บทที่ 1 บัญชีสาธารณะนัดเดทข้ามกาลเวลา

บทที่ 1 บัญชีสาธารณะนัดเดทข้ามกาลเวลา

เมืองไห่ เขตหวงเหอ ร้านอาหารฉู่เหลียน

"สวัสดีครับคนสวย คุณมาดูตัวใช่ไหมครับ?"

เมื่อเฉินจี้หาที่นั่งเจอ หญิงสาวหน้าตาสะสวยที่แต่งหน้ามาอย่างดีก็นั่งรออยู่ฝั่งตรงข้ามแล้ว หลังจากเขาเอ่ยทัก เธอก็เอียงคอหันมามอง พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า "ใช่"

"ขอโทษด้วยครับ พอเลิกงานผมก็รีบมาเลย แล้วก็ใช้เวลาหาที่อยู่นิดหน่อย"

"ไม่เป็นไร คุณมาช้าแค่ห้านาที"

"ขอโทษจริงๆ ครับ"

เฉินจี้แยกไม่ออกว่าเธอประชดหรือแค่บ่น แต่การขอโทษคือสิ่งที่ควรทำ เพราะเขาเป็นฝ่ายมาสาย

หญิงสาวฝั่งตรงข้ามเม้มปากไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "สั่งอาหารก่อนเถอะ แล้วค่อยคุย!"

เฉินจี้คิดครู่หนึ่ง "ผมว่าเราแนะนำตัวกันก่อนดีกว่าไหมครับ จะได้ทำความรู้จักกัน"

บริกรนำชาร้อนมาเสิร์ฟให้เขา

"หมายความว่ายังไง? คุณไม่อยากเลี้ยงข้าวฉันแม้แต่มื้อเดียวเหรอ?"

เสียงของเธอดังขึ้นจนคนรอบข้างหันมามอง

ร้านอาหารแห่งนี้ราคาไม่ถูก คนทั่วไปคงไม่มากินเพื่อแค่เปลี่ยนบรรยากาศ เสียงที่ดังขึ้นของเธอจึงดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนมาก

"คุณคงไม่ได้จนขนาดนั้นจริงๆ ใช่ไหม?"

หญิงสาวที่แต่งหน้ามาอย่างประณีตสวนกลับ

เฉินจี้มองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

อันที่จริง ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นเธอ เฉินจี้ก็รู้สึกสังหรณ์ใจแล้วว่าการดูตัวครั้งนี้คงล่มไม่เป็นท่า

หลังจากผ่านการดูตัวมาหลายสิบครั้ง เฉินจี้ก็มีเกณฑ์ในการมองคนเป็นของตัวเอง

ประการแรก เขาจะไม่พิจารณาผู้หญิงที่มีการศึกษาสูงและโปรไฟล์ดี เพราะความต้องการของหญิงสาวเหล่านี้มักจะสูงลิบลิ่ว

บ้านในเมืองไห่ ขนาดมากกว่า 120 ตารางเมตร ในเขตวงแหวนรอบที่สาม ถือเป็นข้อกำหนดพื้นฐาน หากไม่มี ก็ต้องเป็นวิลล่าชานเมือง หรือคอนโดหรูขนาดใหญ่ หรือไม่ก็ต้องมีความสามารถในการจ่ายค่าบ้านเต็มจำนวน

เฉินจี้ไม่มีคุณสมบัติข้อใดตรงตามนี้เลย

เขาจบจากมหาวิทยาลัยไห่เจียว การศึกษาถือว่าดี แต่ครอบครัวธรรมดามาก พ่อแม่เป็นคนงานโรงงานที่มีเงินบำนาญ แต่ไม่สามารถช่วยเขาซื้อบ้านได้

งานการของเขาถือว่ามั่นคง เป็นโปรแกรมเมอร์ในบริษัทใหญ่มา 3 ปี ทนระบบ 996 ไม่ไหว จึงลาออกมาทำธุรกิจกับคนอื่น พวกเขาลงเงิน เขาลงแรง ได้หุ้นส่วนน้อย แต่น่าเสียดายที่บริษัทก็ทรงๆ ทรุดๆ มาหลายปี

เขาพอจะซื้อบ้านได้ แต่ต้องกู้ ซึ่งนั่นจะสร้างภาระให้เขาพอสมควร

ดังนั้น สำหรับผู้หญิงโปรไฟล์ดีมีการศึกษาสูง เฉินจี้จึงไม่สามารถตอบสนองความต้องการของพวกเธอได้ ต่อให้เขาจะหล่อและสูง 180 เซนติเมตรก็ตาม

ประการที่สอง

ผู้หญิงที่มีการศึกษาปานกลาง ฐานะทางบ้านธรรมดา และหน้าที่การงานทั่วไป

หากผู้หญิงกลุ่มนี้แต่งตัวจัดเต็ม เครื่องประดับและกระเป๋าราคาเริ่มต้นหลักหมื่นหรือสองหมื่น ทั้งตัวแผ่รังสีของแบรนด์เนม เฉินจี้ก็จะอยากชิ่งหนีตั้งแต่แรกเห็น

ผู้หญิงตรงหน้า ถ้าเขาดูไม่ผิด ก็จัดอยู่ในประเภทนี้เป๊ะๆ

แถมเธอยังเป็นพวกแปลกประหลาดในกลุ่มนี้อีกต่างหาก:

เฉินจี้แอดเพื่อนเธอไปเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน แต่คุยกันไม่ถึงสิบประโยค เธอมักจะอาบน้ำอยู่ หรือไม่ก็ไปเที่ยวกับเพื่อน พอเขาถามคำถาม เธอก็ตอบแค่ "อืม" หรือ "ไม่" ไม่ยอมเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวใดๆ จนกระทั่งเมื่อคืน จู่ๆ เธอก็ส่งที่อยู่มา บอกว่าอยากกินข้าวเย็นกับเขาที่นั่น

เฉินจี้ถามกลับทันทีว่าที่นั่นแพงไปไหม แม่สื่อไม่ได้บอกว่าเธอเป็นคุณหนูลูกเศรษฐี

เธอไม่อ่านไม่ตอบ

กลับกลายเป็นแม่ของเฉินจี้ที่โทรมาด่าเขาเปิง บอกว่าแม่สื่อโทรมาฟ้อง สั่งให้เฉินจี้รีบไปเลี้ยงข้าวเธอ อย่าทำตัวขี้งก เดี๋ยวทางบ้านจะจ่ายเอง!

แน่นอนว่าเฉินจี้จะให้แม่จ่ายได้ยังไง เขาจึงทำได้แค่กัดฟันมาดูตัวครั้งนี้

"ผมคิดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเงินหรอกครับ แต่เป็นเพราะ..."

"พอ! ฉันกลับล่ะ!"

เฉินจี้ยังเรียบเรียงคำพูดไม่เสร็จ หญิงสาวฝั่งตรงข้ามก็ลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเตรียมตัวกลับ

เธอไม่ได้เดินออกไปทันที

ดูเหมือนเธอกำลังเปิดโอกาสให้เฉินจี้รั้งตัวเธอไว้

แต่เฉินจี้เพียงแค่ยิ้มและผายมือเชิญ

เธอโกรธจนตาเขียวปั๊ด จ้องหน้าเขาอย่างดุเดือด

"ฉัน จางเหยียน คงซวยซ้ำซ้อนแปดชาติถึงได้มาเจอไอ้คนจนประหลาดๆ อย่างนาย!"

ด่าเสร็จ เธอก็สะบัดหน้าเดินจากไป

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง กึกก้อง เรียกสายตาคนในร้านให้หันมามองอีกครั้ง

"...เฮ้อ!"

เฉินจี้ที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังถอนหายใจ ผ่านการดูตัวมาหลายสิบครั้ง ครั้งนี้ทำสถิติจบเร็วที่สุด

เขาเพิ่งจะรู้ชื่อเธอตอนจบเนี่ยนะ

มิน่าล่ะ เขาถึงว่ากันว่าการดูตัวคือการส่งผู้ชายที่เอาใจผู้หญิงไม่เก่งที่สุดไปจีบผู้หญิงที่เรื่องมากที่สุด

การดูตัวทำเอาเขาปวดหัวตุบๆ

"น้องครับ เช็คบิลด้วย"

ท่ามกลางสายตาของผู้คน เฉินจี้ดื่มชาจนหมดถ้วยอย่างใจเย็น ยังไงเขาก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายเสียหน้าอยู่แล้ว

พนักงานเสิร์ฟสาวเหลือบมองถ้วยชาสองใบและขนมหวานหนึ่งชิ้นบนโต๊ะ เธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มและเอ่ยว่า "คุณลูกค้าคะ หนูว่าคุณควรดีใจนะ ตอนเธอมาถึง เธอสั่งขนมชิ้นนี้แล้วก็เริ่มถ่ายรูป..."

เฉินจี้เข้าใจทันที

โพสต์ลงโมเมนต์สินะ?

เดี๋ยวนะ หรือว่าที่เธอมาดูตัวครั้งนี้ก็เพื่อถ่ายรูปไปอวดลงโมเมนต์?

และในรูปก็คงไม่มีเขา มีแค่เธอ "คนเดียว" ที่แต่งหน้าสวยฉ่ำ นั่งทานอาหารมื้อหรูอย่างสง่างามในร้านอาหารฉู่เหลียน?

"ขอบคุณครับ"

ตอนนี้เฉินจี้รู้สึกประทับใจร้านนี้ขึ้นมาเลย พนักงานที่นี่เป็นมืออาชีพจริงๆ

"คิดเงินผมได้เลยครับ"

"ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ"

ระหว่างรอบิล เฉินจี้ก็ได้รับสายโทรศัพท์

เขารับสาย เห็นชื่อแม่โชว์หรา

ว่าแล้วเชียว เรื่องดูตัว จางเหยียนคงโทรไปฟ้องแม่สื่อทันทีที่เดินออกจากร้าน

"ถ้าไม่เวิร์คก็ช่างมันเถอะ แม่เพิ่งรู้ว่าแม่หนูคนนั้นไม่มีงานทำ ดีแล้วล่ะที่ไม่ได้คบกัน"

เฉินจี้มุมปากกระตุก ตอบกลับไปว่า "ช่างเถอะแม่ เดี๋ยวผมหาเอง แม่ไม่ต้องยุ่งแล้ว"

"หาเอง? แกจะหาได้ยังไง? ด้วยนิสัยและงานการของแก แม่ล่ะอายที่จะพูดถึง!"

"เอ้อ จริงสิ ลูกรู้ไหมลูกชายลุงจางแต่งงานแล้วนะ ได้ยินว่าหาแฟนจากแอปหาคู่ แกก็รีบไปหาบ้างสิ!"

แอปหาคู่?

ในความทรงจำของเฉินจี้ ของพวกนี้ส่วนใหญ่หลอกกินค่าสมาชิก เชื่อถือได้น้อยกว่าแม่สื่อแถวบ้านเสียอีก อย่างน้อยแม่สื่อก็ยังจัดนัดบอดแบบกลุ่มในท้องถิ่นได้

แต่เขาเถียงแม่ไม่ชนะ จึงทำได้แค่เออออห่อหมกไป

พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน

หลังจากจัดการเรื่องที่บ้านเสร็จ เฉินจี้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก หันไปถามพนักงานสาวที่เคาน์เตอร์ซึ่งกำลังคิดเงิน "บิลเรียบร้อยไหมครับ?"

"เอ่อ เกือบแล้วค่ะ ขอโทษนะคะ พอดีเถก้าแก่โจวของเราได้ยินเสียงเอะอะ ก็เลยอยากรู้สถานการณ์น่ะค่ะ"

พนักงานสาวชี้ไปยังห้องส่วนตัวที่เงียบสงบข้างๆ ซึ่งถูกกั้นด้วยระแนงไม้

เฉินจี้มองเห็นเงาลางๆ ของผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ข้างใน คนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่ง พนักงานเสิร์ฟคนเมื่อกี้กำลังยืนรายงานพวกเธออยู่ที่ประตู

และดูเหมือนทั้งสองคนจะเป็นเจ้าของร้าน เพราะเฉินจี้ได้ยินพนักงานเรียกคนหนึ่งว่า 'เถ้าแก่เนี้ยโจว' เพื่อแยกแยะ

ไม่นานนัก พนักงานเสิร์ฟก็เดินออกมาแจ้งว่ามื้อนี้ของเฉินจี้ ฟรี

"ฟรีเหรอครับ?"

เฉินจี้อึ้งไป

"ใช่ค่ะ ฟรี เพราะโต๊ะนี้คุณไม่ได้จอง และขนมคุณก็ไม่ได้ทาน... สรุปสั้นๆ คือ ประสบการณ์การทานอาหารของคุณที่นี่ไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไหร่ เพื่อเป็นการชดเชย คุณไม่ต้องจ่ายยอดเล็กน้อยนี้ค่ะ"

"อ๋อ เข้าใจแล้วครับ"

เฉินจี้ครุ่นคิด หรือว่าเจ้าของร้านเห็นเขานัดบอดล่ม เลยอยากปลอบใจ?

"แน่ใจนะครับว่าฟรี?"

"แน่ใจค่ะ!"

"งั้นขอบคุณมากครับ ฝากขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยโจวด้วยนะครับ"

เฉินจี้ไม่ดึงดันจะจ่าย หลังจากยิ้มให้พนักงาน เขาก็เอ่ยลาและเดินออกจากร้านฉู่เหลียน

ในฐานะโปรแกรมเมอร์ เมื่อเจอสถานการณ์ที่ระบบแจ้งเตือน "ล้มเหลว" หรือ "ผิดพลาด" สัญชาตญาณมักจะสั่งให้หาสาเหตุของปัญหาให้เจอ

เฉินจี้ก็ไม่ต่างกัน

ระหว่างรอลิฟต์ เขาฉายภาพกระบวนการนัดบอดที่ล้มเหลวครั้งนี้ซ้ำไปซ้ำมาในหัว

แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง ความล้มเหลวครั้งนี้เกิดจากการที่เขาพยายามเรียกใช้ Class ของคนอื่น เพื่อสร้าง Object ของตัวเอง

"เขียน Class เองปลอดภัยและชัวร์กว่าเยอะ"

พึมพำกับตัวเอง เฉินจี้หยิบมือถือขึ้นมา เตรียมค้นหากลุ่มนัดบอดท้องถิ่นใน WeChat กะว่าจะไปร่วมงานสังสรรค์สักสองสามงานเพื่อขยายวงสังคม

ค้นหา: นัดบอดเมืองไห่

บัญชีทางการเด้งขึ้นมาเป็นพรวน: แม่สื่อเมืองไห่, ชายหญิงเมืองไห่, กลุ่มไห่เพียวไห่กุย และอื่นๆ อีกมากมาย

ในฐานะมหานครที่มีประชากรกว่ายี่สิบล้านคน บัญชีนัดบอดจึงมีเยอะจนนับไม่ถ้วน

แต่ความสนใจของเฉินจี้กลับถูกดึงดูดด้วยบัญชีทางการที่ดูประหลาดบัญชีหนึ่งทันที

"นัดบอดข้ามกาลเวลา?"

รูปไอคอนของบัญชีเป็นรูปสาวน้อยเครื่องจักรกลสุดล้ำยุค นอนขดตัวเหมือนทารกท่ามกลางทะเลดาวอันกว้างใหญ่ ผมยาวสีขาวราวหิมะพลิ้วไหว ท่วงท่านอนหลับตาพริ้มดูบอบบางน่าทะนุถนอมอย่างยิ่ง

เฉินจี้กดเข้าไปดู

"กำลังโหลดห้วงเวลา-มิติ กรุณารอสักครู่..."

โหลด? บัญชีทางการต้องโหลดด้วยเหรอ?