ตอนที่ 8 งานเทศกาล

มีอามีกิจกรรมประจำที่ต้องทำในทุกวันเสาร์เช้าคือการออกกำลังกาย ถึงแม้ว่างานในคืนวันศุกร์ที่ผ่านมา จะเบิร์นแคลอรี่ที่เธอกินไปแล้วทั้งอาทิตย์ก็ตาม เธอก็ยังคงตื่นแต่เช้าไปวิ่งเหมือนเคย มีอากลัวมากที่สุดคือการมีไขมันส่วนเกินบนร่างกายของเธอถึงแม้ว่าเธอจะกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนก็ตาม

หลังจากกลับจากวิ่ง เธอแอบคิดในใจว่า ถ้ากลับมาแล้วเลโอแอบเปลี่ยนรหัสเข้าบ้านตอนเธอออกไปวิ่งหละก็ เช้านี้ต้องเป็นเช้าที่สนุกมากแน่ๆ แค่เจอโคลเอเมื่อวานการเริ่มต้นในการเข้ามาอยู่บ้านใหม่ของเธอก็น่าประหลาดใจมากพอแล้ว เธอไม่เคยสนใจอะไรในตัวโคลเอ นอกจากรับรู้ว่าเธอเป็นหนึ่งในพวกไฮโซในห้องที่ใครๆก็อยากเข้าไปทำความรู้จัก สิ่งที่มีอาสนใจมีเพียงสิ่งเดียวคือทำอย่างไรให้เธอนั้นเป็นนักเรียนที่เก่งที่สุดในมหาลัย ไม่ใช่เพียงแค่นักเรียนหญิงที่เก่งที่สุดในชั้น

ขณะมีอาเดินกำลังจะเดินเข้าไปในบ้าน เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เสียงผู้ชายปลายสายทักขึ้นมา

“มีอาพรุ่งนี้เธอว่างรึเปล่า? โอ้....สวัสดีตอนเช้าด้วยครับลืมทักไปเลย แหะๆ”

เธอกรอกตามองบน กดรหัสเข้าบ้านแล้วก็กดตัดสายเขาทิ้งไป

เธอเดินเข้ามาในบ้านได้ยินเสียงผู้ชายคุยกันจ้อแจ้ เธอจ้องไปในห้องรับแขก

ผู้ชายคนนึงเคยเห็นแล้วเมื่อวานนี้คือนายหื่นกามเจ้าของบ้าน และอีกคนไม่เคยเจอแต่คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนของนายหื่นกาม วันนี้ริชาร์ดเอากระเป๋ามาคืนให้กับเลโอที่บ้าน ริชาร์ดมองมีอาไม่ละสายตาจ้องเธอเหมือนจะกลืมกินเลยทีเดียว เธออยู่ในชุดวิ่งสีดำตัดกับผิวขาวผ่องของเธอ เสื้อโยคะครอปของเธอโชว์ให้เห็นหน้าท้องแบนราบ เอวที่คอดสวยพร้อมกับร่องท้องที่ได้รูป กางเกงโยคะที่ฟิตเข้ากับหุ่นของเธอโชว์ให้เห็นขาเรียวเล็กและก้นที่งอนงามราวกับลูกพีช ผมคอร์นโรลของเธอเป็นถูกรวบเป็นหางม้าสะบัดพลิ้วขณะที่เธอเดิน พร้อมกับผ้าเช็ดเหงื่อที่วางพาดไว้บนไหล่ หยดเหงื่อบนร่างกายของเธอมันช่างดึงดูดสายตาหนุ่มๆเหลือเกิน

เขารีบถามเลโอใหญ่ว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน แล้วมาอยู่ในบ้านของเลโอได้อย่างไร มันเป็นเรื่องปกติไม่ว่ามีอาจะไปไหนๆเธอจะเป็นจุดสนใจเสมอ เธอเดินผ่านพวกเขาไปโดยที่ไม่สนใจสักนิด ซึ่งนั่นทำให้สองหนุ่มไฮโซสุดฮอตเสียเซล์ฟไม่ใช่เล่น เธอมุ่งตรงดิ่งไปยังห้องครัวเพื่อไปหยิบน้ำแร่มาดื่ม

ไม่ใช่แค่ริชาร์ดเท่านั้นที่มองเธออย่างไม่ละสายตา ทางเลโอก็ไม่แพ้กัน เขารีบเรียกสติตัวเองกลับมาด้วยเหตุการณ์ที่เจอกันเมื่อวาน เลโอแก้เขินโดยตะโกนใส่เธอและดึงสายตาออกจากหน้าท้องแบนสวยจากอีกมุมนึงของบ้าน

“นี่เธอหนะ...ใครให้ใส่รองเท้าวิ่งในบ้านกัน!! ไม่เห็นหรือไงว่ารอยเท้ามันเต็มบ้านไปหมด แล้วทีนี้ใครจะทำความสะอาดห๊า...” เลโอหงุดหงิดที่เห็นรอยเท้าเป็นทางในบ้านของเขา

มีอาเดินกลับมาตรงหน้าเลโอ เธอโถมตัวลงมาพูดจังๆต่อหน้าเขา แทบจะหายใจรดกันเลยก็ว่าได้ ทำเอาเลโอใจสั่นไม่ใช่น้อย ด้วยความสวยของเธอและรังสีอำมหิตจากสายตาเธอในเวลาเดียวกัน

“ก็ถ้ามันมีรองเท้าแตะในบ้านตรงนั้น ฉันคงไม่เดินเข้ามาแบบนี้หรอก ถ้าจะให้ฉันใส่ก็ไปซื้อมาอีกคู่สิ” เธอตอบกลับเขาด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่เยือกเย็น

แต่ใจจริงเธอก็อยากจะเปลี่ยนรองเท้าแตะในบ้าน แต่ในบ้านมีแค่ 2 คู่ และคู่ที่เธอใส่ก็ไปอยู่ที่เท้าริชาร์ดแล้ว

ริชาร์ดมองสถานการณ์ดราม่าตรงหน้าอย่างงงๆ

“ห๊ะ…ว่าไงนะ?เธอเพิ่งสั่งให้ฉันทำอะไรในบ้านของฉันเองเนี่ยหรอ”

ริชาร์ดยังคงคะยั้นคะยอให้เลโอบอกเขาว่าสาวสวยตรงหน้านี้คือใครทำไมจู่ๆจึงมาอยู่บ้านของเลโอได้

เลโอรีบเปลี่ยนเรื่องหลีกเลี่ยงการตอบคำถามของเพื่อนเขา

“นี่ฉันไม่ไปนะ งานเทศกาลวันพรุ่งนี้หนะ” เลโอยืนยันหนักแน่นกับเพื่อนเขา ริชาร์ดผิดหวังเล็กๆที่เพื่อนของเขาปฏิเสธที่จะไปงานวันพรุ่งนี้แต่เขาก็ยังไม่ลดละความพยายาม ยังคงคะยั้นคะยอเลโอต่อไป “นายควรไป นี่มันงานสำคัญนะ พ่อกับแม่ของนายเค้าก็ตั้งใจมากกับงานนี้ รวมถึงครอบครัวบรรดาไฮโซทั้งหลายในเกาหลีก็ยังมารวมกันที่งานนี้อีกด้วย นายจะไม่ไปเชียวหรอ หรือนายแค่ไม่อยากไปเจอใครในงานรึเปล่าบอกฉันสิ” ริชาร์ดถามแกมหยอกเลโอเล่น

เลโอไม่รอช้าเขารีบถามคำถามที่เขาคาใจไว้เมื่อวานนี้

“นี่เมื่อวานนายบอกเธอใช่ไหมว่าฉันกลับมา?”

“ไม่…ฉันสาบาน ฉันไม่ได้บอกเธอจริงๆ” ริชาร์ดยกมือขึ้นทำท่าสาบานต่อเลโอ

“โอเค งั้นคืนนี้ฉันจะกลับบ้านละกัน ยังไงจะบอก” เลโอตอบกลับไป

*********************

มีอาเดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอมองตัวเองในกระจก หมุนดูตัวเองซ้ายขวา พลางคิดไปถึงตอนที่เธอวิ่งเมื่อเช้าแล้วแอบเห็นสายตาหนุ่มๆที่จ้องมองเธอ แต่ตัวเธอแกล้งเนียนทำเป็นไม่เห็น "น่า....เรทติ้งฉันก็ยังไม่ตกแหละ"

โทรศัพท์ของมีอาดังขึ้น เรียกเธอกลับมาสู่โลกแห่งความจริง

“สวัสดีตอนเช้าที่สดใสคุณมีอา พรุ่งนี้ตอนเช้าคุณว่างรึเปล่าครับ” ผู้ชายปลายสายทักทายอย่างสุภาพด้วยเสียงสดใส

“เข้าเรื่องเลยเถอะ” มีอาตอบปัด

“พรุ่งนี้มีงานเทศกาลเด็ก จัดขึ้นที่ลานน้ำตกหนะ เธอได้ยินเรื่องงานเทศกาลนี้บ้างไหม?” เขาตอบแบบหยั่งเชิง

“ใครจะไม่รู้บ้าง แล้วมันยังไง?” มีอาอดสงสัยไม่ได้ว่าเรื่องที่เขาจะขอให้เธอช่วยนั้นคืออะไร

“คืองี้นะ ค่าจ้างงานวันพรุ่งนี้หนะ สูงทีเดียวแหละ ฉันว่าเธอคงไม่อยากพลาดแน่ๆ เธอสามารถเลือกเป็นมิคกี้เมาส์ได้ด้วยน้า” ปลายสายพยายามใช้เงินหลอกล่อมีอา

“นี่จะบ้าหรอ จะให้ฉันไปแต่งตัวเป็นตัวตลกดิ้นแหง่วๆกลางงานให้เด็กดูอย่างงั้นหรอ!!!!” มีอาตะคอกใส่ปลายสาย เธอคิดไว้อยู่แล้วว่าถ้าปลายสายพูดอ้อนขนาดนี้งานนี้มันต้องหินแน่ๆ

“ไม่ ไม่…แต่เรื่องมันเป็นแบบนี้ คือว่า วันพรุ่งนี้เนี่ยไม่ได้มีแค่พวกลูกคุณหนูไฮโซที่มานะ ที่สำคัญคืองานนี้จัดให้เด็กจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเข้าร่วมด้วย เธอก็รู้ดีนี่นา ว่าพวกเด็กไฮโซหนะ ร้ายขนาดไหน เธอคงไม่อยากให้พวกเด็กๆจากบ้านสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโดนบูลี่ใช่ไหมหละ?” เสียงผู้ชายปลายสายอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ และเขาได้ใช้ไม้ตายความขี้สงสารของมีอาเพื่อปิดดีลงานนี้

“ก็ได้ๆ ถือว่าฉันไปช่วยเด็กๆละกัน ส่งรายละเอียดมาให้ฉันด้วย” มีอาตอบรับงานไป ถึงแม้ว่าเธอจะดูเป็นคนร้ายๆ แต่เธอเกลียดมากที่เห็นคนที่อ่อนแอกว่าถูกรังแก