ตอนที่ 14 คุณหมอเลโอ

ก่อนที่จะเชอร์รี่ แอนเดอร์สันจะเดินเข้ามาหาเลโอ เขากำลังอารมณ์ดีหัวเราะคิกคักเล่นกับเด็กๆอย่างสนุกสนาน แต่ตอนนี้เหลือเพียงแค่ ความโกรธ รำคาญ หงุดหงิดใจชุดใหญ่ที่เชอร์รี่ทิ้งไว้ให้กับเขา เธอเดินเข้ามาคุยกับเขาดื้อๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขามาก่อน

“เรามาเล่นซ่อนแอบกันดีไหมคะ เล่นกับไลอ้อนคิงแล้วก็ฉันด้วย ดีไหมเอ่ย?” เลโอทำเสียงล้อเลียนเชอร์รี่ แล้วเขาก็กรอกตาแล้วก็ส่ายหัวเพื่อสะบัดภาพของเชอร์รี่ที่ติดตาของเขาออกไป  แต่ท่าที่เขาเพิ่งทำไปเมื่อกี้ ก็ทำให้คำพูดของเชอร์รี่ได้วนกลับเข้ามาในหัวเขาอีกครั้ง

“เธอนี่ทำตัวเหมือนเด็กๆไปได้ เธอรู้ตัวรึเปล่า?” ยิ่งทำให้เขาโกรธปึงปังกับอากัปกิริยาของตัวเองเมื่อซักครู่นี้ที่มันดันเหมือนเด็กที่ยังไม่โตอย่างที่เขาโดนว่า  “จริงๆฉันควรจะจบเรื่องนี้กับเธอตั้งแต่เมื่อ 2 ปีก่อนได้แล้ว ทำไมเธอยังคงมาวนเวียนอยู่ได้” แต่เขาก็ยังคงคิดโกรธเธออยู่ในใจ

เลโอถอนหายใจและเดินเล่นต่อไปในลานน้ำตก เขาเดินไปคิดไปถึงเรื่องต่างๆที่ผ่านมา รวมไปถึงเรื่องอพาร์ทเมนท์ของเขาด้วย

“ให้ตายเถอะพระเจ้า ยัยปีศาจนั่นยังคงอยู่ในบ้านนี่นา”

เลโอรู้สึกว่าโลกนี้ช่างโหดร้ายกับเขานักในวันนี้ เจอแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง คนที่ไม่อยากจะเจอที่สุดก็ต้องเจอจนได้ แล้วไหนจะเรื่องค้างคากับอพาร์ทเมนท์อีก เขาเพียงแค่นึกในใจว่าอย่าให้วันนี้โชคร้ายไปกว่านี้อีกเลย

และแล้วก็พูดไม่ทันขาดคำ....  เขาดันเดินไปเจอป้าจอมนินทาของเขา เลโอรู้ดีว่าเขาเป็นข้อด้อยไว้เปรียบเทียบกับหลุยส์ตลอดสำหรับป้า และก็แน่นอนว่าป้าเขาแยกเลโอกับหลุยส์ไม่เคยออก และสิ่งที่เลโอต้องได้ยินอยู่บ่อยๆคือตัวเขาไม่ดียังไงเมื่อเทียบกับหลุยส์จากปากของป้า เลโอพยายามเดินเลี่ยงทำเป็นไม่เห็นป้าของเขา เพื่อไม่ให้วันนี้มันเลวร้ายไปกว่าเดิม แต่ด้วยสายตาเหยี่ยวของ gossip girls อย่างป้าแล้วนั้นเธอเห็นหลายชายมาเดินมาแต่ไกล แต่ป้ายังไม่รู้เรื่องที่ตอนนี้เลโอกลับมาที่เกาหลีแล้ว

“โอ้พระเจ้าหลานชายสุดที่รักของฉัน หล่อเหลามาแต่ไกลเลยพ่อคุณ” เธอรีบกวักเลโอให้เค้ามาทักทายเธอและเหล่าผองเพื่อน แล้วก็เริ่มแนะนำเลโอให้กับเพื่อนๆของเธอ

“นี่คือหลายชายคนโตคนโปรดของฉัน เดี๋ยวนี้เค้าโตเป็นคุณหมอหนุ่มแล้ว หน้าตาน่ารักมาดเท่ห์ซะไม่มี ป้าอย่างฉันนี่ปลื้มใจจริงๆ ไม่เหมือนกับน้องชายเขาที่ไม่เอาไหน ไม่เคยมาช่วยเหลือครอบครัวเลย ฉันนี่อยากจะเขกหัวเจ้าตาหลานชายฝาแฝดนั่นจริงๆ” แล้วป้ายิ้มกรุ้มกริ่มก็เอามือหยิกแก้มหลานชายหนึ่งทีด้วยความเอ็นดู

เลโอรู้สึกขัดใจนักที่เขาโดนป้าหยิกแก้ม แล้วบอกว่าเค้าหน้าตาน่ารัก แถมยังต้องฟังป้าเขาเปรียบเทียบตัวเขากับพี่ชายฝาแฝด เขาได้แต่คิดว่าจะทำยังไงดีกับป้าของเขาดี จะบอกดีไหมว่าเขาไม่ใช่หลุยส์ ป้าจะได้ช๊อกว่าคนที่ป้าอยากเขกหัว ละเพิ่งหยิกแก้มไปนั่นหนะมันคนละคนกัน และสิ่งที่ป้าบอกว่าไม่มีความรับผิดชอบก็อยู่ตรงหน้าป้านี่แหละ

“ป้านี่ภูมิใจเหลือเกินตอนที่ป้าไม่สบาย ก็มีแค่หมอหลุยส์นี่แหละอยู่ผ่าตัดป้า คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองนะหลานรัก” ป้าของเขายังคงพูดพร่ำพรรณนาอวยหลานให้เพื่อนๆของเธอฟังต่อไป

เลโอพยักหน้าเล่นตามบทของป้าไป เขาไม่อยากจะไปต่อล้อต่อเถียงกับคนแก่ แต่ก็ใช่ว่าเค้าอยากจะฟังว่าเค้าห่วยแค่ไหนแล้วหลุยส์ดีกว่าเค้ายังไง

“เฮ้อ...วันนี้มันคงไม่แย่ไปกว่านี้แล้วมั้ง” เขาคิดในใจ แล้วยิ้มเจื่อนๆให้ป้า

แต่โชคร้ายมันไม่เล่นตลกเพียงแค่นี้หรอก สักพักนึง ป้ามองเห็นกลุ่มฝูงชนมุงอะไรบางอย่างอยู่ไกลๆ ดูชุนละมุนวุ่นวายไปหมด เธอชี้ไปให้พวกเขาดู พวกเขาได้ยินเสียงตะโกนขึ้นมาอลหม่าน

“ว้ายตายแล้ว.....มิคกี้ตายแล้ว.....ช่วยด้วยมิคกี้หมดสติอยู่ตรงนี้” เสียงดังลั่นของผู้คนทั่วลานตรงนั้นไปหมด

“โอ้ยตายแล้ว เจ้ามิคกี้ผู้น่าสงสาร ทีมแพทย์ไปไหนกันหมด ทำไมไม่มีใครไปช่วยเจ้ามิคกี้เลย” ป้าของเลโอกระวนกระวาย

“ไปสิ หมอหลุยส์ รีบไปช่วยเจ้ามิคกี้ตรงนั้นเถอะ” ป้ารีบมองมาที่เลโอด้วยหน้าตาที่ฝากความหวังไว้กับเขาและอยากให้หลานชายคนโปรดได้เป็นฮีโร่ของงานในวันนี้ เลโอที่เล่นตามบทไปก็ได้แต่เพียงพยักหน้างงๆ แต่ด้วยความที่เค้าโตมากับครอบครัวแพทย์ เรื่องการปฐมพยาบาลและการ CPR เป็นสิ่งที่ครอบครัวของเขาเน้นย้ำพร่ำสอนกันอยู่แล้ว ก่อนที่รถพยาบาลและทีมแพทย์จริงๆจะมาถึงคงอีกพักนึงเลย ถ้าเขาไม่ช่วยเจ้ามิคกี้ตัวนั้นต้องตายแน่ๆ เลโอรีบเดินตรงไปยังที่เกิดเหตุ ผู้คนต่าตะโกนด้วยความตกใจ

“เร็วเข้าเถอะ ถอดหัวมิคกี้ออกเถอะ เค้าน่าจะหายใจไม่ออก” คนรอบๆข้างยังคนตะโกนไม่หยุด แต่เลโอยังคนยืนเก้ๆกังๆว่าเค้าควรจะลงไปช่วยไหม หรือว่าบังเอิญมีหมอตัวจริงอยู่ในเหตุการณ์นี้หรอเปล่า

“ใครคือหมอ....ฉันหรอ?” เลโอลืมไปว่าใบหน้าที่เหมือนหลุยส์นั้น ไม่เพียงป้าที่สับสน คนที่เคยไปโรงพยาบาลเองก็ไม่ต่าง และถ้าเขาไม่ทำชื่อเสียงของพี่ชายต้องป่นปี้แน่ๆ

“ฉันทำได้น่า เราฝึกกันทุกปีอยู่แล้วตั้งแต่เด็ก ถ้าเราไม่ทำมิคกี้ไม่รอดแน่ๆ” เลโอรีบลำดับว่าสิ่งไหนที่เค้าต้องเริ่มทำก่อนเป็นอันดับแรกในการช่วยเหลือคนหมดสติ

“เอาหละ!!!! คนที่มุงอยู่ถอยไปก่อน เราต้องการอากาศที่ถ่ายเทให้กับผู้ป่วย” เขาตะโกนออกไปเพื่อคนที่มุงอยู่เขยิบถอยออกไปให้อากาศไหลผ่านเข้ามาตรงนั้น

“ให้ตายเถอะวันนี้มันไม่ใช่วันของฉันจริงๆ อยู่ดีๆก็ต้องมาเป็นหมอได้ไงเนี่ย แล้วมิคกี้เนี่ย นอกจากเป็นงานที่ผู้ชายทำแล้วก็มีแค่สาวถึกเท่านั้นแหละที่จะมารับงานแบบนี้” เลโอคิดในใจขณะที่เค้าคิดถึงเรื่องที่ต้องช่วยหายใจเจ้ามิคกี้ตัวนี้ มือของเขาจับที่หัวมิคกี้ไว้แน่นเตรียมพร้อมที่จะดึงหัวมิคกี้ออก เค้าลุ้นในใจว่าใครกันที่เขากำลังจะต้องผายปอดในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้

“พระเจ้า ขอให้อย่างน้อยมิคกี้ตัวนี้เป็นผู้หญิงเถอะ ได้โปรด..” เขาถอดหัวมิคกี้ออกขณะที่ตายังหลับปี๋อยู่

“เอ้า มิคกี้เป็นผู้หญิงหรอแม่...” เด็กผู้หญิงที่ยืนในเหตุการณ์ตะโกนขึ้นถามแม่ของเธอ

“มิคกี้เป็นผู้หญิงจริงๆด้วย” เสียงเซงแซ่ของผู้คนที่รายรอบตรงนั้นดังขึ้น

เลโอนึกในใจว่าพระเจ้าได้ยินที่เค้าขอไปเมื่อกี้หรอเนี่ย อย่างน้อยพระเจ้าก็ยังคงเข้าข้างเราบ้างวันนี้ และเขาก็ค่อยๆลืมตาขึ้น.... มองดูใบหน้าที่อยู่ภายใต้หัวมิคกี้.....