ตอนที่ 1 นี่ฉันต้องทำไงกับเธอเนี่ย

“ได้โปรด…. ฉันของร้องหละ….” พระเอกนั่งคุกเข่า พยามยามกลั้นหยดน้ำตาเอาไว้ และรั้งนางเอกไว้จนสุดกำลัง

“ฉันรักเธอนะ” เขาปล่อยความรู้สึกทุกอย่างออกมาและไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป

“โอะ..ให้ตายเหอะไหวนะ โลกหมุนไปไกลละจ๊ะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะยังมีหนังแบบนี้เหลืออยู่บนโลก”  มีอาถอนหายใจพร้อมกรอกตา มองไปที่จอภาพยนต์ด้วยความรู้สึกสุดทนกับพล๊อตเรื่องเดิมๆ พร้อมกับตั้งหน้าตั้งตายัดป๊อบคอร์นคำใหญ่ลงไปในปากเพื่อไม่ให้เธอหลุดสบถโพ่งออกไปกลางโรงหนังอีก

เสียงฟุดฟิดจากผู้คนรายล้อมมีอา ที่กำลังพยายามกลั้นน้ำตาสูดน้ำมูกเอาไว้อย่างเต็มที่ พยายามข่มอารมณ์กับฉากกระชากอารมณ์ตรงหน้าเอาไว้ มิวายสาวน้อยที่นั่งด้านหน้าเธอ ที่กำลังอยู่ในวัยปล่อยใจฝันเธอกำลังอินกับฉากลูกง้อที่สุดกินใจของพระเอกอย่างสุดพลัง เธอได้ปล่อยโฮเสียงหลง น้ำตาแตกกลางโรง จนเด็กผู้ชายด้านข้างต้องช่วยปลอบเธอให้เธอใจเย็นลง แม้ว่าเขาเองก็ตกใจเล็กน้อยกับอาการของเพื่อนร่วมโรงหนังด้านข้าง

ด้วยความที่มีอาเป็นสาวเจ้าอารมณ์ขี้วีนได้ทำการพยายามระงับความรู้สึกรำคาญใจไว้ได้สักพักนึง และแล้วเมื่อความพยายามของเธอนั้นได้หมดลงตอนที่เธอเห็นอาการโอเวอร์แอคติ้งที่เพิ่งเกิดขึ้น เธอไม่รอช้า สะกิดไหล่เด็กผู้หญิงตรงหน้าเธอทันที

“นี่น้อง ฉันต้องทำยังไงกับเธอดีเนี่ย การที่เธอร้องแบบนี้มันน่ารำคาญนะรู้ตัวไหม รบกวนคนรอบข้างไปหมด”  เธอชี้บอกด้วยเสียงขุ่นเคืองและเกี้ยวกราด ยิ่งทำให้เด็กผู้หญิงคนนั้นร้องไห้หนักกว่าเดิมราวกับถูกลงโทษ

ผู้คนโดยรอบมองเธอราวกับเธอเป็นสายฟ้าที่ฟาดมาลงทัณฑ์เด็กหญิงผู้โชคร้ายอย่างเกี้ยวกราด แต่เธอกลับรู้สึกชินชากับสายตาเหล่านั้นและความเห็นที่ไม่เป็นมิตรของผู้คน จนเด็กผู้ชายด้านข้างโมโห ถลึงตามองมีอาด้วยความรู้สึกว่า มีอานั้นไปก้าวก่ายสิทธิผู้อื่นเพียงแค่เด็กสาวคนนี้อาจจะปล่อยโอดังไปนิดนึงก็เท่านั้นเอง จนเขาถึงกับต้องเอ่ยปากถามมีอา

“ขอโทษนะครับคุณผู้หญิงถ้ามีปัญหามาก ก็ควรจะนั่งดูที่บ้านนะครับ ที่นี่ที่สาธารณะกรุณาเข้าใจผู้อื่นด้วยครับ”

“ว่าไงนะ”   “ให้ฉันเคารพเด็กคนนี้งี้หรอ??? เสียงของเพื่อนเธอเมื่อกี้ดังกว่าฉันอีกนะ”   มีอาชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจที่โดนว่ากลับ

“ใช่ครับ และตอนนี้เสียงของคุณผู้หญิงก็ดังมากด้วยเช่นกันครับ”   เด็กผู้ชายคนนั้นยืนกรานเสียงแข็งต้านความโมโหของมีอา บทสนทนาของทั้งสองคนดึงความสนใจของผู้คนไม่น้อยเลยทีเดียว

วันนี้มีอามาดูหนังกับเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนของเธอชื่อเจมส์ เขาตั้งใจจะเปิดตัวแฟนใหม่ของเขา"อันนา" ให้เธอรู้จัก แต่จากสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น เจมส์ดูท่าไม่ดีรีบส่งสัญญาณสะกิดแฟนให้เขาไปนั่งอีกแถวนึงเพราะเขารู้ว่ามีอาไม่เคยเคารพความเป็นส่วนตัวของใคร ก็กลัวว่าแฟนที่เค้าเพิ่งจะเดทได้สองอาทิตย์และเพิ่งจะพามาเปิดตัวกับเพื่อนสนิทสาวตัวร้ายของเขาอาจต้องจะอับอายกับเหตุการณ์นี้ก็เป็นได้  เจมส์รีบพยามยามเข้าไปปรามมีอาและช่วยไกล่เกลี่ยให้ความวุ่นวายนี้ให้สงบลง และดึงเธอกลับมานั่ง ทำให้มีอาฉุนหนักกว่าเดิม

“นายไม่ได้ยินรึไงอะ อี่ตาเด็กผู้ชายนั่นบอกว่าฉันไม่เคารพสิทธิคนอื่นกระโกนซะดัง แถมยังเรียกฉันว่าคุณผู้หญิง  ให้ตายเหอะ ฉันไม่ใช้ป้าหงำเหงือกซะหน่อยมาเรียกฉันแบบนั้น พูดละมันน่าโมโหนัก” มีอาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

“ใจเย็นๆน่า เธอก็ดันไปทะเลาะกับเด็ก ก็ควรปล่อยให้พวกเค้าดูหนังไป วันหลังก็อย่าไปสนใจสิ ทำหูทวนลมบ้างจะได้ไม่ต้องหัวร้อนแบบนี้” เจมส์เข้าใจดีว่าต้องพูดอย่างไรกับเพื่อนเขาคนนี้

ช่างเป็นโชคดีเหลือเกินที่หนังจบพอดี ผู้คนค่อยๆทยอยออกจากโรงหนัง แล้วพวกเค้าถึงค่อยเดินลุกตามออกไป

เจมส์เหลือบดูนาฬิกา ตอนนี้ก็สี่ทุ่มแล้ว เจมส์เลยชวนให้มีอากลับด้วยกัน เพราะเจมส์ก็อดเป็นห่วงที่มีอาต้องกลับเองดึกๆ ในระหว่างทางนั้นอันนาชวนเจมส์คุยตลอดทาง นั่นก็สร้างความหงุดหงิดรำคาญใจให้กับมีอามิใช่น้อยที่เธอไม่ได้รับความสนใจจากเพื่อนของเธอเลยแต่ก็ไม่สามรถระเบิดอารมณ์ใส่เจมส์หรือแฟนเขาได้เพราะนั่นคือเพื่อนเพียงไม่กี่คนของเธอ มีอาได้แค่กรอกตา เคาะเท้า มองไปนอกหน้าต่าง เบะปากวนไปรอให้บทสนทนาจบลง เผื่อเธอจะได้คุยกับเจมส์บ้างแต่มันก็ไม่เกิดขึ้น จนเจมส์ขับรถถึงบ้านเธอ เจมส์ส่งเธอลงที่หน้าปากซอย ซึ่งก็เป็นโอกาสนิดหน่อยให้เธอได้คุยกับเจมส์และแกล้งตะคอกแบบหยอกๆตามประสาเพื่อนสนิท

“นี่นายจะบ้าหรอจะมาปล่อยฉันไว้กลางถนนมืดแบบนี้เนี่ยนะ ถ้าผู้ชายแถวนี้มาฉุดฉันไปจะทำไงฮะ ไม่เห็นทางเดินเข้าไปในซอยบ้านฉันหรอ  ทั้งมืดทั้งแสนเปลี่ยว??”

เจมส์ได้ตอบเธอกลับไป

“แหม่ๆ ฉันหละกลัวเธอจะไปฉุดใครเค้ามากกว่า! ดีๆละกัน อย่าไปหาเรื่องใครเค้าหล่ะ ฉันไม่ได้อยู่ช่วยละนะ ถึงแล้วส่งข้อความมา โอเค๊?..”

มีอาไม่รอช้ารีบตอบกลับและยิ้มส่งให้เพื่อนของเธอ

“นายบ้าเอ้ย เข้าใจหน่อยว่าเพื่อนนายเนี่ยสวยไม่เบาเลยนะ จำได้รึเปล่าหละครั้งที่แล้วที่เราไปเช็คเรทติ้งกัน แต่ก็นะฉันหนะมีปากเป็นอาวุธ แถวนี้ไม่มีใครกล้าแหยมกับฉันแน่นอน ฝันดีพวกเธอทั้งคู่ ฉันไปหละ” เธอขยิบตาให้ตาประสาเสือ สาวพราวเสน่ห์แล้วเธอก็ได้แยกย้ายเดินกลับบ้านไป