยความทึ่ง ร่างกายของไป๋รั่วเสวี่ยตอนนี้ยืดหยุ่นกว่าปรมาจารย์โยคะอันดับหนึ่งของโลกเสียอีก

"เยี่ยมมาก! รั่วเสวี่ย เธอต้องใช้พลังนี้ให้เป็นประโยชน์นะ"

ฉินเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ในใจเริ่มจินตนาการถึงลีลาของเธอในค่ำคืนนี้แล้ว

"อื้อ แต่ฉันยังมีอีกหลายอย่างที่ไม่ค่อยเข้าใจ คุณช่วยสละเวลามาสอนฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

ไป๋รั่วเสวี่ยพูดด้วยท่าทางเขินอาย สายตาที่ส่งมาแทบจะตะโกนใส่หน้าฉินเฟิงว่า 'คืนนี้มาหาฉันที่ห้องนะ'

"ได้สิ ได้เลย คืนนี้ฉันจะ 'ติวเข้ม' ให้เธออย่างดีแน่นอน"

ฉินเฟิงยิ้มกริ่มอย่างสบายใจ ไป๋รั่วเสวี่ยนับวันยิ่งรู้ใจเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าเฟิงหลินกลับเริ่มรู้สึกถึงสัญญาณอันตราย ลำพังไป๋รั่วเสวี่ยก็สวยกว่าเธออยู่แล้ว ตอนนี้ยังได้พลังพิเศษสุดเจ๋งมาอีก แถมยังมีไป๋เจียคอยเป็นลูกคู่ ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ที่ยืนของเธอจะเหลือตรงไหน?

"คุณสาขา~ หนูทำหม้อไฟร้อนเองเสร็จพอดีเลย มากินกันเถอะค่ะ"

ไป๋เจียเดินเข้ามาควงแขนฉินเฟิง ลากเขาตรงไปยังห้องพัก

"พี่เฟิงหลิน มาสิคะ! ยืนบื้ออยู่ทำไม?"

ไป๋เจียหันไปเรียกเฟิงหลินที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่

"พวกเธอกินกันไปก่อนเลย ฉันยังไม่หิว"

เฟิงหลินฝืนยิ้มตอบกลับ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเองแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูล

เธอจำเป็นต้องหาใครสักคนมาเป็นพันธมิตร และคนคนนั้นจะต้องหน้าตาดีพอที่จะงัดข้อกับสองพี่น้องตระกูลไป๋ได้

...

หลังจากทานมื้อค่ำจนอิ่มหนำ ฉินเฟิงก็มุ่งหน้าไปยังโรงอาหารอีกครั้ง

ตอนนี้จำนวนซอมบี้ในโรงอาหารเหลือเพียงไม่กี่สิบตัว แต่ทันทีที่ฉินเฟิงก้าวเท้าเข้าไป เขาก็สัมผัสได้ถึงอันตรายที่คุกคามเข้ามา

เขารีบถอยกลับมาตั้งหลักแล้วเปิดใช้งาน 'เนตรทะลุปรุโปร่ง' ส่องดู

บ้าเอ๊ย! ครึ่งหนึ่งของซอมบี้ที่เหลืออยู่คือซอมบี้พิเศษ ส่วนอีกครึ่งที่หน้าตาเหมือนซอมบี้ธรรมดาก็อาจจะเป็นซอมบี้พิเศษที่พรางตัวอยู่ก็ได้

ฉินเฟิงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี ทำไมถึงมีซอมบี้พิเศษรวมตัวกันอยู่ที่นี่เยอะขนาดนี้? เมื่อก่อนอาจจะเข้าใจได้ว่าติดแหง็กเพราะคนเยอะ แต่ตอนนี้คนแทบไม่เหลือแล้ว ทำไมพวกมันยังปักหลักอยู่ที่นี่? มันแปลกเกินไปแล้ว

'เรื่องผิดปกติย่อมมีปีศาจแฝงเร้น' ยิ่งแปลกประหลาด ฉินเฟิงก็ยิ่งอยากรู้ความลับที่ซ่อนอยู่ในโรงอาหาร คิดได้ดังนั้น เขาจึงก้าวเท้าเข้าไปข้างใน

"โฮก!"

ทันใดนั้น ซอมบี้ทุกตัวก็แผดเสียงคำรามลั่นราวกับนัดกันไว้ เหมือนฉินเฟิงเพิ่งไปทำเรื่องคอขาดบาดตายใส่พวกมัน

ก้อนหิน ลูกไฟ หนามน้ำแข็ง และพลังพิเศษหลากหลายรูปแบบพุ่งเข้าใส่ฉินเฟิงราวกับห่าฝน ทำเอาเขาขนลุกชันไปทั้งตัว รีบร่าย 'วิชาล่องหน' หลบฉากทันที

พวกซอมบี้พากันงุนงงเมื่อจู่ๆ เหยื่อก็หายวับไปกับตา พวกมันสอดส่ายสายตามองหาไปทั่วบริเวณ

ฉินเฟิงถอนหายใจอย่างโล่งอก วิชาล่องหนนี่มันของดีจริงๆ!

เมื่อเดินลึกเข้าไป ก็พบกระสอบแป้งและข้าวสารวางกองอยู่หลายสิบกระสอบ ในห้องเย็นยังมีผักสดและเนื้อสัตว์อีกเพียบ ฉินเฟิงกวาดทุกอย่างลงใน 'มิติเก็บของ' รวมไปถึงเครื่องครัว หม้อ ไห จาน ชาม

ขืนให้กินแต่หม้อไฟร้อนเองกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวันคงเบื่อตายชัก นี่เป็นโอกาสดีที่จะยกระดับอาหารการกินของพวกเขา

หลังจากเก็บกวาดเสบียงจนเกลี้ยงและไม่พบสิ่งผิดปกติอื่นใด เขาจึงเตรียมขึ้นไปสำรวจที่ชั้นสอง

วิชาล่องหนเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งนาที เขาตั้งใจจะขึ้นไปดูลาดเลาเร็วๆ แล้วรีบชิ่ง ถ้าไม่เจออะไรค่อยกลับมาใหม่พรุ่งนี้

ทว่าเมื่อก้าวขึ้นมาถึงชั้นสอง ภาพตรงหน้าทำเอาฉินเฟิงตะลึงงัน ตรงกลางโถงชั้นสองมีรังไหมขนาดยักษ์ตั้งตระหง่าน รายล้อมด้วยซอมบี้สี่ตัว ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นพิทักษ์ เป็นชายสองหญิงสอง

ขณะที่ฉินเฟิงกำลังจะใช้เนตรทะลุปรุโปร่งส่องดูสิ่งที่อยู่ในรังไหม จู่ๆ ซอมบี้ทั้งสี่ก็พุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูง!

"ซวยแล้ว! นี่มันซอมบี้ขั้นสาม!"

ฉินเฟิงหันหลังกลับเตรียมวิ่งหนี แรงกดดันจากซอมบี้ทั้งสี่ตัวนั้นมหาศาลเกินไป แค่คิดจะสู้ก็ผิดแล้ว แถมวิชาล่องหนยังใช้กับพวกมันไม่ได้ผลอีก จะอยู่ให้โง่ทำไม!

"โฮก!"

ซอมบี้ชั้นล่างสัมผัสได้ถึงการมาของฉินเฟิง พากันแห่มาปิดทางหนี แต่ฉินเฟิงกระโดดข้ามหัวพวกมันไปอย่างง่ายดาย

กลายเป็นว่าพวกซอมบี้ที่กะจะมาขวางฉินเฟิง ดันกลายเป็นกำแพงมนุษย์ (ซอมบี้) ช่วยขวางทางซอมบี้ขั้นสามให้เขาซะงั้น

ผลัวะ!

เสียงปะทะดังสนั่น ฉินเฟิงหันกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นซอมบี้ลิ่วล้อที่ขวางทางอยู่ถูกบดขยี้จนแหลกเหลวด้วยพลังบางอย่าง ส่วนซอมบี้ขั้นสามทั้งสี่ยังคงพุ่งตรงมาที่เขาโดยไม่มีทีท่าว่าจะชะลอความเร็ว

"บ้าเอ๊ย! จะเก่งเวอร์ไปไหนวะ!"

ฉินเฟิงสับตีนแตกหนีตายสุดชีวิต แต่เขาสัมผัสได้ว่ามัจจุราชกำลังหายใจรดต้นคอเข้ามาทุกที

ตูม!

แรงกระแทกมหาศาลซัดเข้ากลางหลังฉินเฟิงเต็มรัก

"อั่ก!"

เลือดสดๆ ทะลักออกจากปาก

ตั้งแต่วันสิ้นโลกเริ่มขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้

ซอมบี้ชายตัวหนึ่งมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย ที่ฉินเฟิงโดนการโจมตีของมันเข้าไปเต็มๆ แล้วยังไม่ตาย

ฉินเฟิงร่าย 'คาถารักษา' ใส่ตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกระชับดาบสีดำในมือแน่น

แม่งเอ๊ย! ในเมื่อหนีไม่พ้นก็ต้องสู้ตายกันไปข้าง อย่างน้อยตายอย่างสมศักดิ์ศรีก็ยังดีกว่าวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

ซอมบี้ทั้งสี่มองฉินเฟิงที่ทำท่ามั่นใจด้วยสายตาเหยียดหยาม ใช่แล้ว... ฉินเฟิงเห็นชัดๆ ว่าพวกมันกำลังยิ้มเยาะเขาอยู่

ในจังหวะที่พวกมันกำลังจะลงมือปลิดชีพฉินเฟิง จู่ๆ สีหน้าของพวกมันก็เปลี่ยนไป แล้วพากันหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในโรงอาหารอย่างรวดเร็ว

แม้ฉินเฟิงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัญชาตญาณบอกว่านี่คือโอกาสทอง! เขารีดเร้นพลังทั้งหมดที่มีพุ่งเข้าใส่ซอมบี้หญิงตัวที่รั้งท้ายสุด แล้วเงื้อดาบฟันเข้าที่คอของมันเต็มแรง

เคร้ง!

แรงสะท้อนทำเอามือของฉินเฟิงชาหนึบ นี่เขาฟันคอหรือฟันเหล็กกล้ากันแน่? ขนาดคอยังแข็งขนาดนี้ ส่วนอื่นจะขนาดไหนไม่อยากจะคิด

"โฮก!"

ซอมบี้หญิงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่คิดว่าจะถูกมดปลวกอย่างฉินเฟิงทำร้ายจนบาดเจ็บได้

ฉินเฟิงออกแรงกดดาบลงไปอีก แต่คมดาบสีดำจมลงไปได้แค่ครึ่งเดียวก็ติดแหง็ก ขยับไม่ได้

ซอมบี้หญิงคว้าหมับเข้าที่ตัวดาบ ทันใดนั้นฉินเฟิงก็รู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก ทั้งที่แดดเปรี้ยงแต่เขากลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่กลางพายุหิมะ

ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากมือซอมบี้ ผ่านตัวดาบ ลามมาจนถึงมือของเขา จนมือเริ่มแข็งเป็นน้ำแข็ง

"พลังธาตุน้ำแข็ง!"

ฉินเฟิงเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง เขาใส่สุดแรงเกิดแล้วแต่ยังฆ่าซอมบี้ขั้นสามไม่ได้ แค่ขั้นเดียวทำไมความห่างชั้นมันถึงได้มากมายขนาดนี้!

นิยายในแอปมะเขือเทศที่บอกว่าสู้ข้ามขั้นได้สบายๆ แม่งหลอกลวงทั้งเพ!

ในขณะที่ซอมบี้หญิงกำลังจะแช่แข็งฉินเฟิงให้กลายเป็นไอติมแท่ง ความร้อนระอุจากดาบก็แผดเผาขึ้นที่คอของมัน น้ำแข็งที่เกาะดาบเริ่มละลาย ซอมบี้หญิงชะงักด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ประกายความหวังจุดวาบขึ้นในแววตาฉินเฟิง ดูเหมือนว่าออพชั่นเสริม 'เผาไหม้' ของดาบดำขั้นสองจะได้ผลดีเยี่ยมกับซอมบี้ตัวนี้ เขายังมีโอกาสชนะ!

ฉินเฟิงกัดฟันออกแรงกดดาบอีกครั้ง แต่ซอมบี้หญิงก็กำดาบไว้แน่นไม่ยอมให้เขาตัดคอได้ง่ายๆ

ต้องยอมรับเลยว่าพละกำลังของซอมบี้ขั้นสามนั้นน่ากลัวมาก อย่างน้อยก็เท่ากับแรงผู้ชายตัวโตๆ สามสิบคนรวมกัน

"ตายซะ!"

ฉินเฟิงตะโกนลั่น ซอมบี้หญิงเกร็งตัวเตรียมรับแรงปะทะ มั่นใจว่าตราบใดที่ยึดดาบไว้ได้ มันก็แค่รอให้ฉินเฟิงหมดแรงไปเอง

แต่ทว่า... จู่ๆ มือของซอมบี้หญิงก็คว้าได้เพียงความว่างเปล่า ดาบสีดำหายวับไป! พร้อมกับความเจ็บปวดแล่นพล่านมาจากคออีกด้านหนึ่ง

เสียงตะโกนเมื่อครู่เป็นเพียงกลลวง ฉินเฟิงเก็บดาบเข้ามิติเก็บของแล้วเรียกออกมาใหม่ในชั่วพริบตา ก่อนจะตวัดฟันเข้าที่คออีกด้านที่ไร้การป้องกัน

ฉัวะ!

ซอมบี้หญิงสัมผัสได้ถึงความกลัวเป็นครั้งแรก มันพยายามจะขยับตัวแต่ร่างกายไม่ตอบสนอง... เพราะหัวของมันได้หลุดออกจากบ่าไปเรียบร้อยแล้ว

[ยินดีด้วย! โฮสต์สังหารซอมบี้ขั้นสามสำเร็จ ได้รับพลังพิเศษธาตุน้ำแข็งขั้นสาม!]