บทที่ 8 ใบไม้ร่วงคืนสู่ราก

บทที่ 8 ใบไม้ร่วงคืนสู่ราก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เย่ซีขับรถออกจากบ้าน

ในยุคนี้รถยนต์มีระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติมานานแล้ว เพียงแค่ตั้งจุดหมายปลายทาง รถก็จะแล่นไปเองโดยไม่ต้องบังคับ

สามชั่วโมงต่อมา เย่ซีก็มาถึงจุดหมาย

ประตูรถเปิดออก หญิงสาวก้าวลงมาพร้อมกับอุ้มกล่องใบหนึ่งไว้ในอ้อมแขน

ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร ป้ายชื่อ 'สุสานจำลองโบราณ' ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเด่น

"สวัสดีครับคุณหนูเย่"

ชายหนุ่มในชุดสูทวัยประมาณสามสิบต้นๆ รีบเดินเข้ามาทักทาย เขายิ้มแย้มพร้อมยื่นมือจะช่วยรับกล่องจากเย่ซี

"ผมอวี๋คัง คนที่ติดต่อคุณเมื่อวานครับ"

"ขอบคุณค่ะ" เย่ซีเบี่ยงตัวหลบมือเขาเล็กน้อย "กล่องไม่หนักหรอกค่ะ ฉันถือเองได้"

"ได้ครับ" อวี๋คังไม่ได้ดึงดัน เขาชักมือกลับอย่างเป็นธรรมชาติ ท่าทีของเขาดูอบอุ่นแต่ไม่รุกล้ำ รอยยิ้มก็ดูเหมาะสมพอดี

"คุณหนูเย่ครับ ทางเราได้จัดเตรียมหลุมฝังศพตามความต้องการของคุณเรียบร้อยแล้ว เชิญตรวจสอบดูได้เลยครับ หากมีตรงไหนไม่พอใจ เราสามารถแก้ไขให้ได้ทันที"

"ดีค่ะ" เย่ซีพยักหน้ารับแล้วเดินตามเขาไป

เมื่อวานเธอตระเวนดูอยู่พักใหญ่กว่าจะตัดสินใจเลือกสุสานแห่งนี้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเรื่องคุณภาพ

สภาพแวดล้อมของสุสานจำลองโบราณสมกับราคาที่สูงลิ่ว เนินเขาลาดชันเล็กน้อย ป้ายหลุมศพหินอ่อนสีขาวเรียงรายเป็นระเบียบ พื้นสะอาดสะอ้านไร้ใบไม้แห้งหรือฝุ่นผง เห็นได้ชัดว่าได้รับการดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยม

ไม่กี่นาทีต่อมา อวี๋คังก็หยุดฝีเท้าที่บริเวณกึ่งกลางเนินเขา

"คุณหนูเย่ครับ ตรงนี้พอใจไหมครับ"

เย่ซีกวาดตามองรอบๆ แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ใช้ได้เลยค่ะ"

เมื่อได้ยินคำตอบ อวี๋คังก็ยิ่งกระตือรือร้นขึ้นไปอีก เขารีบถามอย่างเอาใจใส่ "ต้องการให้พวกเราช่วยไหมครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเองได้" เย่ซีปฏิเสธ และยังคงไม่ยอมให้อวี๋คังแตะต้องกล่องใบนั้น

อวี๋คังเป็นคนรู้ความ เขาจึงส่งสัญญาณให้พนักงานคนอื่นถอยออกไป

ก้นหลุมถูกปูรองด้วยดอกไม้ประดิษฐ์ที่ดูสมจริงราวกับเพิ่งเด็ดจากต้น

เย่ซีค่อยๆ เปิดกล่องออก

ภายในกล่องนอกจากชุดเดรสของเจ้าของร่างเดิมแล้ว ยังมีรูปถ่ายและข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันบางส่วน

เย่ซีวางทุกอย่างลงในหลุมด้วยตัวเอง ก่อนจะช่วยตั้งป้ายหลุมศพ

"ตามธรรมเนียมชาวหัวเซี่ย คนตายย่อมต้องคืนสู่รากเหง้า"

เธอปัดฝุ่นละอองออกจากป้ายหิน

"ขอโทษด้วยนะ... สิ่งเดียวที่ฉันทำให้เธอได้ คงมีเท่านี้"

ทันทีที่เย่ซีเดินออกจากสุสาน ภาพถ่ายหลายใบก็ถูกส่งตรงเข้าสู่สมองกลของพ่อบ้านเหวิน

เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในภาพ สีหน้าของพ่อบ้านเหวินก็แปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ

เขาเพียงส่งคนไปจับตาดูเพราะกลัวว่าเธอจะงัดลูกไม้พิสดารอะไรมาใช้เข้าหามู่จือเกออีก ใครจะไปคาดคิดว่า อุตส่าห์ออกจากบ้านมาทั้งที เธอกลับมาสร้างป้ายหลุมศพให้ตัวเองเสียอย่างนั้น?

เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของพ่อบ้านเหวิน มู่จือเกอจึงเอ่ยถาม "เกิดอะไรขึ้น"

พ่อบ้านเหวินกระแอมเบาๆ แล้วตอบเสียงอ้อมแอ้ม "ท่านครับ เมื่อสักครู่คุณหนูเย่ไปที่สุสาน เพื่อสร้างสุสานไร้ศพให้ตัวเองครับ"

"อะไรนะ" นิ้วของมู่จือเกอที่กำลังแตะสมองกลชะงักค้าง

พ่อบ้านเหวินขยับเข้าไปใกล้แล้วเปิดภาพโฮโลแกรมให้ดู

ในภาพนั้น มือของเย่ซีกำลังวางอยู่บนป้ายหลุมศพ

สายตาของมู่จือเกอจับจ้องไปที่ตัวอักษรสีดำสี่คำ 'สุสานของเย่ซี' ที่ตัดกับหินสีขาวสะอาดตา

ไม่มีประวัติชีวิต ไม่มีคำไว้อาลัย และไม่มีรูปถ่ายของเย่ซี

ป้ายหินทั้งแผ่นดูเกลี้ยงเกลาจนน่าใจหาย แวบแรกที่เห็นดูราวกับผลงานของพวกแอนตี้แฟนที่ตัดต่อภาพป้ายหลุมศพมาสาปแช่งด้วยความเกลียดชังอย่างไรอย่างนั้น

มู่จือเกอ "..."

ผู้หญิงคนนี้กลัวว่าราคาที่ดินสุสานจะขึ้น จนตัวเองไม่มีปัญญาซื้อที่เก็บไว้หรือไง?