บทที่ 15 ฉินเฟิง VS โจวเส้าและหวังเทียนหลง

บทที่ 15 ฉินเฟิง VS โจวเส้าและหวังเทียนหลง

"ฉินเฟิง ฉันจะฉีกแกเป็นหมื่นๆ ชิ้น!"

โจวเส้ากัดฟันพูดด้วยความเคียดแค้น หวังเหล่ยและหวังเทียนหลงภักดีต่อเขามาก และต่างก็ได้พลังพิเศษมาครอง ในยุควันสิ้นโลกแบบนี้ หาคนที่จะมาต่อกรกับพวกเขายาก แต่หวังเหล่ยกลับต้องมาตายง่ายๆ แบบนี้ เขาจะไม่แค้นได้ยังไง!

"ก็ขึ้นอยู่กับว่าแกมีน้ำยาพอหรือเปล่า"

ฉินเฟิงกระชับดาบดำในมือแน่น เวลาของการล่องหนหมดลงแล้ว ตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน

"นายน้อยโจว พลังของมันน่าจะเป็นการเคลื่อนย้ายพริบตาหรือไม่ก็ล่องหน แถมดาบในมือนั่นก็ดูแปลกพิกล ระวังตัวด้วยครับ!"

หวังเทียนหลงตะโกนเตือน ปกติแล้วด้วยพลังป้องกันของเขา ไม่มีคมดาบใดระคายผิวได้ หรือดีไม่ดีดาบพวกนั้นอาจจะแตกหักคามือเขาด้วยซ้ำ แต่ดาบดำของฉินเฟิงกลับแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ มันไม่ใช่ของธรรมดาแน่ๆ

"ฮึ! ไม่นึกเลยว่าเด็กกำพร้าอย่างแกจะโชคดีไปเจอของดีเข้าให้ แต่มันจบลงแค่นี้แหละ!"

โจวเส้าตวาดลั่น กางนิ้วทั้งห้าออกราวกับกรงเล็บ แล้วพุ่งทะยานเข้าใส่ฉินเฟิง

ฉินเฟิงสัมผัสได้ถึงอันตรายจึงรีบเบี่ยงตัวหลบวูบ ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดตูมตามดังสนั่นมาจากด้านหลัง

อัฒจันทร์ขนาดมหึมาแหลกละเอียดเป็นผุยผงด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

"เชี่ยเอ๊ย! นี่มันพลังระดับเดียวกันจริงดิ? ถ้าไม่มีระบบช่วย ฉันคงนึกว่ามันเป็นพระเอกไปแล้ว!"

ฉินเฟิงมองดูซากอัฒจันทร์ที่พังยับเยินแล้วอดบ่นในใจไม่ได้ ถ้าเขาช้ากว่านี้เพียงนิดเดียว คงได้กลายเป็นเศษเนื้อไปแล้ว

"เป็นไง? พลังของฉันไม่เลวเลยใช่ไหม? ฉันตั้งชื่อให้มันว่า 'กรงเล็บสุญญากาศ'!"

โจวเส้ามองแววตาตื่นตระหนกของฉินเฟิงด้วยความลำพองใจ ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังวันสิ้นโลก ฉินเฟิงก็มีค่าเป็นเพียงไอ้ขี้แพ้ให้เขาเหยียบย่ำเท่านั้น!

"แรงดีนี่ แต่มันก็ไร้ประโยชน์ถ้าตีไม่โดน"

ฉินเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ แม้พลังของโจวเส้าจะรุนแรง แต่ด้วยความเร็วในการตอบสนองของเขาตอนนี้ การหลบหลีกมันก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

ที่เมื่อกี้ดูเหมือนเขาเสียท่า ก็เพราะไม่รู้ความสามารถของโจวเส้ามาก่อน หากรู้ล่วงหน้า ฉินเฟิงมั่นใจว่าเขาฆ่ามันได้ตั้งแต่ยังไม่ออกท่าด้วยซ้ำ

"ปากดีนักนะ! เดี๋ยวฉันจะดูว่าแกจะปากเก่งไปได้อีกนานแค่ไหน!"

โจวเส้ายังคงระดมปล่อยกรงเล็บสุญญากาศไม่ยั้ง ในสายตาของเขา ฉินเฟิงก็แค่ทำเป็นเก่งกลบเกลื่อนความกลัวเท่านั้น

ขณะที่หลบหลีก ฉินเฟิงก็ใช้เนตรทะลุปรุโปร่งสังเกตหวังเทียนหลงไปด้วย เขาอยากรู้ว่าพลังของเจ้านั่นคืออะไรกันแน่

ผ่านสายตาเอ็กซเรย์ ฉินเฟิงเห็นว่าร่างกายของหวังเทียนหลงถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีขาวเงินตั้งแต่หัวจรดเท้า นี่คงเป็นเกราะคุ้มกันของมัน

ทว่า บริเวณที่ถูกเขาฟันไปก่อนหน้านี้ แสงสีเงินนั้นกลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเขาโจมตีซ้ำที่เดิม หวังเทียนหลงคงต้านทานได้อีกไม่นาน

"เทียนหลง หาทางจำกัดพื้นที่การเคลื่อนไหวมันหน่อยสิวะ!"

โจวเส้าเริ่มหัวเสีย อย่างที่ฉินเฟิงพูด เขาโจมตีไม่โดนแม้แต่ปลายเล็บ

หวังเทียนหลงพยักหน้ารับคำสั่ง แล้วพุ่งเข้ามาขวางฉินเฟิงทันที แต่ฉินเฟิงกลับเคลื่อนไหวหลบหลีกได้อย่างพิสดาร แถมยังฟันสวนกลับไปได้แผลหนึ่ง

สีหน้าของหวังเทียนหลงเปลี่ยนไป เขาจำได้ว่าการโจมตีสองครั้งของฉินเฟิงเล็งมาที่จุดเดิมเป๊ะๆ นี่มันเรื่องบังเอิญหรือเปล่า?

"เทียนหลง มัวเหม่ออะไรอยู่! รีบเข้าไปขวางมันอีกเร็วเข้า!"

โจวเส้าตะโกนสั่ง เหงื่อเม็ดโป้งเริ่มผุดพรายเต็มหน้าผาก พลังกรงเล็บสุญญากาศของเขาคงใช้ได้อีกไม่กี่ครั้ง ถ้าฆ่าฉินเฟิงไม่ได้ก่อนพลังหมด เขานั่นแหละที่จะซวย

"ครับ!"

หวังเทียนหลงกัดฟันกรอด ใช้ร่างกายพุ่งเข้าชนฉินเฟิง แต่ก็ไร้ผล ฉินเฟิงหลบฉากออกไปได้ทุกครั้งในเสี้ยววินาทีสุดท้าย แถมยังสวนกลับจนเขาได้แผลเพิ่ม

"โธ่เว้ย! ตีไม่โดนเลยสักนิด!"

ความมั่นใจของโจวเส้าเริ่มหดหาย ความเร็วของกรงเล็บสุญญากาศเริ่มตกลง จนแทบไม่เป็นอันตรายต่อฉินเฟิงอีกต่อไป

ฉึก!

ในที่สุดฉินเฟิงก็เจาะทะลุการป้องกันของหวังเทียนหลงได้สำเร็จ เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา โจวเส้ามองภาพนั้นด้วยความสยดสยอง การป้องกันที่แม้แต่กรงเล็บสุญญากาศของเขายังเจาะไม่เข้า ทำไมฉินเฟิงถึงทำลายมันได้?

หวังเทียนหลงยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนแววตาจะเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เขาเกร็งกล้ามเนื้อล็อคใบดาบสีดำไว้แน่น แล้วโถมตัวเข้ากอดรัดฉินเฟิงไว้สุดแรง ถึงตายเขาก็จะลากฉินเฟิงลงนรกไปด้วย

"นายน้อยโจว เร็วเข้า! ลงมือเลย!"

เสียงตะโกนของหวังเทียนหลงปลุกสติโจวเส้า นี่คือโอกาสเดียวที่จะพลิกสถานการณ์!

"กรงเล็บสุญญากาศ!"

โจวเส้ารีดเร้นพลังเฮือกสุดท้าย ปล่อยกรงเล็บมรณะออกไปสุดแรงเกิด

"บัดซบ!"

ฉินเฟิงสบถลั่น พยายามทุบตีหวังเทียนหลงเพื่อให้ปล่อยมือ แต่หวังเทียนหลงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะยอมแลกชีวิต ต่อให้โดนทุบจนหัวแตกเลือดอาบ เขาก็ไม่ยอมปล่อย

ตูม!

เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาท ณ จุดปะทะไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ หลงเหลืออยู่เพียงหมอกเลือดที่ฟุ้งกระจาย

"เทียนหลง... ขอบใจมาก ถ้าฉันกลับตระกูลโจวได้เมื่อไหร่ ฉันจะดูแลตระกูลหวังของนายเป็นอย่างดี"

โจวเส้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เขาคิดว่าทั้งฉินเฟิงและหวังเทียนหลงคงแหลกเป็นจุลไปพร้อมกันแล้ว เพื่อกำจัดฉินเฟิงคนเดียว เขาต้องเสียลูกน้องมือดีไปถึงสองคน

"เสียใจด้วยนะ ที่แกคงไม่มีโอกาสได้กลับไป!"

เสียงเย็นเยียบของฉินเฟิงดังขึ้นจากด้านหลัง โจวเส้าสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมองด้วยความไม่เชื่อสายตา

เมื่อเห็นฉินเฟิงยืนอยู่ตรงนั้น ไร้ซึ่งรอยขีดข่วน สัญชาตญาณแรกของเขาคือหนี! หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ และจะไม่ขอเจอกับปีศาจตนนี้อีกตลอดชีวิต

แต่แน่นอนว่าฉินเฟิงไม่มีทางมอบโอกาสนั้นให้

เสียงกระดูกหักดังลั่นติดต่อกันหลายครั้ง

แขนขาของโจวเส้าถูกฉินเฟิงบิดจนผิดรูป ร่างของเขากองลงกับพื้นราวกับตุ๊กตาที่พังยับเยิน

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปได้ยังไง? แกหนีออกมาได้ยังไง?"

โจวเส้าคำรามลั่น ทั้งที่เห็นชัดๆ ว่าหวังเทียนหลงล็อคตัวมันไว้แน่นขนาดนั้น แล้วทำไมหวังเทียนหลงตาย แต่ฉินเฟิงกลับไม่เป็นอะไรเลย เขาไม่อาจยอมรับความจริงตรงหน้านี้ได้

ฉินเฟิงยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบเมื่อนึกถึงเสี้ยววินาทีเป็นตายเมื่อครู่ ในจังหวะสุดท้าย เขาตัดสินใจเก็บดาบดำเข้าช่องเก็บของ ทำให้หวังเทียนหลงเสียจังหวะการยึดจับ ก่อนจะเรียกดาบออกมาฟันซ้ำเพื่อสลัดหลุด ถ้าช้าไปแค่วินาทีเดียว เขาคงได้ไปทัวร์นรกจริงๆ

"ทำไมฉันต้องบอกแกด้วย? ฉันแค่อยากให้แกตายตาไม่หลับ ตายไปพร้อมกับความสงสัยนั่นแหละดี!"

ฉินเฟิงกระชากหัวโจวเส้าขึ้นมา ก่อนจะกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง ความแค้นที่เขามีต่อโจวเส้านั้นฝังลึก แน่นอนว่าเขาไม่ยอมให้มันตายสบายๆ แน่

"ก... แกฆ่าฉันไม่ได้นะ ฉันเป็นคนตระกูลโจว แกก็รู้จักโจวเจียงเทาใช่ไหม? นั่นลูกพี่ลูกน้องฉัน ถ้าแกฆ่าฉัน ตระกูลโจวไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

โจวเส้าตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว มาถึงขั้นนี้ เขาได้แต่หวังว่าชื่อเสียงของตระกูลโจวจะพอขู่ฉินเฟิงได้บ้าง

"โจวเจียงเทางั้นเหรอ? รู้จักสิ"

ใบหน้าของโจวเส้าฉายแววมีความหวังขึ้นมาทันที ถ้าฉินเฟิงรู้จักโจวเจียงเทา บางทีเขาอาจจะรอด แต่ประโยคถัดมาของฉินเฟิงกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกถีบลงนรกน้ำแข็ง

"เมื่อวานฉันเพิ่งแย่งแฟวมัน แล้วก็ฆ่ามันทิ้งไปหยกๆ แกคิดว่าฉันรู้จักมันไหมล่ะ?"

ใบหน้าของฉินเฟิงในยามนี้ ดูราวกับมัจจุราชในสายตาของโจวเส้า

"ฉินเฟิง! ไอ้เด็กกำพร้า อย่าได้ใจนักนะ! แกฆ่าลูกพี่ลูกน้องฉัน ลุงฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

โจวเส้าตะโกนสาปแช่ง ในเมื่อขอชีวิตไปก็คงไม่รอด งั้นขอด่าให้สะใจก่อนตายก็แล้วกัน!

ลุงที่โจวเส้าพูดถึงน่าจะเป็นพ่อของโจวเจียงเทา เศรษฐีอันดับหนึ่งของเมือง แต่ฉินเฟิงหาได้เกรงกลัวไม่ นี่มันวันสิ้นโลกแล้ว เงินจะมีค่าอะไร?

"งั้นฉันจะสงเคราะห์บอกให้อีกเรื่อง แกชอบไป๋รั่วเสวี่ยใช่ไหม? ตอนนี้ไป๋รั่วเสวี่ยก็เป็นเมียฉันแล้วเหมือนกัน แล้วจะบอกให้ว่าเธอน่ะว่าง่ายสุดๆ ตอนนี้กำลังช่วยฉันฝึกงานให้ลูกพี่ลูกน้องของเธอ ไป๋เจีย อยู่ด้วยซ้ำ!"

"อ๊ากกก! เป็นไปไม่ได้! ไป๋รั่วเสวี่ยไม่มีทางเอาคนกระจอกอย่างแกทำผัวหรอกโว้ย!"

ดวงตาของโจวเส้าแดงก่ำจนเส้นเลือดปูดโปน เห็นได้ชัดว่าคำพูดของฉินเฟิงกรีดแทงหัวใจเขาอย่างรุนแรง