บทที่ 5 ซอมบี้ยักษ์

บทที่ 5 ซอมบี้ยักษ์

เมื่อนั้นเองทุกคนถึงได้สังเกตเห็นดาบยาวสีดำสนิทในมือของฉินเฟิง แววตาของพวกเขาฉายความหวาดกลัวออกมาวูบหนึ่ง แต่นี่มันในโรงเรียนนะ ฉินเฟิงไปเอาดาบยาวแบบนี้มาจากไหน?

สายตาของฉินเฟิงกวาดประเมินเรือนร่างของ 'เฟิงหลิน' อย่างไม่วางตา แม้รูปร่างหน้าตาของเธอจะด้อยกว่าไป๋รั่วเสวี่ยเล็กน้อย แต่น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝันนั่นกลับทำให้หัวใจของเขาคันยุบยิบ สมกับฉายา 'เทพธิดาแห่งเสียงตามสาย' เสียจริง

"มีดาบแล้วไง? คิดจะฟันพวกเรางั้นเหรอ?"

เฟิงหลินปัดมือของนักเรียนชายคนนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี เธอเกลียดผู้ชายขี้ขลาดตาขาวที่สุด

"ใช่! นี่มันบ้านเมืองมีกฎหมายนะ ต่อให้ยืมความกล้ามาอีกสิบกอง เขาก็ไม่กล้าทำอะไรหรอก!"

เด็กสาวข้างกายเฟิงหลินเอ่ยเสริม เธอเป็นเพื่อนสนิทของเฟิงหลิน จึงเป็นธรรมดาที่ต้องพูดเข้าข้างเพื่อนตัวเอง

"ไม่กล้าเหรอ? อยากลองดูไหมล่ะ?"

ฉินเฟิงเลิกคิ้วกวนประสาท เฟิงหลินผ่านเกณฑ์ของระบบ เขาตั้งใจจะเก็บเธอไว้ปั๊มลูก ส่วนผู้หญิงอีกสองคนน่ะเหรอ... อย่าว่าแต่ไม่ผ่านเกณฑ์เลย หน้าตายังดูไม่ได้ด้วยซ้ำ ถ้าให้คะแนนก็คงติดลบ การมีชีวิตอยู่ก็เปลืองอากาศหายใจ ตายไปก็รกธรณี ส่งพวกหล่อนไปสู่สุคติถือเป็นการทำบุญเสียมากกว่า

"กล้าดียังไงมาพูดกับเพื่อนฉันแบบนี้? จะบอกให้นะ แฟนฉันเป็นถึงประธานสภานักเรียน! แค่ฉันเอ่ยปากคำเดียว นายก็ไม่มีที่ยืนในโรงเรียนนี้แล้ว!"

เฟิงหลินตะคอกใส่ จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ประธานสภานักเรียน' ราวกับตำแหน่งนั้นยิ่งใหญ่คับฟ้า

"เหรอ? กลัวจนตัวสั่นแล้วเนี่ย"

ฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ในใจกลับนึกสมเพช วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ประธานนักเรียนจะมีน้ำยาอะไร!

พร้อมกันนั้น เขาเปิดใช้งาน 'เนตรทะลุปรุโปร่ง' ตรวจสอบเฟิงหลินทันที อืม... ยังบริสุทธิ์อยู่ แถมหุ่นก็เด็ดดวง สิ่งที่แฟนเธอทำไม่สำเร็จ เขาจะช่วยสานต่อให้เอง!

"เริ่มกลัวแล้วล่ะสิ? งั้นฉันขอถามหน่อย นายเข้ามาที่นี่ได้ยังไง? ข้างนอกไม่มีซอมบี้แล้วเหรอ?"

เฟิงหลินยืดอกอย่างได้ใจ แม้เธอจะอยู่อันดับรั้งท้ายในกลุ่มดาวโรงเรียน แต่เธอมีแฟนหนุ่มที่ทั้งรวยและมีอิทธิพล ขนาดครูบาอาจารย์หรือครูใหญ่ยังต้องไว้หน้าเธอ

"แน่นอน ฉันบุกฝ่าวงล้อมเข้ามา ซอมบี้ชั้นนี้โดนฉันจัดการเรียบแล้ว แต่ส่วนอื่นของโรงเรียนยังเต็มไปด้วยซอมบี้ ป่านนี้แฟนเธออาจจะกลายเป็นพวกมันไปแล้วก็ได้"

ฉินเฟิงลูบไล้ดาบสีดำในมือ ความคิดที่จะได้เชือดเฉือนซอมบี้ทำให้เขาตื่นเต้นเสมอ

"จริงเหรอ? ซอมบี้ชั้นนี้ตายหมดแล้ว? งั้นพวกเราก็ออกไปหาอาหารได้แล้วสินะ?"

นักเรียนชายคนหนึ่งตาเป็นประกาย พวกเขาไม่ได้กินหรือดื่มอะไรมาทั้งวัน การอดอาหารยังพอทน แต่การขาดน้ำนั้นทรมานเกินบรรยาย

"เชอะ! อย่ามาขี้โม้หน่อยเลย ชั้นนี้มีซอมบี้อย่างน้อยยี่สิบตัว แค่โดนกัดทีเดียวนายก็กลายเป็นอาหารพวกมันแล้ว!"

เฟิงหลินปรายตามองฉินเฟิงอย่างไม่เชื่อถือ โดยเฉพาะเมื่อเขาแช่งแฟนหนุ่มของเธอ คนปากเสียแบบนี้สมควรตายๆ ไปซะ

"ใช่ ดูสิ ทั้งตัวทั้งดาบสะอาดเอี่ยมอ่องขนาดนั้น ต่อให้ซอมบี้ข้างนอกหายไปจริง ก็คงไม่ใช่ฝีมือเขาหรอก!" เพื่อนสาวอีกคนเสริม

พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็ถึงบางอ้อ จริงด้วย ถ้าฉินเฟิงจัดการซอมบี้ได้จริง ต่อให้เก่งแค่ไหน เนื้อตัวก็ต้องเปรอะเปื้อนบ้าง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะสะอาดหมดจดขนาดนี้

"อ๋อ! ฉันจำได้แล้ว หมอนี่คือฉินเฟิงห้องข้างๆ นี่นา ได้ยินว่าเป็นเด็กกำพร้า โดนเพื่อนในห้องแกล้งประจำเลย!"

เด็กหนุ่มคนหนึ่งโพล่งขึ้นมา เพื่อนสนิทของเขาอยู่ห้องเดียวกับฉินเฟิงและมักจะเล่าเรื่องวีรกรรมการกลั่นแกล้งให้ฟังบ่อยๆ

คำพูดนั้นยิ่งตอกย้ำความน่าเชื่อถือของเฟิงหลิน

"ฉินเฟิงงั้นเหรอ? หน้าตัวเมียชะมัด น่ารังเกียจ!"

"นั่นสิ นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แค่นักเลงคีย์บอร์ด"

"หึหึ ดาบในมือนั่นก็คงเป็นของเด็กเล่นล่ะสิ เอามาถือเก๊กทำเท่ มิน่าล่ะถึงเป็นเด็กกำพร้า!"

ประกายสังหารวาบผ่านดวงตาของฉินเฟิง เขาเกลียดที่สุดเวลาใครมาเรียกเขาว่าเด็กกำพร้า แม้ความจริงจะเป็นเช่นนั้น แต่การถูกคนอื่นขุดคุ้ยปมด้อยมาด่าทอมันเป็นคนละเรื่องกัน

ทันใดนั้น คนกลุ่มนั้นก็หันไปซุบซิบกันครู่หนึ่ง ก่อนจะมองมาที่ฉินเฟิงเป็นตาเดียว

"ฉินเฟิง นายมีของกินหรือน้ำบ้างไหม? ดูท่าทางนายไม่หิวเลยนี่ เราเป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันนะ เจอเรื่องร้ายๆ ก็ต้องช่วยเหลือกันสิ เอาของกินออกมาแบ่งกันหน่อย!"

เฟิงหลินเป็นแกนนำในการเจรจา แม้จะไม่เชื่อในฝีมือ แต่พวกเขามั่นใจว่าฉินเฟิงต้องพกเสบียงมาด้วยแน่

ฉินเฟิงแสยะยิ้ม คนพวกนี้เมื่อกี้ยังรุมด่าเขาอยู่หยกๆ ตอนนี้กลับหน้าด้านมาขอของกิน อ้างความเป็นเพื่อนร่วมสถาบัน ช่างไร้ยางอายสิ้นดี

แต่เรื่องนี้ก็ทำให้ฉินเฟิงปิ๊งไอเดียขึ้นมา จะฆ่าพวกมันทิ้งเฉยๆ ก็คงง่ายไป ให้พวกมันกัดกันเองน่าสนุกกว่าเยอะ

ที่ระเบียงทางเดินด้านนอก ซอมบี้ตัวหนึ่งเดินผ่านมาเห็นซากซอมบี้ที่ถูกฉินเฟิงฟันขาดครึ่ง มันจึงก้มลงกัดกินซากนั้นทันที

ยิ่งกิน ร่างกายของมันก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อปูดโปนขึ้นมาทั่วร่างที่เคยผอมแห้ง...

"หา! เหลือแค่น้ำขวดเดียวเนี่ยนะ?"

ทุกคนจ้องมองขวดน้ำในมือฉินเฟิง ก่อนจะเริ่มระแวงกันเอง

"ใช่ มีแค่ขวดเดียว แต่พวกเธอมีตั้งหกคน จะให้ใครดีล่ะ?"

ฉินเฟิงถือขวดน้ำแร่แกว่งไปมา มองดูทุกคนด้วยแววตานึกสนุก

"เอามาให้ฉัน! ฉันคอแห้งจะตายอยู่แล้ว!"

นักเรียนชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามาแย่งทันที ริมฝีปากที่แห้งแตกแสดงให้เห็นว่าเขาขาดน้ำมานานแค่ไหน

"ไสหัวไป! สภาพนายใกล้ตายอยู่แล้ว ให้กินไปก็เปลืองเปล่าๆ!"

เด็กสาวข้างกายผลักเด็กหนุ่มกระเด็นทันที

"ใช่ ไม่รู้จักสุภาพบุรุษเลดี้เฟิสต์รึไง?"

เด็กสาวอีกคนก็ร่วมวงด้วย ผลักพวกผู้ชายออกไปจนพ้นทาง

สามสาวสบตากัน การรวมกลุ่มพันธมิตรหญิงล้วนเกิดขึ้นชั่วคราว

"พวกเธอ! มันจะมากไปแล้วนะ! ถ้าเมื่อวานพวกเราไม่ช่วยไว้ ป่านนี้พวกเธอตายไปนานแล้ว!"

สามหนุ่มโกรธจนตัวสั่น พวกเขาเสี่ยงชีวิตช่วยพวกเธอไว้เมื่อวาน แต่วันนี้กลับมาอ้างสิทธิ์เลดี้เฟิสต์

"ใครขอให้ช่วยไม่ทราบ? พวกนายเสนอหน้ามาช่วยเองต่างหาก!"

เฟิงหลินและเพื่อนสาวเชิดหน้าอย่างถือดี หลังจากเขี่ยพวกผู้ชายออกไปได้ เด็กสาวคนหนึ่งก็รีบคว้าขวดน้ำจากมือฉินเฟิงมาครอง

ทว่าพอกำจัดคู่แข่งชายไปได้ ปัญหาใหม่ก็เกิด สามสาวจะแบ่งน้ำขวดเดียวยังไง?

"แบ่งเท่าๆ กัน คนละหนึ่งในสาม ห้ามใครกินเกินนะ"

"ตกลง"

"ดีล"

แต่ใครจะกินก่อน? แล้วจะกะปริมาณหนึ่งในสามได้แม่นยำแค่ไหน? สามสาวเริ่มคิดหนัก

"ฉันกินก่อน พอวิกฤตนี้จบลง ฉันจะให้แฟนฉันฝากพวกเธอเข้าสภานักเรียน"

เฟิงหลินกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ไม่มีใครกะปริมาณได้เป๊ะหรอก คนกินก่อนย่อมได้เปรียบเห็นๆ

"ฝันไปเถอะ! วิกฤตนี้จะจบเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ฉันแย่งน้ำมาได้ ฉันต้องกินก่อน!"

เด็กสาวที่แย่งน้ำมาได้เถียงกลับทันควัน

"ใช่ แฟนเธออาจจะตายไปแล้วก็ได้ ฉันออกแรงผลักพวกผู้ชายเยอะสุด ฉันต้องได้กินก่อน!"

เด็กสาวอีกคนก็ไม่ยอมน้อยหน้า

การโต้เถียงลุกลามจนกลายเป็นการยื้อแย่ง พันธมิตรสาวแตกหักลงอย่างสิ้นเชิง

"โธ่เว้ย! นังแพศยาสามตัว เอาน้ำมานี่! ไปลงนรกซะให้หมด!"

นักเรียนชายที่โดนผลักกระเด็นเมื่อครู่ลุกขึ้นด้วยความโมโหสุดขีด คว้าเก้าอี้ฟาดเข้าที่หัวกลุ่มนักเรียนหญิงอย่างจัง

เลือดสดๆ สาดกระจาย สถานการณ์โกลาหลจนถึงขีดสุด

ฉินเฟิงรีบดึงตัวเฟิงหลินมาหลบข้างกาย เขายังต้องเก็บเธอไว้ผลิตทายาท ขืนโดนฟาดหัวแบะหรือเสียโฉมไปคงน่าเสียดายแย่

ตูม!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ประตูห้องเรียนถูกกระแทกจนแตกกระจาย พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'ซอมบี้ยักษ์' ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าทุกคน!