ไซตามะต่างโลก Ep.17 - เขาคือราชาปีศาจหัวล้าน!

2 ตอน

ไซตามะต่างโลก Ep.17 - เขาคือราชาปีศาจหัวล้าน!

“สั่งส่งสั่งสอนอะไรกัน”

ไซตามะมองบากี้ เอ่ยขึ้นทันใด “ถึงจะพูดจาเสียงดังฉะฉานก็เถอะ แต่จริงๆแล้วนายโคตรจะอ่อนแอเลยไม่ใช่หรอ?”

“ว่าไงนะ!?”

บากี้ตะลึงงัน ก่อนจะแผดเสียงด้วยความโกรธ “ไอ้วิตถาร! อย่าได้คิดดูถูกท่านบากี้คนนี้เชียวนะ! ฉันคือโจรสลัดที่เคยไปนิวเวิลด์มาแล้ว ขณะที่พวกแกยังอยู่แต่ในทะเลที่เรียกได้ว่าเป็น ‘สรวงสวรรค์’ แบบนี้อยู่เลย พวกแกไม่มีทางจะเข้าใจถึงความน่าสะพรึงกลัวและทรงพลังของโจรสลัดในนิวเวิลด์ได้หรอก!”

ไซตามะ “อ่อ อย่างงั้นหรอ?”

“ไอ้ท่าทีหยิ่งผยองนั่นมันอะไรกัน!”

ใบหน้าของบากี้มืดมน สองมือพลันแยกออกจากแขน จ้วงปลายแหลมของใบมีดพุ่งเสียบเข้าใส่ท้องของไซตามะ “ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่พอฉันมองหน้าแกแล้วอดรู้สึกรำคาญไม่ได้จริงๆ! เพราะงั้นขอให้ท่านบากี้คนนี้ได้ฝากรอยแผลไว้ที่ท้องของแกสักสามสองหลุมเถอะ!”

พวกโจรสลัดที่อยู่เบื้องหลังต่างพากันร้องตะโกน “อ๊า! นั่นมันพลังจากผลปีศาจของกัปตันบากี้!”

‘ผลปีศาจงั้นหรอ?’

ไซตามะชะงักไปเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าผู้ใช้พลังจากผลปีศาจจะมีอยู่ทั่วไปในแกรนไลน์ แต่สำหรับในอีสต์บลู เดิมทีโจรสลัดที่ครอบครองพลังจากผลปีศาจ สมควรที่จะถูกเขากำจัดจนหมดแล้ว

ไม่คาดคิดเลย ว่าจะยังเจอพวกที่หลงเหลืออยู่ในเมืองท่าแบบนี้

“ฮะฮ่าฮ่า! เริ่มกลัวขึ้นมาแล้วล่ะสิใช่ไหม ไอ้หัวล้าน!”

เมื่อเห็นว่าไซตามะชะงักไป ตัวตลกบากี้ก็เริ่มหัวเราะอาละวาดทันที “ฉันเป็นผู้กินผลปีศาจบาระบาระ ที่มีพลังสามารถแยกส่วนต่างๆของร่างกายได้! ดังนั้นทุกการโจมตีย่อมไม่ได้ผลกับฉัน!  กระทั่งนักดาบอันดับหนึ่งของโลกก็ยังไม่เป็นข้อยกเว้น! ก่อนจะกลายเป็นศพ จงสำนึกดีใจซะเถอะที่ฉันได้แสดงพลังของมันให้แกได้เห็นเป็นขวัญตา ฮ่าฮ่าฮ่า”

“พล่ามอะไรนักหนา”

ขณะกล่าว สองมือที่แยกออกจากแขน และกำลังจ้วงแทงท้องของไซตามะ ก็ถูกเจ้าตัวตบฉาดเข้าใส่ มีดสั้นตกกระจัดกระจายลงกับพื้น “จะบอกให้นะ ว่าการเอาแต่พึ่งพาพลังที่ได้รับมาจากสิ่งแปลกปลอมภายนอกน่ะ มันไม่มีทางเหนือกว่าพลังที่มาจากการเอาชนะตัวเอง(ออกกำลังกาย)ของฉันได้หรอก”

“อั๊ก! เจ็บๆๆ ..”

สองมือที่ถูกตบโดยไซตามะเริ่มบวมเป่ง กลายเป็นสีแดงแจ๋ บินกลับเข้าหาบากี้ทันที

บากี้กลั้นหายใจฝืนทนความเจ็บปวด ใบหน้าของเขายังคงแสดงออกถึงความโกรธเกรี้ยวอยู่ตลอดเวลา เพื่อไม่ให้แรงกดดันที่กำลังโถมทับใส่อีกฝ่ายตกลง “จิ๊ส์ เจ็บจริง … แต่นี่มันไม่ถูกต้อง ฉันหมายถึงแกเองก็ไม่เลวเหมือนกันนี่ สามารถหยุดการโจมตีทดสอบของฉันได้ แต่สุดท้ายมันก็ไร้ประโยชน์! เพราะชีวิตของแกจะจบลง ด้วยการโจมตีครั้งต่อไปของท่านบากี้ผู้นี้!”

ว่าจบ บากี้ก็เตรียมที่จะเปิดการโจมตีครั้งที่สอง

แต่แล้วจู่ๆ ที่ปรึกษากลุ่มโจรสลัดตัวตลก ‘คาบาจิ’ ที่อยู่เบื้องหลังกลุ่มโจรสลัด และกำลังเฝ้ามองไซตามะก็เหมือนจะถึงได้ถึงบางอย่างที่น่าหวาดกลัว เขาร้องตะโกนออกมา “ฉันจำได้แล้ว!!!”

“ไอ้หัวล้านนั่น … กับดวงตาที่เหมือนกับปลาตาย คล้ายกับคนขี้เกียจตลอดเวลา แบบนี้ไม่ผิดตัวแน่นอน!”

คาบาจิรีบหยุดบากี้ ตะโกนด้วยความหวาดกลัว “ใจเย็นก่อนกัปตัน! ฉันเคยเห็นในหนังสือพิมพ์มาก่อน! ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็ ที่คุณกำลังสู้อยู่สมควรจะเป็นทหารเรือพลจัตวาที่รับหน้าที่คุ้มกันโร๊คทาวน์ ราชาปีศาจหัวล้านไซตามะ!!”

ว่ายังไงน๊าาาา!!!

ดั่งหินหนึ่งก้อนที่ตกกระทบลงท่ามกลางทะเลสาบสงบนิ่ง บังเกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมนับพัน

ทุกวันนี้ โจรสลัดทุกคนในอีสต์บลู ล้วนเคยได้ยินถึงชื่อเสียงของ ‘ราชาปีศาจหัวล้าน!’

ชื่อนี้คือปีศาจอันน่าหวาดหวั่น มันไม่เคยอนุญาตหรือผ่อนปรนต่อความชั่วร้ายแม้เพียงน้อย ไม่ว่าโจรสลัดจะทรงพลังแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยหมัดเดียวของมัน!

แล้วทำไม …

ทำไมสัตว์ประหลาดแบบนั้น ถึงได้มาปรากฏตัวในเมืองเล็กๆแห่งนี้กัน!?

“อาเร๊ะ? … เจ้าหมอนี่น่ะหรอคือราชาปีศาจหัวล้าน??”

ทันทีที่ได้ยินถึงชื่อนี้ สองตาและหนึ่งลิ้นของบากี้พลันแยกส่วน พุ่งถลันออกมา ลอยอยู่กลางอากาศเบื้องหน้าเขา แสดงออกถึงความตกใจ

-เพราะเหตุผลเดียวที่บากี้เลือกจะอาละวาดในพื้นที่ห่างไกลแบบนี้ นั่นก็เพื่อหลีกเลี่ยงขอบเขตลาดตระเวณของสัตว์ประหลาดที่อยู่ในโร๊คทาวน์!

บ้าจริง!

อุตส่าห์ซ่อนตัวอยู่ที่นี่แล้ว แต่ก็ยังดันมาเจอกับมันซะได้

ในขณะที่บากี้กำลังลังเลใจว่าจะสู้ต่อหรือถอยดี เขาก็เผลอหันไปมองใบหน้าของไซตามะโดยไม่ตั้งใจ ในหัวรู้สึกสับสนเล็กน้อย

เจ้าหมอนี่ … เห็นอยู่ชัดๆว่าหน้าตามันโคตรจะดูขี้เกียจ แถมไม่น่าฉลาดเอาซะเลย

เขา ในฐานะที่เคยเป็นลูกเรือฝึกหัดในเรือของราชาโจรสลัดมาก่อน ย่อมไม่เคยเห็นว่าพวกคนที่ทรงพลังจะมีหน้าตาและท่าทีที่เกียจคร้านแบบนี้

ฉะนั้น ถ้าเขาแสดงความหวาดกลัวต่อเจ้าคนที่ทำหน้าเหมือนปลาตายแบบนี้ แล้วในอนาคตเขาจะมีหน้าไปสั่งการลูกเรือตัวเองได้ยังไง!?

คงต้องเดิมพันซะแล้ว!

ยังไงซะฉันก็มีพลังที่สามารถแยกส่วนต่างๆของร่างกายได้

ดังนั้น ถ้าเจ้าหัวล้านนี่ไม่มีพลังจากผลปีศาจหรือว่าฮาคิ มันก็ย่อมไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของฉันได้อย่างแน่นอน!

แต่ก็ไม่แน่นะ

เพราะในเมื่อเขาเป็นถึงนายพลจัตวา ถ้าอย่างงั้นบางทีอาจจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับฮาคิมาบ้างก็ได้ …

“ขอถามอะไรหน่อยสิ”

บากี้โบกไม้โบกมือไปทางไซตามะ “ช่วยบอกฉันที ว่านายเคยเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับฮาคิหรือมีพลังจากผลปีศาจซุกซ่อนเอาไว้บ้างไหม?”

ใบหน้าของไซตามะยังคงไร้ซึ่งการเปลี่ยนแปลง คู่ดวงตาของเขาสงบดิ่งดั่งปลาตาย ตอบกลับอย่างซื่อตรง “ไม่”

‘ฮะฮ่า! ยอดไปเลย!’

‘มันบอกว่าตัวเองไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับฮาคิ!’

ในที่สุด บากี้ก็เริ่มรู้สึกมั่นใจในตัวเองอย่างไม่มีเหตุผล เขาละทิ้งคำแนะนำของคาบาจิ แยกร่างของตัวเองออกเป็นนับสิบชิ้น บังคับพวกมันทั้งหมดพุ่งเข้าหาไซตามะ!

“ฮ่าฮ่าฮ่า งั้นลองเจอท่านี้หน่อยเป็นไง เจ้าราชาปีศาจหัวล้าน!”

ส่วนต่างๆมากมายที่แยกออกของบากี้ หมุนวนรอบไซตามะ “ร่างกายของฉันสามารถแยกออกเป็นชิ้นๆนับไม่ถ้วนได้ และทุกส่วนสามารถโจมตีแกได้ตลอดเวลา! ท่านี้ไม่มีจุดบอด ดังนั้นแกไม่มีทางที่จะทำลา-”

แต่ก่อนที่บากี้จะทันได้พูดจบ หนึ่งกำปั้นก็พลันตอกเข้าใส่หัวของเขา กดบี้มันลงกับพื้นดิน ใบหน้าตัวตลกชั่วร้ายกลายเป็นผิดรูป!

“นี่เจ้าตัวตลก นายอ่อนแอจริงๆนะ”

ไซตามะนั่งยองๆลงอยู่ข้างๆหัวของบากี้ กล่าวด้วยดวงตาอันว่างเปล่า “ยิ่งแยกร่างเยอะก็ยิ่งอ่อนแอลงไม่ใช่รึไง ทำแบบนี้มันไม่ต่างจากพฤติกรรมของคนโง่เลย”

ไอ้ .. บัดซบเอ๊ย ..

บากี้กระแทกหัวของตัวเองดัง ‘ปัง’ ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน แม้ตามจมูกจะมีเลือดไหลทะลัก แต่ใบหน้าก็ยังคงแสดงออกถึงความโกรธ “แกกล้ามากที่ดูถูกพลังอันน่าภาคภูมิใจของท่านบากี้ผู้นี้! จงตายต่อหน้าฉันซะเถอะ!”

กล่าวจบ มือของไซตามะก็เหวี่ยงสะบัดไปข้างหลัง -เขาสามารถคว้ามีดเล่มหนึ่งที่ไม่รู้ว่าถูกจ้วงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ได้อย่างง่ายดาย!

ใบมีดที่สาดแสงเย็นเยียบ ถูกบดขยี้แตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ไซตามะคว้าจับมือข้างที่แทงมีดมา ขณะที่บากี้พยายามดิ้นรนแต่ทว่ามันกลับเปล่าประโยชน์!

“เอาล่ะ มันจบแล้ว”

หนึ่งมือคว้าจับหัว อีกหนึ่งกุมข้อมือของบากี้ แล้วยืนขึ้น “ฉันจะสั่งให้ปู้หลินพานายไปที่อิมเพลดาวน์ ระหว่างนั่นก็ลองไตร่ตรองถึงสิ่งที่ตัวเองได้กระทำดู ...”

“ฮี่ฮี่ แกต้องการให้ฉันไตร่ตรองอย่างงั้นหรอ?”

หัวของบากี้ที่ถูกจับอยู่ กลับไม่แม้จะแสดงออกถึงความตื่นตระหนก ตรงกันข้ามท่าทีและน้ำเสียงของเขากลับกลายเป็นหยิ่งยะโส “อย่าว่าพูดจาเพ้อเจ้อกับฉันนะ! ไอ้สารเลวทหารเรือ! คิดหรือว่าแค่นี้ท่านบากี้ผู้ยิ่งใหญ่จะตกอยู่ในกำมือของแกแล้ว!?”

ฉัวะ!

อั๊ก!

ประโยคนี้ยังไม่ทันจะตกลง เสียงกรีดร้องน่ากลัวก็ดังขึ้นมาจากเบื้องหลังอย่างกระทันหัน

ไซตามะมองย้อนกลับไป และเห็นว่ามืออีกข้างของบากี้ ได้กุมมีด และแทงทะลุเข้าไปในท้องของชายแก่!

“ฮะ ฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า!”

บากี้ฉีกยิ้มยิงฟัน ปากอ้าอาละวาด “เจ้าราชาปีศาจหัวล้าน! แกเป็นทหารเรือนี่ใช่ไหม? ในเมื่อแกเป็นทหารเรือ ถ้าอย่างงั้นตอนนี้แกก็รู้สินะว่าสมควรจะทำยังไง? ลองแกกล้าทำอะไรมากกว่านี้อีกแม้ซักนิดเดียวดูสิ ฉันจะฆ่าตาแก่นั่นซะ! จากนั้นตาแก่นั่นก็จะต่ายเพราะแก! แล้วแกก็จะไม่ได้เป็นนายพลจัตวาอีกต่อไป มาสิ! ถ้าแน่จริงก็เอาเลย!!”