Ep.13 - ได้โปรดช่วยโซโลด้วยเถอะ!

ไซตามะต่างโลก Ep.13 - ได้โปรดช่วยโซโลด้วยเถอะ!

“เฮ้! ยังมัวรออะไรอยู่อีก!”

เฮลเมปโปเอียงคอไปทางสองเด็กสาวตัวน้อยที่อยู่ด้านข้าง ขยิบตาส่งสัญญาณ “มานี่ แล้วก็เอาดอกไม้ไปมอบให้พลจัตวาไซตามะซะ!”

สองเด็กสาวแม้จะหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจทำตามคำสั่ง ยอมเดินออกมาและยื่นช่อดอกไม้ออกไป

ไซตามะกับทาชิงิมองหน้ากัน และรับรู้สิ่งที่ในใจของอีกฝ่ายกำลังคิด

‘แววตาของเด็กน่ะไม่มีทางโกหก’

ลูกชายของมอร์แกนคนนี้ไม่เพียงแต่จะมีนิสัยประจบประแจงเท่านั้น แต่คิดว่าเบื้องหลังน่าจะเป็นคนโหดร้ายอยู่เหมือนกัน เพราะกระทั่งเด็กสาวตัวเล็กๆที่เดินถือดอกไม้มาก็ยังหวาดกลัวเขา

ดูเหมือนว่าสาขากองทัพเรือที่ 153 จะมีปัญหาจริงๆด้วย

ทาชิงิก้าวออกมาข้างหน้า รับดอกไม้ ยื่นมือลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ แล้วเอ่ยถาม “พวกหนูชื่ออะไรหรอ”

หนึ่งในสองค่อนข้างที่จะขี้อายและหวาดกลัว เธอจึงถอยกลับไปซ่อนอยู่เบื้องหลังของเด็กอีกคน ไม่กล้าตอบอะไรกลับมา

แต่อีกคนน่ะตรงกันข้าม เด็กสาวอีกคนที่ถักสองเปียน้อยๆจิกริมฝีปาก โพล่งถามขึ้นมาอย่างกระทันหัน “พี่สาว … คุณลุงหัวล้าน … พวก … พวกกองทัพเรือนี่มีความยุติธรรมจริงๆรึเปล่า??”

ดั่งก้อนหินใหญ่ที่จมจ๋อม! ลงบนผิวน้ำใส บังเกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมนับ 1000

เหล่าทหารเรือที่ได้ออกมาต้อนรับและกำลังโค้งกายคำนับ ต่างบังเกิดความรู้สึกผิดในจิตใจของพวกเขา

แต่ผู้ที่รู้สึกหวาดกลัวกับคำนี้มากที่สุดในปัจจุบัน ก็คงไม่พ้นเฮลเมปโป เจ้าตัวตกใจจนอ้าปากค้างกรามแทกร่วงตกลงกับพื้น

“นัง … เด็กบ้า!”

เฮลเมปโปที่กำลังตื่นกลัวได้สูญสิ้นความยับยั้งชั่งใจ เขายกเท้าขึ้นและเตะกวาดเข้าใส่เด็กสาว “จงเชื่อฟังคำสั่งฉัน! ใครอนุญาตให้แกพูด-”

ยังไม่ทันที่จะเอ่ยจนจบประโยค นิ้วทั้งห้าก็แนบชิดติดกัน กวาดฝ่ามือคล้ายกับใบมีดแหลม ฟุบ! พุ่งผ่านหน้าเฮลเมปโป สับลงกลางลำคอ

“ปล่อยให้เธอพูด”

สี่คำสั้นๆ แต่ช่างมากไปด้วยกลิ่นอายแห่งความชอบธรรม มอบความมั่นใจอันเปี่ยมล้นให้กับเด็กสาว

“คุณลุง .. คุณลุงหัวล้าน!”

เด็กสาวตัวน้อยรวบรวมความกล้าของเธอ สองมือเล็กกำแน่น ปากอ้าตะโกนว่า “หนูชื่อว่าริกะ ได้โปรดช่วยโซโลด้วย!”

ไซตามะหันไปมองทาชิงิด้วยความว่างเปล่า “โซโลนี่มันใครอะ?”

ทาชิงิยกนิ้วชี้ขึ้นดันแว่นเธอและตอบเบาๆ “คิดว่าคงจะเป็นนักล่าโจรสลัดที่พึ่งจะมีชื่อเสียงเมื่อเร็วๆนี้”

“งั้นหรอ ..”

ไซตามะก้มลงมองเด็กสาวริกะ “เกิดอะไรขึ้นกับเขา? หรือว่าเขาถูกพวกโจรสลัดจับตัวไป?”

“ไม่ใช่นะ แต่เป็นเพราะ ... พี่ชายโซโลถึงได้ ..”

ริกะก้มหน้า จิ้มๆนิ้วชี้ทั้งสองมือด้วยความรู้สึกผิด “เป็นเพราะเขาดันไปฆ่าหมาป่าที่ลูกชายของนาวาเอกมอร์แกนเลี้ยงเอาไว้ ดังนั้นพี่ชายโซโลเลยถูกพวกทหารเรือจับตัวไป แต่ แต่ว่านะ เป็นเจ้าหมาป่านั่นต่างหากที่วิ่งวุ่นไปทั่วเมืองจนทำให้ทุกคนหวาดกลัว พี่ชายโซโลไม่ใช่คนเลวนะ แต่เขาน่ะเป็นฮีโร่ต่างหาก!”

หลังจากที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ เฮลเมปโปที่หมอบอยู่กับพื้นก็พยายามลุกขึ้น หนึ่งมือกุมหลังคอด้วยความเจ็บปวด ตะโกนแผดเสียง “หมาป่าของฉันไม่ได้ไปกัดใคร มันก็แค่หยอกเธอ!”

“คุณโกหก!”

นิ้วเล็กๆของริกะชี้ไปทางเฮลเมปโปด้วยความโกรธ “มันเป็นความผิดของคุณ! ตราบใดที่ทุกคนไม่เชื่อฟังคำสั่ง แม้จะแค่เล็กๆน้อยๆ พวกเขาก็จะถูกตัดสินประหารชีวิต! ทุกคนน่ะเกลียดคุณกันทั้งนั้นแหละ!!”

“ประหารชีวิต?”

ทาชิงิตกใจ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความโกรธ เธอหันขวับไปถามเฮลเมปโปเสียงดัง “เด็กคนนี้พูดจริงรึเปล่า!? แม้กระทั่งโจรสลัดที่ทำเรื่องฉาวโฉ่ก็ยังต้องถูกจับกุมและทำการพิจารณาคดีก่อนเลยนะ แต่คุณกลับข้ามขั้นตอนพวกนั้น แล้วใช้โทษประหารกับประชาชนที่ไม่มีอาวุธ นี่มันเรื่องจริงหรอ?”

“ฉัน … ฉันไม่ได้-”

ใบหน้าของเฮลเมปโปฟุ้งไปด้วยความตื่นตระหนก กระทั่งคนโง่ก็มองออก “เธอก็แค่พูดเรื่องไร้สาระ คำพูดของเด็กน้อยมันไม่น่าเชื่อถืออยู่แล้ว ฉันจะไปลงโทษพลเรือนธรรมดาๆได้ยังไง ฮะ ฮ่าฮ่า …”

“เรื่องจริงมันเป็นยังไง ลองถามทหารคนอื่นๆในที่นี้ดูก็ได้”

ไซตามะเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของเฮลเมปโป ลากเขาออกมาข้างหน้า “แต่ก่อนอื่นฉันอยากจะเห็นหน้ามอร์แกนซะก่อน … ใครพอจะช่วยฉันไปหาเขาได้บ้าง?”

ทหารเรือได้แต่มองหน้ากันด้วยความว่างเปล่าและหวาดกลัว พวกเขาไม่แน่ใจว่าสมควรจะทำตามคำสั่งของไซตามะดีหรือไม่

แต่ริกะกลับลุกขึ้นยืนอย่างกล้าหาญ เด็กสาววิ่งมาด้านหน้าไซตามะ “หนูขออาสาเอง! ตามหนูมาสิคุณลุงโล้นซ่า!”

…

ไซตามะกล่าวด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า “ถึงหลายปีที่ผ่านมามันจะชินแล้วก็เถอะ แต่โล้นซ่านี่มัน ..”

ทาชิงิยิ้ม ดึงมือน้อยๆของริกะ “หนูควรจะเรียกเขาว่าท่านพลจัตวา หรือไม่ก็ไซตามะซังจะดีกว่านะ เพราะในเรื่องอายุแล้ว ไม่ว่าจะหนูหรือฉัน เขาก็แก่กว่าพอสมควร”

มุมปากของไซตามะกระตุกเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่เวลานี้อารมณ์ของเขาดูจะบูดขึ้นมากกว่าเดิม

เมื่อเห็นว่าไซตามะและคนอื่นๆเดินไกลออกไปแล้ว เหล่าทหารเรือที่ออกมาต้อนรับและถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลังก็ตัดสินใจได้ในที่สุด -ถ้าแม้กระทั่งเด็กตัวเล็กๆยังสามารถลุกขึ้นมายืนหยัดต่อต้านการปกครองแบบเผด็จการที่แสนจะไม่ยุติธรรมแบบนี้ได้ แล้วถ้าพวกเขาไม่ทำ จะเอาหน้าไปสู้เด็กตัวน้อยๆได้ยังไง!

หลังจากแตกแถว พวกทหารเรือก็วิ่งตามไซตามะไปอย่างรวดเร็ว

“พวกเราจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว ท่านพลจัตวาโปรดรอด้วย!”

หัวหน้าทหารเรือคนหนึ่งก้าวออกมา กัดฟันกล่าว “นาวาเอกมอร์แกนนั้นโหดร้ายมากจริงๆ เขามักจะฆ่าเข่นฆ่าผู้คนไม่เว้นกระทั่งเด็กเล็กอย่างไร้ความปราณี พวกเราเองก็ต้องถูกกดดันอยู่ใต้อำนาจเผด็จการของเขา เด็นเด็นมูชิก็ถูกริบไป พวกเราไม่สามารถติดต่อไปทางศูนย์บัญชาการใหญ่ได้เลย แต่เมื่อวันนี้มีโอกาสแล้ว ฉะนั้นได้โปรดพาพวกเราไปด้วยเถอะ! พวกเราไม่ต้องการปิดปากเงียบอีกต่อไปแล้ว!”

“ดูเหมือนว่าจะได้รับหลักฐานที่ชัดเจนมาแล้วสินะ ..”

ทาชิงิเม้มริมฝีปากของเธอ กล่าวด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างซับซ้อน “ทำไมกัน ทำไมทหารเรือที่กล้าหาญและยุติธรรมถึงได้เป็นแบบนี้ หรือว่าจริงๆแล้วประวัติของเขาทั้งหมดมันเป็นแค่ของปลอมกันแน่”

“ไม่ว่าจะในโลกใบไหน คนแบบนี้ก็มีอยู่เสมอนั่นแหละ”

ไซตามก้าวเดินอย่างช้าๆ “คนที่ต่อสู้อย่างกล้าหาญกับวายร้าย ไม่จำเป็นต้องมีความยุติธรรมหรือความเชื่อมั่นอันสูงส่งเสมอไปก็ได้ แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ชีวิตและทรัพย์สินของพลเรือนถูกคุกคามไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไร ตราบใดที่เขากล้าก้าวออกมา นั่นหมายความว่าเขาเป็นฮีโร่”

“แต่หลังจากที่ผู้กล้าสังหารมังกรแล้ว ตนก็กลับเลือกที่จะผันตัวกลายเป็นมังกรตัวใหม่ซะเองแบบนี้มัน …”

เสื้อคลุมแห่งความยุติธรรมโบกสะบัดตามกระแสลม ใบหน้าของไซตามะกลายเป็นคมคาย ฝีปากคมราวกับใบมีด “เมื่อถึงเวลานั้น ก็จำเป็นต้องมีฮีโร่ที่ที่ทรงพลังยิ่งกว่าออกมาหยุดเขา และดำเนินความยุติธรรม … ขอให้เธอจงรักษาความจริงใจและเป็นผู้กล้าแบบนี้ต่อไปนะ อย่าโอนเอนไปตามความอ่อนแอของโลกเหมือนกับคนที่พึ่งพูดมา เข้าใจไหมทาชิงิ”

พรึบ!

ห้วงอารมณ์ของไซตามะเปลี่ยนผัน ใบหน้าเกียจคร้านกลายเป็นเฉียบคมเฉกเช่นเดียวกันกับกลิ่นอายที่แสนจะรุนแรง

เขากลับกลายเป็นผู้ใหญ่ที่ดูน่าเชื่อถือ และทรงพลังราวกับเป็นคนละคน

เฝ้ามองดูไซตามะในเวอร์ชั่นจริงจัง จู่ๆหัวใจของทาชิงิก็เต้นครึกโครมขึ้นมาอย่างกระทันหัน

ใบหน้าน่ารักเริ่มถูกย้อมไปด้วยสีแดง จิตวิญญาณที่หม่นหมองเริ่มฟื้นคืน ทาชิงิรีบวิ่งตามไซตามะ ตอบรับคำของเขา

“รับทราบท่านนายพลจัตวา!”

….

ฝูงชนกลุ่มใหญ่มุ่งหน้าไปยังฐานสาขากองทัพเรือ

คนเดินเท้าที่อยู่บนถนน เมื่อเห็นเฮลเมปโปกำลังร้องไห้และถูกจับลากเหมือนหมูเหมือนหมาโดยชายหัวล้าน ก็เริ่มกระซิบกระซาบถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

และเนื่องจากหัวล้านเป็นจุดสังเกตอย่างดี ข่าวที่ว่า ‘ราชาปีศาจหัวล้าน’ อันโด่งดังในอีสต์บลูมาเยือนก็เริ่มแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว

“ราชาปีศาจหัวล้าน? นั่นมันใครกัน?”

“ว่ากันว่าเขาคือนายพลจัตวาที่ประจำการอยู่ในเมืองโร๊คทาวน์ ซึ่งเหตุผลที่อีสต์บลูมีโจรสลัดน้อยลงเรื่อยๆในหลายปีที่ผ่านมาก็ต้องขอบคุณเขา!”

“จริงอะ? แต่เขาดูธรรมดามากเลย แข็งแกร่งจริงๆรึเปล่า?”

“นั่นมันแน่อยู่แล้ว! ว่ากันว่าฉายา ‘ราชาปีศาจหัวล้าน’ นี้มีชื่อเสียงถึงขนาดที่ว่าขู่พวกโจรสลัดได้เลยนะ เป็นเพราะแทบจะไม่มีโจรสลัดหนีรอดไปจากเงื้อมมือของเขาได้เลย ส่วนใหญ่ไม่ตาย ก็อยู่ในสภาพไม่ประกอบ …”

“นายพลจัตวากองทัพเรือได้ปรากฏตัวขึ้นที่นี่ … งั้นหมายความว่าการปกครองแบบเผด็จการของเจ้าบ้ามอร์แกนก็จะจบลงแล้วใช่ไหม? ยอด! ยอดเยี่ยมไปเลย!”