ตอนที่ 10 เกมส์

เลโอเดินเข้าไปในห้องครัวหลังจากที่มีอาทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วและเขารอจนแน่ใจว่าเธอไม่อยู่ในห้องครัวแล้วแน่นอน กลิ่นหอมตลบอบอวลของสปาเก็ตตี้ลอยเตะจมูกเขา ยิ่งทำให้ท้องของเขาร้องหนัก เลโอคิดในใจว่าคนอย่างมีอาน่าจะขี้เหนียวน่าดู คงไม่น่าแชร์อาหารของเธอกับใครบนโลกนี้แน่นอน

“แหม่ แต่ฉันก็ไม่ได้อยากจะกินอาหารของเธอไหมหละ” เขาบ่นพึมพำพร้อมกับเดินไปหยิบน้ำดื่มและกดสั่งพิซซ่ามากิน สักพักเขาเหลือบไปเห็นยัยเฮาส์เมทปากร้ายกำลังเดินมุ่งหน้าตรงเข้ามายังห้องครัวในชุดเสื้อโปโลตัวโคร่ง สวมกางเกงนอน เธอกำลังจะเดินมาหยิบขวดน้ำในตู้เย็น

เลโอทำได้เพียงพยายามไม่สนใจเธอและหลีกเลี่ยงที่จะสร้างบทสนทนากับเธอ เขาเพียงหวังว่าน้องสาวเขาจะจัดการกำจัดยัยตัวร้ายนี่ออกจากบ้านของเขาภายในอาทิตย์หน้า

“ให้ตายเถอะ คิดแล้วมันน่าเจ็บใจนัก หนอยแน่มาเรียกฉันว่านักล่าพรหมจรรย์ ฉันไม่ได้จะไปตกลงมีเซ็กซ์กับเธออะไรอย่างนั้นซักหน่อย หรือแม้ว่าเธอจะขอมีอะไรกับฉันก็ตาม ฉันไม่มีวันจะไม่ตกลงกับคนอย่างเธอแน่นอน เห้อ..ฉันกลับมาประเทศบ้านี่ทำไมเนี่ยไม่เข้าใจตัวเอง” เลโอคิดในใจ

ค่ำนี้เลโอนั่งดูทีวีในห้องนั่งเล่น เขาเห็นมีอาในชุดสีดำกำลังจะออกไปข้างนอก ขณะมีอากำลังจะเดินไปเปิดประตูนั้น เขาก็พูดแหย่เธอไปคำนึง “ยัยหัวหน้าแก๊ง” มีอาชะงักที่ประตู แล้วหันหน้าจ้องกลับไปที่เลโอที่ทำท่าเหมือนไม่ได้พูดอะไรออกไป

“อ่า...เกมส์นี้สนุกแน่” เธอไม่ลดละสายตาที่จ้องเขาก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน เลโอรู้สึกภูมิใจที่แหย่เธอได้สำเร็จ

แล้วเขารีบกดโทรศัพท์หาโคลเอทันทีที่มีอาออกไป

“ไหนเล่ามาสิ เธอจะจัดการกับยัยปีศาจนี่ยังไง”

“พี่ก็ให้โอกาสฉันคิดนิดนึงสิ นี่ยังไม่ทันถึงอาทิตย์นึงเลยนะ หัวฉันแทบระเบิดอยู่แล้ว ฉันได้ให้สัญญาพี่ไปแล้วนะ ขอเวลาฉันคิดก่อน” โคลเออ้อนวอนให้พี่ชายเค้าเห็นใจเธอ ระหว่างนั้นหมอนวดของโคลเอกำลังจะเอ่ยปาก เธอส่งรีบสัญญาณให้กับหมอนวดห้ามส่งเสียงขณะที่เธอกำลังเจรจากับพี่ชาย

เธอพยายามคิดหาหลายๆไอเดียที่ดูเข้าท่า โคลเอเองเธอก็เป็นแฟนคลับตัวยงของมีอามานานพอสมควร ในชั้นเรียนมีแค่เธอกับมีอานั้นที่เป็นจุดสนใจของเพื่อนๆนักศึกษาคนอื่นๆ แต่เธอรู้ดีว่ามีอานั้นเป็นโจทย์ที่ยากที่สุด มีอาพูดเท่าที่จำเป็นและเธอไม่ได้คิดจะสร้างสัมพันธไมตรีกับใครใดๆในห้อง เพราะแม้แต่แค่ตัวเธอเคยพยายามเข้าหามีอาก็ยังทำได้ยากเลย แต่พอเธอคิดถึงสิ่งที่มีอาไม่มีเหมือนเธอก็คือที่บ้านของเธอนั้นร่ำรวยมีเงินมากมายก่ายกองกว่าใครๆในมหาวิทยาลัยนี้ เธอก็อยากจะเอาข้อได้เปรียบนี้มาเป็นข้อเสนอให้กับมีอา เธอคิดว่าจะเสนอเงินให้มีอาก้อนนึงให้เธอไปเช่าที่อยู่ที่อื่นได้ประมาณสองเดือนแล้วยังมีเงินเหลือใช้ช้อปปิ้งด้วยประปราย ช่างดูเป็นไปได้มากที่สุดที่มีอาน่าจะเลือก หลังจากที่เธอคิดไอเดียนี้ออก เธอก็ยิ้มแป้นภูมิใจในความฉลาดของเธอ แล้วเธอก็เดินออกจากสปาเพื่อไปช้อปปิ้งให้รางวัลตัวเองทันที

********************

คืนนี้เลโอกลับไปที่บ้านของเขา เมื่อเขาไปถึงแม่บ้านบอกเขาว่าวันนี้พ่อกับแม่เขาไม่อยู่ เลโอไม่แปลกใจกับสิ่งที่เขาได้ยินแม้แต่น้อย

"พวกเขาคงโดนเรียกฉุกเฉินอีกตามเคยสินะ" แต่เขาแอบผิดหวังเล็กๆที่จริงแล้วเขาควรกลับไปที่บ้านก่อน เขาถามกลับไปยังแม่บ้าน

“แล้วนี่พวกเขาไม่ต้องเตรียมตัวสำหรับงานเทศกาลเด็กวันพรุ่งนี้หรอกหรอ ทำไมพวกเขายังไปงานที่โรงพยาบาลอยู่อีก” เลโอยังไม่ทันได้คำตอบจากแม่บ้าน เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากด้านหลังเขา

“โอ้โห ดูสินั่นใครฉันเกือบลืมไปแล้วนะว่าเธอหน้าตายังไง”

พี่ชายฝาแฝดของเลโอ เผยแขนออกต้อนรับเขา พวกเขากอดกันแน่นอย่างดีใจตามประสาพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันมานานเป็นปี

“นายก็ส่องกระจกสิ ฮ่าๆ” เลโอหัวเราะ

“นี่ฉันไม่รู้เลยนะเนี่ยว่านายกลับมา” หลุยส์บอกเลโอ

“นายคงไม่แปลกใจหรอกใช่ไหมที่ฉันกลับมา” เลโอยิ้มมุมปาก เขามองพี่ชายฝาแฝดของเขาที่ยังรงอยู่ชุดกราวน์เวลานี้แล้ว

“อย่าบอกนะว่านายก็กำลังจะไปโรงพยาบาลเหมือนกัน” เลโอถามพี่ชายของเขา ซึ่งเป็นสมาชิกครอบครัวเพียงแค่คนเดียวที่เขาได้เจอที่บ้านในตอนนี้

“ใช่สิ” เขามองไปที่นาฬิกา

“ถ้าเรารู้ว่านายกลับมาเราน่าจะแก้ไขอะไรได้ไวกว่านี้ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้นายจะไปที่งานเทศกาลใช่ไหม? นายรู้ใช่ไหมว่าฉันต้องการคำตอบอะไร” เลโอพยักหน้าตอบรับหลุยส์ เขาขอเพียงอย่างเดียวว่าพรุ่งนี้อย่าได้เจอเชอร์รีในงานเลย