ตอนที่ 4 ห้องมลทิน

โคลเอพยายามทุกทางเพื่อที่จะติดต่อเจมส์ เพราะถ้าพี่ชายเธอรู้เข้าว่าเธอได้แอบปล่อยเช่าบางส่วนในอพาร์ทเมนท์ของเขาไป เขาต้องไม่พอใจเป็นอย่างมากแน่ๆ แต่ก็เหมือนโชคยังเข้าข้างเธออยู่ พี่ชายเธอส่งข้อความกลับมาว่าเขากำลังจะบินไปพักที่อพาร์ทเมนท์นอกเมือง

“โอ่ย….ค่อยหายใจได้หน่อย เดี๋ยวที่เหลือค่อยคิดต่อแล้วกัน”

โคลเอ กรอกตาไปมาพร้อมกับสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่

และโชคดีของเธอไปอีกที่เธอได้บอกเจมส์ไปว่าห้ามเปลี่ยนพาสเวิร์ดเข้าบ้าน และใช้ได้แค่ห้องที่เธอให้เช่าเท่านั้น ส่วนอื่นๆภายในอพาร์ทเมนท์ห้ามแตะต้อง

ถึงตอนนี้เธอยังคงปลอดภัยดีอยู่ แต่โคลเอไม่รู้ว่ามันแค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น เธอรู้ว่าพี่ชายของเธอใช้เพียงแค่ไม่กี่ห้องในบ้าน ไม่มีทางรู้แน่ๆว่าบางส่วนของอพาร์ทเมนท์ถูกปล่อยเช่าไปเรียบร้อยแล้ว

“โชคดีนะเจ้าพี่ชาย” เธอพิมพ์ตอบไปพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่มพอใจที่เธอสามารถจัดการทุกอย่างได้

มีอาเดินสำรวจบ้านอย่างตื่นตาตื่นใจกับทุกรายละเอียดในบ้านพักชั่วคราวของเธอ ห้องนอนนั้นกว้างขวางใหญ่โตเป็นสองเท่าของบ้านเดิมของเธอ เดินไปดูห้องเก็บเสื้อผ้าที่จัดสรรหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ห้องน้ำพื้นขัดเงาวับ พร้อมอ่างอาบน้ำจากุชชี แถมยังมีตู้อาบน้ำที่ปรับความดันได้อีก ช่างรู้สึกเหมือนฝันไปยังไงอย่างนั้น

เธอยืนมองตัวเองในกระจก มีอาแทบจำไม่ได้ว่าเมื่อไหร่คือครั้งสุดท้ายที่เธอได้มองจ้องดูตัวเองในกระจกและเห็นเธอที่เป็นเธอ ผมมีอายาวดำขลับในทรงถักเปียคอร์นโรลที่กำลังฮิต ผิวขาวที่แทบจะซีดเผือกเลยก็ว่าได้ ตากลมโตที่เปล่งประกายของเธอ คิ้วดำเป็นทรง ขนตางอนงาม ใบหน้าเรียวเล็ก ปากแดงอวบอิ่ม หุ่นที่กินเท่าไหร่ก็ไม่เคยอ้วนของเธอ แต่เธอไม่เคยดูเป็นผู้หญิงที่น่าทะนุถนอมเลยแม้แต่น้อย มีอาแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตตัวโตหลวมๆ กางเกงยีนแนวเซอๆ ตู้เสื้อผ้าของเธอมีแค่เสื้อผ้าสีดำที่พร้อมลุยทุกสถานการณ์เท่านั้น ไม่มีชุดกระโปงหวานๆในตู้ของเธอ เพราะเธอรู้สึกว่ามันช่างน้ำเน่าเหลือเกินที่ผู้หญิงต้องดูหวานน่าทะนุถนอมและไม่เหมาะกับการทำงานใดๆทั้งนั้น สำหรับเธอแล้วผู้หญิงถึกนี่แหละมันใช่ที่สุด

โอ้....ส่วนเรื่องเครื่องประดับอะนะ ไม่ต้องถามถึงเธอมองว่ามันเป็นสิ่งของที่ไม่จำเป็นที่สุดในโลก แต่ก็ยังอดย้อนนึกไปไม่ได้ว่าครั้งหนึ่งในวัยเด็ก แม่ของเธอจับเธอสวมชุดกระโปรงยาวพร้อมกับรองเท้าที่ถูกสั่งตัดมาอย่างดี

เรื่องราวในอดีตหวานหอมต่างพรั่งพูเข้ามาในหัวเธอ น้ำตาค่อยๆหยดลงมาอาบแก้ม มีอาเป็นคนที่เก็บทุกเรื่องไว้กับตัวเธอไม่เคยปรับทุกข์กับใคร มีอาไม่ชอบที่จะต้องมีคนมาสงสารเธอ ความทรงจำในอดีตช่างทำให้เธอพ่ายแพ้ในวันนี้ เธอทำได้เพียงแค่หยิบหูฟังมาอุดหูฟังเพลงปลอบใจแล้วเผลอหลับไปพร้อมกับคราบน้ำตา

********************

หลังจากที่เลโอลองกดพาสเวิร์ดเดิมเพื่อเปิดประตูบ้าน ประตูนั้นได้ปลดล็อคออก...

“หึ...เก่งมากสาวน้อย” เขาอมยิ้มและอดคิดไม่ว่าน้องสาวเขาโตขึ้นมากแล้วเขาฝากบ้านกับน้องไว้สองปี สั่งอะไรไว้ก็ทำได้อย่างที่เขาบอก

สาวสวยข้างกายเขายิ้มพลางกระโดดกอดเลโอจนล้มทับเขา เลโอบอกให้เธอไปขึ้นรถเพราะเขาตั้งใจจะเซอร์ไพรส์จะพาเธอไปกินข้าวด้านนอก ด้วยความไคร่คิดถึงเลโอมาก เธอรีบประกบริมฝีปากเรียวเล็กของเธอกับเลโอ ริมฝีปากของทั้งสองคนสัมผัสกันแลกลิ้นด้วยความโหยหาอย่างเร่าร้อน แขนด้านนึงของเลโอที่โอบเอวเธอไว้ดึงเธอเข้ามาให้แนบชิดกับร่างกายเขา มืออีกด้านซอกไซร้เข้าไปใต้กระโปรงผ้าซาตินที่พริ้วเบา ขาเรียวขาวเนียนชวนสัมผัสของหญิงสาวช่างพาให้เขาอดใจไม่ไหวต้องพาเธอกลับเข้าไปในบ้าน แต่เลโอก็ไม่เคยซักครั้งที่จะพาผู้หญิงไปนอนในห้องนอนใหญ่ของเขา

แค่เลโอคิด เขาก็ไม่สามารถนอนร่วมเตียงกับผู้หญิงที่เสียพรมจรรย์มาก่อนได้  มันช่างให้ความรู้สึกขยะแขยงกับเตียงเขาจะต้องนอนในทุกๆคืนเหลือเกิน เลโอพาเธอไปห้องที่เรียกว่าห้องเปื้อนมลทินหรือจะเรียกว่าห้องเฉือดก็ไม่ต่าง มือของเลโอนั้นขยับเข้าไปในกางเกงชั้นในของหญิงสาว นิ้วมือไม่หยุดชอนไช ปากจูบบดขยี้ ฉีกเสื้อผ้าเธอออก ขณะพาเธอเดินกลับไปที่ห้อง วางร่างเปลือยเปล่าของเธอลงบนเตียง บรรจงจูบร่างกายของเธอและทาบร่างของเขาลงไปบนเรือนร่างขาวบอบบางนั้น เสียงร้องครางดังไปทั่วบ้านชั่งสมดังใจหมายของทั้งคู่