บทที่ 1: หมู่บ้านสกุลซู

บทที่ 1: หมู่บ้านสกุลซู

ณ หมู่บ้านสกุลซู

ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ที่บ้านสกุลซูสายหลัก เสียงด่าทอลูกสะใภ้ของนางหวังกุ้ยเฟินดังลั่นขึ้นอีกครา

“ไม่รู้ว่าชาติปางก่อนข้าไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ชาตินี้ถึงได้มาเจอลูกสะใภ้แบบเอ็ง สายโด่งจนตะวันส่องก้นป่านนี้แล้ว งานการทั้งในทั้งนอกบ้านยังไม่ขยับ พ่อกับแม่เอ็งทำงานงกๆ ในนามาทั้งวัน กลับมาข้าวยังไม่ได้ตกถึงท้องสักเม็ด”

เสียงอันดังสนั่นของหวังกุ้ยเฟินยังคงก้องกังวาน อวี้เหนียงที่อยู่ภายในห้องทำได้เพียงแอบปาดน้ำตา

นางลากสังขารที่วิงเวียนศีรษะ รีบเช็ดน้ำตาสองสามทีก่อนจะเดินออกจากห้อง

ด้วยท่าทางนอบน้อมเจียมเจียม นางเอ่ยขอโทษแม่สามีอย่างอ่อนน้อม

“ท่านแม่ เป็นความผิดของข้าเอง เมื่อวานข้าอาจจะแช่น้ำซักผ้านานไปหน่อย เช้านี้เลยรู้สึกเวียนหัวมาก ก็เลยลุกไม่ไหวจ้ะ”

เสียงของอวี้เหนียงนั้นเบาหวิวและอ่อนโยน เมื่อพิศดูใกล้ๆ ใบหน้าของนางก็ซีดเผือดจริงๆ

แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้เพลิงโทสะของหวังกุ้ยเฟินมอดลงเลยสักนิด นางมีลูกชายเพียงสองคน

ลูกสาวสามคนแต่งงานออกเรือนไปหมดแล้ว ลูกชายคนเล็กเรียนหนังสือมาไม่กี่ปีก็ได้ไปทำงานเป็นเสมียนบัญชีในเมือง

นับได้ว่าเป็นผู้ที่มีอนาคตไกลที่สุดในหมู่บ้านสกุลซู ส่วนลูกชายคนโตนั้นซื่อบื้อมาตั้งแต่เล็ก ไม่หัวไว พูดจาไม่ฉะฉาน และไม่น่าเอ็นดูเท่าลูกคนเล็ก

นางไม่ค่อยพอใจสะใภ้ใหญ่คนนี้นัก แต่งเข้าบ้านสกุลซูมาหกปี คลอดออกมาแต่ลูกสาวตัวล้างผลาญสองคน

เวลาออกไปข้างนอก แค่เถียงกันนิดหน่อยก็น้ำตาแตก ดูบอบบางอ้อนแอ้นเหลือเกิน

ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายคนโตหัวรั้นของนางปักใจรัก อีกฝ่าย นางคงไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้เข้าบ้านมาเด็ดขาด

ด้วยรูปร่างหน้าตาที่บอบบางเช่นนี้ งานหนักก็ทำไม่ไหว ลูกชายของนางต้องทำงานหนักสายตัวแทบขาดทุกวัน

แต่เขากลับเลี้ยงดูเมียเสียจนผิวพรรณขาวผ่องนวลเนียน ไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องในหมู่บ้านเลยสักนิด

ที่สำคัญที่สุดคือ แต่งเข้าบ้านสกุลซูมาตั้งนาน กลับยังไม่มีหลานชายให้สักคน

ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายคนเล็กที่เพิ่งแต่งงานไปไม่ถึงสองปีก็เสกหลานชายตัวจ้ำม่ำมาให้นางได้อุ้มแล้วละก็

บ้านสกุลซูของนางคงเกือบจะไร้ทายาทสืบสกุล ยิ่งเห็นคนอื่นทำงานตรากตรำในทุ่งนา แต่แม่คุณหนูผู้นี้กลับอยู่สุขสบาย

ถึงขนาดนอนตะวันสายโด่งป่านนี้เพิ่งจะตื่น หวังกุ้ยเฟินจะทนไหวได้อย่างไร

“เอ็งนี่มันกระหม่อมบางเสียจริง ชาวบ้านชาวช่องเขาซักผ้าริมแม่น้ำแดดเปรี้ยงๆ ไม่เห็นจะเป็นอะไร มีแต่เอ็งนี่แหละ พอไปทีไรเป็นต้องปวดหัวตัวร้อนทุกที”

พูดจบ หวังกุ้ยเฟินก็ไม่ลืมที่จะแค่นเสียงเยาะเยาะ อวี้เหนียงรู้สึกอึดอัดใจ แต่หลายปีมานี้แม่สามีไม่เคยชอบหน้านางอยู่แล้ว

ไม่ว่านางจะพยายามแค่ไหน แม้จะต้องลงแรงทำนา นางก็ยังรับงานปักผ้าจากในเมืองมาทำที่บ้านทุกเดือน

นางหาเงินเข้าบ้านได้ไม่น้อย ถึงกระนั้นแม่สามีก็ยังไม่โปรดปราน

ต้องโทษที่สุขภาพของนางไม่ดีมาตลอดหลายปี ต้องต้มยากินอยู่บ่อยครั้ง เงินที่หามาได้เลยเก็บไม่อยู่

ยังไม่นับลูกสาวสองคน ต้าหยาที่ปีนี้หกขวบ และเอ้อร์ยาที่เพิ่งจะสามขวบ ทั้งสองคนต้องช่วยทำงานบ้านงานเรือนไม่หยุดหย่อนตั้งแต่อายุน้อย

อวี้เหนียงไม่คิดจะเถียงอีก เพราะมันเป็นความจริงที่นางยังไม่มีลูกชายให้สกุลซู

เกิดเป็นหญิง หากไร้ลูกชายสืบสกุล ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ยืนหยัดในบ้านไม่ได้

โชคดีที่ต้าจวงดีกับนางมาก ไม่อย่างนั้นนางคงไม่รู้ว่าจะวางตัวอย่างไรในบ้านหลังนี้

หวังกุ้ยเฟินกำลังจะด่าต่ออีกสักสองสามคำ ก็เห็นลูกชายตัวดีวิ่งเหยาะๆ มาแต่ไกล

เขาแบกจอบไว้บนบ่า เหงื่อท่วมตัว สภาพมอมแมมเช่นนี้ทำให้หวังกุ้ยเฟินยิ่งโมโห

ลูกชายคนโตคนนี้ช่างไม่ได้ดั่งใจ วันๆ ห่วงแต่เมีย

เป็นลูกชายเหมือนกันแท้ๆ จะไม่ให้นางลำเอียงได้อย่างไร คนน้องฉลาดหลักแหลมมาตั้งแต่เด็ก พูดจาฉะฉาน

ทั้งคู่ได้ไปเรียนหนังสือเหมือนกัน แต่ลูกคนเล็กกลับมีความสามารถ ทำให้ครูเอ็นดูและสอนวิชาให้มากกว่า

แถมยังเป็นคนแรกในหมู่บ้านสกุลซูที่ไม่ต้องทำนา แต่ได้ไปเป็นเสมียนบัญชีกลายเป็นคนเมือง

ดังนั้น ความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของหวังกุ้ยเฟินคือลูกชายคนเล็ก แม้ว่าปกติแล้วครอบครัวลูกชายคนโตจะเป็นคนดูแลพ่อแม่ยามแก่เฒ่าก็ตาม

แต่ใจคนย่อมเอียงเอน ยิ่งเห็นลูกชายคนโตวิ่งหน้าตื่นมาแบบนี้ นางยิ่งเดือดดาล

“ท่านแม่ เลิกว่าอวี้เหนียงเถอะจ้ะ วันนี้อวี้เหนียงไม่ค่อยสบาย ข้าเลยให้หล่อนนอนพักต่ออีกหน่อย งานบ้านอะไรที่ต้องทำ เดี๋ยวข้าทำเอง”

ได้ยินลูกชายพูดแบบนั้น หวังกุ้ยเฟินยิ่งของขึ้น

ผู้ชายอกสามศอก วันๆ เอาแต่หมุนรอบตัวเมีย จะไปทำอะไรกินได้?

หวังกุ้ยเฟินรู้สึกเจ็บปวดใจ ราวกับว่านางเป็นแม่ผัวใจร้ายที่คอยขัดขวางคู่รักหนุ่มสาว

“ปกป้องมันเข้าไป! แค่นังตัวดีที่ลูกชายสักคนยังเบ่งออกมาไม่ได้ มีแต่เอ็งนี่แหละที่เห็นเป็นของล้ำค่า”

พูดจบ หวังกุ้ยเฟินก็ไม่อยากจะมองหน้าไอ้ตัวน่ารำคาญสองคนนี้อีก นางสะบัดหน้าเดินหนีกลับเข้าห้องตัวเองไป

ซูต้าจ้วงมองแม่เดินจากไป แล้วหันมามองภรรยาด้วยสายตาปวดร้าว

“อวี้เหนียง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม? ยังเวียนหัวอยู่หรือเปล่า? ท่านแม่ก็เป็นแบบนี้แหละ เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจเลย เดี๋ยวพี่พยุงเจ้ากลับไปพักในห้องต่อดีไหม?”

ได้ยินเสียงอ่อนโยนของต้าจวง หัวใจของอวี้เหนียงก็เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

สิ่งเดียวที่นางไม่เคยเสียใจในชีวิตนี้คือการได้อยู่คู่กับต้าจวง ไม่ว่าคนอื่นจะปฏิบัติกับนางอย่างไร ขอแค่ต้าจวงดีกับนาง นางก็พอใจแล้ว

“พี่ต้าจวง ไม่เป็นไรจ้ะ ข้าค่อยยังชั่วแล้ว เดี๋ยวข้าจะไปเข้าครัวทำกับข้าว อากาศร้อนขนาดนี้ พี่รีบไปล้างหน้าล้างตาเถอะ”

ซูต้าจ้วงยังคงกังวล เพราะหน้าของภรรยายังซีดเผือดอยู่เลย

ทันใดนั้น ขณะที่อวี้เหนียงก้าวเท้าไปได้เพียงสองก้าว ความมืดก็เข้าครอบงำพร้อมกับอาการหน้ามืดวูบ แล้วนางก็หมดสติไป

ซูต้าจ้วงตกใจแทบสิ้นสติ รีบพุ่งเข้าไปรับร่างภรรยาไว้

“อวี้เหนียง เป็นอะไรไป? อย่าทำให้พี่ตกใจสิ!”

มองดูภรรยาที่หน้าซีดเซียวไร้สีเลือดในอ้อมแขน ซูต้าจ้วงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ตะโกนเรียกชื่อนางอย่างบ้าคลั่ง

หวังกุ้ยเฟินเริ่มรำคาญเสียงตะโกนโวยวายของลูกชายคนโต

“ซูต้าจ้วง เอ็งจะแหกปากไปทำไม! บ้านช่องจะพังก็เพราะเสียงเอ็งนี่แหละ”

ซูต้าจ้วงเห็นแม่เดินออกมาก็เหมือนเห็นฟางเส้นสุดท้าย

“ท่านแม่ มาเร็วเข้า! อวี้เหนียงเป็นลม! ทำยังไงดี? ข้าจะทำยังไงดี!”

คราวนี้หวังกุ้ยเฟินเห็นภาพตรงหน้าชัดเจน เห็นว่านังลูกสะใภ้ตัวดีเป็นลมไปจริงๆ

นางถลึงตาใส่ลูกชายที่กำลังลนลาน รู้ดีว่าพึ่งพาอะไรไม่ได้ในเวลานี้

“เอ็งนี่ไม่มีสมองหรือไง? เมียเป็นลมทำไมไม่รีบอุ้มเข้าไปนอนในบ้าน! เรียกแม่แล้วมันจะช่วยอะไรได้? ทำไมไม่รีบไปตามหมอหวังมา!”

พอได้รับคำสั่งจากแม่ ซูต้าจ้วงก็ได้สติทันที เขารีบช้อนตัวอุ้มภรรยาขึ้นอย่างระมัดระวัง

เขาวางนางลงบนเตียงอย่างเบามือ แล้ววิ่งพรวดพราดออกไป ไม่ลืมหันมากำชับแม่ให้ช่วยดูแลภรรยาระหว่างที่เขาวิ่งไปตามหมอ

หวังกุ้ยเฟินมองตามลูกชายที่วิ่งหน้าตื่นไปอย่างเหนื่อยใจ แล้วหันกลับมามองคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกจุกอก

ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าซีดๆ นั่น นางคงสงสัยว่าอีกฝ่ายแกล้งเป็นลมเพื่อประชดว่านางเป็นแม่ผัวใจร้ายแน่ๆ

ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูคนอื่น ใครที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางคงคิดว่าหวังกุ้ยเฟินโขกสับลูกสะใภ้ทั้งวันทั้งคืน

หวังกุ้ยเฟินที่อัดอั้นตันใจ หันไปเห็นหลานสาวตัวดีสองคนเพิ่งกลับมาจากเก็บผักหมูที่ภูเขาหลังหมู่บ้าน นางจึงถลึงตาใส่ด้วยความโมโหยิ่งกว่าเดิม

ต้าหยากับเอ้อร์ยาที่เพิ่งก้าวเข้าประตูมา พอเห็นย่าทำท่าถมึงทึงใส่ก็ตัวสั่นงันงก ไม่กล้าเดินต่อ

“ยืนบื้อทำอะไรอยู่ตรงนั้น! ย่าของพวกเอ็งจะจับกินหรือไง?”

ได้ยินดังนั้น ต้าหยากับเอ้อร์ยาก็รีบวิ่งจู๊ดไปที่หลังบ้าน

พวกนางเทผักหมูออกจากตะกร้า อยากจะรีบไปหาแม่

แต่ทว่า ต้าหยากับเอ้อร์ยาพบว่าไม่ว่าจะเรียกอย่างไร แม่ก็ไม่ยอมตื่น

“ท่านแม่ เป็นอะไรไปจ๊ะ? ทำไมไม่ตื่น? ถ้าแม่ไม่รีบตื่น เดี๋ยวท่านย่าจะดุเอานะ”

เอ้อร์ยาพึมพำไม่หยุด อยากให้แม่ตื่นขึ้นมาคุยกับนาง