ไซตามะต่างโลก Ep.27 - ชาส้ม

ไซตามะต่างโลก Ep.27 - ชาส้ม

สาวสวยผมฟ้าที่ยืนอยู่ข้างกายเขาถอนหายใจเบาๆ “นายนี่น้า มองจากหน้าตาหรือท่าทาง ดูยังไงก็อ่อนแอชัดๆ ถึงหลักการที่พูดมาจะสมเหตุสมผลก็เถอะ แต่ถ้านายไม่รีบ ..”

ระหว่างสนทนา จู่ๆพลันปรากฏเงาขนาดใหญ่ขึ้นเบื้องหลังไซตามะ

“ไม่คิดเลย … ว่ายังมีมนุษย์กล้ามาสุมหัวกันที่นี่อยู่อีก”

ปลาหมึกยักษ์ที่ทั้งตนทั้งร่างของมันเป็นสีแดง ในมือ(หนวด)แต่ละข้างกุมไว้ด้วยดาบทั้งสิ้นหกเล่ม กำลังจ้องมองไซตามะและคนอื่นๆจากมุมสูง “บังเอิญได้ยินเสียงแปลกๆเข้า ฉันก็เลยรีบมา ไม่คาดคิดเลยว่าจะมีมนุษย์กล้ากลับมาที่นี่จริงๆ”

ไซตามะมองย้อนกลับไป กระพริบตาปริบๆ “อา .. นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้เห็น ‘มนุษย์ประหลาด’ ในโลกใบนี้”

“ฉันไม่ใช่มนุษย์ประหลาด! ฉันคือมนุษย์เงือก!”

มนุษย์เงือกปลาหมึกตะโกน วางพาดดาบทั้งหกลงรอบคอของไซตามะ “เจ้าหนุ่ม! ฉันจะปล่อยแกไป ถ้าแกมอบเงินทั้งหมดมาให้กับฉัน! ไม่อย่างนั้นแกจะต้องโดน-”

ไซตามะไม่สนใจท่าทีคุกคามของอีกฝ่าย เขาเพียงจ้องมองหนวดทั้งหก ยกมือขึ้นลูบคางพลางครุ่นคิด “มันดูน่าอร่อยจังเลยแฮะ … แต่ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าปลาหมึกยักษ์แบบนี้ กับปลาหมึกธรรมดา ตอนเอาไปทำทาโกยากิรสชาติมันจะแตกต่างกันรึเปล่า”

“นี่แกคิดจะกินฉันอย่างงั้นหรอ!!”

มนุษย์เงือกปลาหมึกสะดุ้งตกใจ ดวงตาของมันแทบจะถลนออกจากเบ้า

ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่มันกลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า เจ้าหัวล้านนี่กำลังพูดเรื่องจริง!

แม้น้ำเสียงของเขาจะฟังดูธรรมดาก็ตาม ..

แต่มันกลับให้ความรู้สึกที่ว่าเขาสามารถทำในสิ่งที่พูดได้จริงๆ!

“เจ้ามนุษย์ที่น่ารังเกียจ อย่ามาดูถูกฉันคนนี้นะ!”

มนุษย์เงือกปลาหมึกดีดตัวถอยหลังกลับมาหนึ่งช่วง หนวดทั้งหกหดเกร็งกลับมารวมกัน วาดลวดลายอยู่ในท่วงท่าอันงดงาม “ฉันคือนักดาบฝ่ายเสนาธิการของอารอน มนุษย์เงือกฮาจิ! เจ้าไก่อ่อนอย่างแกน่ะ ฉันขอเวลาแค่หนึ่งวินาที แกก็จะถูกสับเป็นชิ้นๆจนไม่เหลือสภาพเดิมแล้ว!”

‘เมื่อกี้นี้มันพูดว่ามนุษย์เงือกฮาจิอย่างงั้นหรอ .. ’

‘อ๊ะ ใบหน้านั่น หรือว่า ..!’

เบื้องหลังไซตามะ สาวสวยผมฟ้าที่ชื่อว่าโนจิโกะพลันเบิกตากว้าง

ห้วงเวลาแห่งความทรงจำที่เปรียบดั่งฝันร้ายของเธอ กลับมาชัดเจนอีกครั้ง

…

“ท่านอารอน ผู้หญิงคนนี้กำลังเตรียมอาหารสำหรับ 3 คน นั่นแสดงว่าครอบครัวของเธอมีกันทั้งหมด 3 คน!”

“หืม .. แบบนี้ไม่ดีเลยนะคุณผู้หญิง มีกันสามคน แต่จ่ายภาษีสำหรับแค่สองคนได้ยังไงกัน .. แบบนี้คงต้องเลือกมาเชือดซักคนนึง ให้เหลือแค่สองคนตามเงินที่จ่ายซะแล้ว”

…

นี่มันมนุษย์เงือกตัวนั้น!

มันคือหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิดที่ฆ่าป้าเบลเมล! (แม่บุญธรรมนามิ)

…

“เจ้าบ้า! ไอ้หน้าเหมือนกับปลาตายที่มองมานั่นหมายความว่ายังไงกัน แกกำลังดูถูกฉันอยู่ใช่ไหม!?”

ฮาจิสูดหายใจลึก แล้วจู่ๆ น้ำสีดำพลันสาดจากปากของตัวเองเข้าใส่ไซตามะอย่างกระทันหัน “ลองเจอนี่หน่อยเป็นไง! กลหมึกดำ!”

“คราวนี้แกก็มองอะไรไม่เห็นแล้ว”

หกหนวดเริ่มเคลื่อนไหว จ้วงแทงปลายดาบทั้งหกออกไปทันที “ทีนี้ก็ตายซะไอ้หัวล้าน! เพลงดาบ6เล่ม--”

เบื้องหลังหมึกดำที่บดบังสายตาจนมองไม่เห็น ปรากฏเจตนาฆ่าอันคมชัด

ช่วงเวลาฉุกละหุก ขณะที่น้ำหมึกกำลังลอยเข้าหาไซตามะ คมกล้าของปลายดาบทั้งหกก็พุ่งตามมาติดๆ

ราวกับภาพสโลโมชั่น กำปั้นที่รุนแรงยิ่งกว่าก็ระเบิดสวนออกไปในทันใด!

เสียง ‘ตูม’

บังเกิดคลื่นลมพัดกระพือดั่งพายุกระหน่ำ!

เสียงอึงอลดังกึกก้อง เล่นเอาโนจิโกะและเด็กน้อยต้องยกสองมือขึ้นมากุมหูไปพักหนึ่ง

ไซตามะได้ปล่อยหมัดออกไปแล้ว!

หมัดอันน่าแตกตื่น สั่นคลอนผืนดินจนแตกระแหง บดขยี้วัชพีชแห้งแล้ง ทุบทำลายต้นไม้กรอบที่แห้งตาย ทั้งหมดที่กล่าวมาล้วนกลายเป็นผงในหมัดเดียว!

นี่คือความแข็งแกร่งอันน่าอัศจรรย์ใจดั่งปาฏิหาริย์ก็มิปาน!

โนจิโกะและเด็กชายตัวน้อยจ้องมองฉากเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหัวล้านดูอ่อนแอคนนี้จะสามารถบดขยี้มนุษย์เงือกที่แสนแข็งแกร่งจนกลายเป็นเนื้อเหลวได้ - ไม่สิ จะบอกว่าเนื้อเหลวก็คงไม่ถูก เพราะซัดเปรี้ยงเดียวเมื่อกี้ เนื้อเหลวก็ยังไม่หลงเหลือเลยด้วยซ้ำ!

แต่ความแข็งแกร่งระดับนี้-

-ที่อยู่ตรงหน้า มันมิใช่เกิดขึ้นแค่ในปาฏิหาริย์ แต่กลับสามารถปรากฏขึ้นได้ในโลกแห่งความจริง!

“คุณลุง …”

มองไปยังเบื้องหลังของไซตามะ เด็กชายตัวน้อยไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆน้ำตาของเขาก็ไหลริน “คุณเป็นฮีโร่ล่ะ เป็นฮีโร่จริงๆด้วย!”

ไซตามะนั่งยองๆลงกับพื้น ปัดเศษผงเนื้อปลาหมึก บ่นงุบงิบด้วยความเสียดาย “อา เผลอหนักมือไปจนได้ แบบนี้ก็ไม่มีอะไรเหลือให้เก็บไปทำทาโกะยากิเลยสิ”  ก่อนจะหันกลับมา ส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจ

“ขอแนะนำตัวก่อนนะ ไม่ใช่ฮีโร่ซะทีเดียว เมื่อก่อนเคยมีอาชีพเป็นฮีโร่ แต่ตอนนี้ถึงแม้ว่าจะมาเป็นทหารเรือแล้วก็ตาม ฉันก็ยังดำรงกิจกรรมแห่งความชอบธรรมในฐานะฮีโร่เหมือนเดิมอยู่ดี”

“ทหารเรือ??”

เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ โนจิโกะก็พลันชะงักไป เธอสาวเท้าก้าวออกมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เอ่ยถามด้วยความยินดี “นี่หมายความว่าทางรัฐบาลโลกส่งนายมาใช่ไหม? คำร้องขอความช่วยเหลือของพวกเราในที่สุดก็ได้รับผลเสียที ถึงแม้ว่านายจะดูอ่อนแอ แต่จริงๆแล้วนายแข็งแกร่งมากเลย!”

“หือ? รัฐบาลโลกอย่างงั้นหรอ”

ไซตามะหันกลับมา เอ่ยด้วยสีหน้าว่างเปล่า “ไม่ใช่เพราะพวกเขาหรอก งานของพวกเขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน ที่ฉันมาจริงๆแลวเป็นเพราะได้รับการไหว้วานจากใครบางคนก็เท่านั้นเอง”

“เป็น .. อย่างนั้นเองหรอกหรอ”

โนจิโกะกระพริบตาปริบๆและกล่าว “แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เพราะตราบใดที่นายสามารถจัดการกับกลุ่มของอารอนได้ จะอะไรก็ไม่สำคัญทั้งนั้น! ตอนนี้ได้โปรดมากับฉันก่อน ยังมีอีกหลายเรื่องที่ฉันจำเป็นต้องบอกนาย”

“โอ้ ก็ได้อยู่หรอกนะ แต่ว่า ..”

ไซตามะพยักหน้า “แต่ว่าถ้ามีชาให้ดื่มฟรีๆล่ะก็ ฉันจะไป”

โนจิโกะเลิกคิ้วอย่างคาดไม่ถึง “แค่ชาเองหรอ ฉันคิดว่านายจะเรียกร้องอะไรที่ล้ำค่ามากกว่านี้ซะอีก แต่ก็อย่างว่านะ ทหารเรือที่แท้จริงกับโจรสลัดมันก็ต้องแตกต่างกันอยู่แล้ว … ส่วนนายเจ้าหนู เด็กๆก็รีบกลับบ้านไปได้แล้ว!”

โนจิโกะหันกลับมามองไซตามะ อธิบายเพิ่มเติม “ฉันชื่อโนจิโกะ บ้านฉันทำสวนส้มอยู่ในหมู่บ้านโคโคยาชิ ถ้าอยากจะดื่มชาล่ะก็ ตามมาได้เลย”

ชายหัวล้านผงกหัว “ส่วนฉันชื่อไซตามะ ถ้ามีอะไรจะแนะนำเพิ่มเติมล่ะก็บอกมาได้เลยเหมือนกัน”

…

ณ หมู่บ้านโคโคยาชิ

ภายในสวนส้ม

“ลองดื่มดูสิ”

โนจิโกะชงชาให้ไซตามะ ภายในถ้วยโชยหอมกลิ่นส้มออกมา

ไซตามะก้มลงมองถ้วยชาอยู่นาน แต่มิได้เอ่ยคำใด

โนจิโกะเลยถามด้วยความสงสัย “มีอะไรหรอ? มันก็แค่ชาส้ม เป็นเครื่องดื่มต้อนรับนายไง”

ไซตามะยกมือขึ้นเกาหัวและกล่าว “มันก็ไม่มีอะไรหรอก แค่ชาส้มมันออกจะให้ความรู้สึกแปลกๆไปสักหน่อยก็เท่านั้นเอง ถ้ายังไงอยากให้ช่วยเปลี่ยนเป็นพวกชาดำ หรือว่าชาอู่หลงอะไรแบบนี้จะได้ไหม?”

“มันก็ได้อยู่หรอก … จิส์ ชาส้มมันไม่ดีตรงไหนกัน”

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่โนจิโกะก็ยังเดินไปชงชาดำอีกแก้วหนึ่งสำหรับไซตามะ “ใบชานี่เก็บเอาไว้ตั้งนานแล้ว ถ้าดื่มลงไปแล้วรสชาติมันฝาดๆ หรือท้องเสีย ก็อย่ามาว่าฉันล่ะ เข้าใจไหม!”

ไซตามะ “…”

“ล้อเล่นหรอกน่า ..”

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของไซตามะ โนจิโกะก็ยิ้มแห้ง นั่งลงตรงข้ามเขา เริ่มเข้าประเด็นหลัก “งั้นมาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่านะ … ไซตามะซัง ฉันอยากจะรู้ว่าคุณสามารถสั่งการกำลังรบได้เป็นจำนวนเท่าไหร่ เพื่อใช้รับมือกับอารอนในครั้งนี้”

ไซตามะยกชาขึ้นจิบ และกล่าวอย่างระมัดระวัง “เนื่องจากนี่มันเป็นภารกิจส่วนตัว ดังนั้นคงจะไม่ดีถ้ารบกวนคนอื่นๆ กำลังรบที่ว่ามันเลยมีแค่ฉันคนเดียว”

“ถึงแม้ว่านายจะแข็งแกร่งจริงๆก็เถอะ แต่การจะกำจัดอารอนมันคงไม่ง่ายแบบนั้น …”

โนจิโกะถอนหายใจด้วยสีหน้าเศร้าๆ “อารอนน่ะ ไม่เพียงแต่จะเป็นคนโหดร้ายและทรงพลังมากเท่านั้น แต่เขายังได้นำสัตว์ประหลาดยักษ์กลับมาจากแกรนไลน์อีกด้วย ถึงแม้ว่านายจะแข็งแกร่ง แต่ถ้าต้องจัดการกับสัตว์ประหลาดยักษ์ด้วยตัวคนเดียวมันคงจะเป็นการยากเกินไป …”

สัตว์ประหลาดยักษ์?

ไซตามะคิดเกี่ยวกับมัน เขาวางถ้วยชาลง “เข้าใจแล้ว มิน่าเล่าถนนในเมืองถึงเป็นหลุมเป็นบ่อแปลกๆ”

“หลุมพวกนั้นคงจะเป็นร่องรอยการเดินของมันสินะ”

โนจิโกะจิบชาส้ม จ้องมองไซตามะอย่างจริงจัง “ไซตามะซัง ถามตรงๆเลยนะ ว่าถ้าต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดตัวนั้น นายจะสามารถจัดการมันได้รึเปล่า?”

ไซตามะคิดก่อนจะตอบ “ไม่รู้สิ แต่ถ้าได้เหวี่ยงออกไปซักหนึ่งหมัดก็น่าจะล้มมันได้นะ”

“พรวด!”

โนจิโกะเกือบจะพ่นชาส้มออกมา

ผู้ชายคนนี้ …

ทำไมถึงได้พูดเรื่องร้ายแรงน่าตกตะลึงขนาดนั้น ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ไม่เปลี่ยนแปลงแบบนั้นได้ยังไงกัน

แต่ถ้าเขาไม่ได้โกหกแล้วล่ะก็ … เห็นได้ชัดเลยว่าเขาโคตรจะแข็งแกร่ง!