ตอนที่ 26 หลับซะนะ ฝันดี

ตอนที่ 26 หลับซะนะ ฝันดี

"นายนี่มันบ้าไปแล้วเหรอ? ยังจะไปสู้กับพวกเขาอีก? นายไม่รู้หรือไงว่าพวกนั้นมันนักมวยมืออาชีพทั้งนั้น? แบบนี้มันรนหาที่ตายชัดๆ!"

เมื่อได้ยินว่าหลี่เซียวเหยาจะขึ้นชก ซูซีซีก็รีบร้องทักขึ้นมาทันที

หมอนี่ต้องช็อตเงินแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมเสี่ยงชีวิตไปเข้าร่วมการแข่งขันชกมวยใต้ดินแบบไร้กติกาแบบนี้หรอก

ทำมาเป็นหยิ่งผยอง ตอนเขาเอาเงินมาให้ก็ดันทำหยิ่งไม่ยอมรับไว้!

"ซีซีพูดถูกนะ นายสู้พวกนั้นไม่ได้หรอก เลิกล้มความตั้งใจซะเถอะ ถ้านายร้อนเงินจริงๆ ฉันกับซีซีให้ยืมก่อนก็ได้นะ"

ซ่งอวี่ที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากช่วยพูด พลางส่งสายตาให้ซูซีซี

เดิมที ซูซีซีก็ไม่อยากจะไปสนใจหลี่เซียวเหยาหรอก แต่พอเห็นเพื่อนรักผู้แสนดีของเธอออกตัว เธอก็เลยพยักหน้าแล้วพูดต่อว่า "พวกเราให้ยืมเงินนิดหน่อยก็ได้นะ"

"แต่แค่ริดหน่อยเท่านั้นนะ ไม่ได้ให้ยืมเยอะแยะหรอก" เธอรีบพูดดักคอไว้ก่อน

หลี่เซียวเหยาส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วเดินตรงไปยังเวทีประลอง

เมื่อเห็นว่าหลี่เซียวเหยายังคงดื้อดึง หลิวไห่ก็แค่นเสียงหยัน "พี่หลี่ว์ ไอ้เด็กนี่เพิ่งจะไปล่วงเกินฉินเทียนมาหมาดๆ แล้วพี่ก็ยังปล่อยให้มันขึ้นไปสู้บนเวทีอีก พี่ตั้งใจจะส่งมันไปตายชัดๆ!"

"หุบปากไปเลย!" หลี่ว์เหลียงถลึงตาใส่หลิวไห่ พลางแค่นหัวเราะในใจ

พวกมนุษย์เดินดินธรรมดาเอ๋ย พวกแกไม่มีทางล่วงรู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของปรมาจารย์เซียนหรอก!

ฉันรับรองได้เลยว่าเดี๋ยวพวกแกจะต้องอ้าปากค้างกันเป็นแถว

"ซีซี เขาไปจริงๆ ด้วยล่ะ พวกเราจะทำยังไงดี?" ซ่งอวี่แสร้งทำทีเป็นร้อนรนใจ พลางลอบสังเกตสีหน้าของซูซีซีไปด้วย

เมื่อเห็นว่าหลี่เซียวเหยาไม่ยอมฟังคำเตือนของเธอ ซูซีซีก็กระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด "คุณหนูอย่างฉันไม่สนแล้ว! อยากทำอะไรก็เชิญ ถ้าเกิดตายขึ้นมาก็สมน้ำหน้า จะได้ถือโอกาสยกเลิกงานหมั้นของฉันไปด้วยเลย ดีซะอีก!"

เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ใบหน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธ ทว่าในใจลึกๆ กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย? ทำไมฉันต้องไปเป็นห่วงเขาด้วย?

หึ! เป็นเพราะคุณหนูอย่างฉันจิตใจดีเกินไปต่างหากล่ะ!

ในขณะที่เธอกำลังทั้งหงุดหงิดและเป็นห่วงอยู่นั้น การแข่งขันคู่ต่อไปก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

"เอาล่ะครับ สำหรับการแข่งขันคู่ที่สาม ขอเชิญพบกับนักชกมุมแดงของเรา เจ้าของฉายา 'อหังการน้อยแห่งมณฑลสู่ ไทแรนโนซอรัสที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี' โม่เฟิง!"

สิ้นเสียงประกาศของพิธีกร ชายร่างกำยำในชุดคลุมก็วิ่งเหยาะๆ ออกมาจากทางเดินฝั่งหนึ่งของเวที เขาอวดกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เรียกเสียงฮือฮาจากผู้ชม

"ดูเหมือนว่าอหังการน้อยของเราจะมุ่งมั่นคว้าชัยชนะในแมตช์นี้มากเลยนะครับ ถึงกับสวม 'ผ้าคลุมวิเศษ' ที่ช่วยเพิ่มพลังมาซะด้วย!"

พิธีกรส่งยิ้มให้ผู้ชม ก่อนจะประกาศต่อ "และสำหรับคู่ชกของเขาในวันนี้... คู่ชกของเขา..."

เมื่อก้มลงดูข้อมูลในมือ พิธีกรถึงกับต้องขยี้ตาตัวเองแรงๆ

พระเจ้าช่วย!

นักเรียนมัธยมปลายเนี่ยนะ?

แถมสถิติที่ดีที่สุดที่เคยทำได้ ก็คือรางวัล 'นักกีฬาดาวรุ่งยอดเยี่ยมกลุ่มสมัครเล่น' จากชมรมเทควันโดของโรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่งในเมืองต้าสู่เนี่ยนะ?

นี่มันนักสู้บ้าบออะไรกันฟะเนี่ย?!

สมองของเขาประมวลผลไม่ทันไปชั่วขณะ ก่อนจะดึงสติกลับมาได้ และอ่านข้อมูลในมือด้วยความรู้สึกกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

"คู่ชกของเขาในวันนี้คือสมาชิกกลุ่มสมัครเล่นจากชมรมเทควันโดของโรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่งในเมืองต้าสู่—คุณชายเซียวเหยา!"

ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงรักษาความเป็นมืออาชีพด้วยการประกาศชื่อนักชกคู่แข่งด้วยน้ำเสียงดุดันและทรงพลัง

ทุกคนที่อยู่ในฮอลล์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้และส่งเสียงโห่ร้องเซ็งแซ่

"เวรเอ๊ย! ล้อกันเล่นรึเปล่าเนี่ย? แค่เด็กนักเรียนมัธยมเนี่ยนะจะคู่ควรเป็นคู่ชกของอหังการน้อยของฉัน?"

"คุณชายบ้าบออะไรกัน? ไล่มันลงไปเลย! ไล่มันลงไป!"

"มันอยู่ไหนวะ? ทำไมยังไม่ออกมาอีก? ฉันอยากจะเห็นหน้าไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนนี้ซะหน่อยแล้ว!"

เมื่อเห็นฝูงชนเริ่มเดือดดาล พิธีกรก็ชะเง้อคอมองหาหลี่เซียวเหยาเช่นกัน

"นักชกมุมน้ำเงิน โปรดขึ้นเวทีโดยด่วนครับ!"

หลี่เซียวเหยาซึ่งรออยู่ในห้องพักนักกีฬาที่หลี่ว์เหลียงจัดเตรียมไว้ให้ เมื่อได้ยินเสียงประกาศ เขาก็สั่งให้ลูกน้องสองคนที่อยู่ข้างๆ เปิดประตูให้ทันที จากนั้นก็ทำทีกระโดดโลดเต้นเลียนแบบนักมวยคนอื่นๆ ออกไป

"ฮึบฮึบ ~ ฮ่าฮ่า ~!"

หลี่เซียวเหยาปล่อยหมัดฮุคอากาศไปสองสามที ท่ามกลางความเงียบกริบของผู้ชม เขาเดินขึ้นเวทีไปด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ

พลาดซะแล้ว น่าจะบอกให้หลี่ว์เหลียงหาหน้าม้ามาช่วยเชียร์สักหน่อย ขืนเป็นแบบนี้มันน่าขายหน้าชะมัดเลย

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนเชียร์ดังขึ้นจากผู้ชมด้านล่าง

"โอ้ววว ~ คุณชายเซียวเหยา อัดมันเลย!"

"สุดยอด! แข็งแกร่งที่สุด! คุณชายเซียวเหยาคือที่หนึ่งในปฐพี!"

"........" ใบหน้าของหลี่เซียวเหยาเต็มไปด้วยเส้นขีดดำ หน้าม้าพวกนี้มันแสดงออกนอกหน้าเกินไปแล้วนะเฟ้ย

"พรวด ~" ภายในห้องวีไอพี ซ่งอวี่ถึงกับหลุดขำก๊ากออกมาเมื่อเห็นท่าเปิดตัวของหลี่เซียวเหยา

"ซีซี มาดูนี่เร็วเข้า เขาตลกชะมัดเลย ฮ่าฮ่าฮ่า..."

มุมปากของหลี่ว์เหลียงกระตุกยิกๆ แต่เขาก็ไม่กล้าหัวเราะออกมา

ท่านปรมาจารย์เซียนช่างมีจิตใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์จริงๆ!

"แทงฝั่งน้ำเงินสิบล้าน!" หลี่ว์เหลียงสั่งการเสียงดังฟังชัด

"เชี่ยยย! เอาจริงดิ?" หลิวไห่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ณ เวลานี้ อัตราต่อรองระหว่างมุมแดงกับมุมน้ำเงินพุ่งสูงปรี๊ดจนน่าใจหายถึง 1:150 เข้าไปแล้ว!

แม้ว่าอัตราต่อรองของมุมน้ำเงินจะดูสูงลิ่ว แต่นั่นก็หมายความว่าเขาอ่อนแอมากๆ ด้วยเช่นกัน!

โอกาสแพ้ของเขามีสูงถึง 99% เลยทีเดียว!

"หึ! งั้นฉันขอเล่นด้วยคน ฉันแทงฝั่งแดงสิบล้าน!" หลิวไห่ลงเงินเดิมพันตามบ้าง

"ซีซี เธออยากลงด้วยไหม?" ซ่งอวี่หันไปถามด้วยความตื่นเต้น

"มันน่าสนุกตรงไหนกัน? ดูยังไงแมตช์นี้ฝีมือมันก็ห่างชั้นกันเกินไป" ซูซีซีส่ายหน้า ด้วยอัตราต่อรองที่สูงลิ่วขนาดนี้ หลี่เซียวเหยาแพ้ราบคาบแหงๆ!

"เอาเถอะๆ ไม่เล่นก็ไม่เป็นไร แต่ในฐานะที่เขาเป็นคู่หมั้นของเธอ ฉันก็คงต้องช่วยเชียร์สักหน่อยแล้วล่ะ แทงฝั่งน้ำเงินแสนนึงละกัน!" ซ่งอวี่ตัดสินใจลงเดิมพัน

"ตาถึงจริงๆ!" เมื่อเห็นดังนั้น หลี่ว์เหลียงก็รีบยกนิ้วโป้งให้ทันที

ที่ด้านล่างเวที ผู้ชมจำนวนมากกำลังคลุ้มคลั่งกับการลงพนัน

"ฉันแทงฝั่งแดงหนึ่งล้าน!"

"ฉันแทงฝั่งแดงสองล้าน! ไม่สิ สามล้านไปเลย!"

"ฉันด้วย ฉันแทงฝั่งแดงสิบล้าน!"

.......

แทบทุกคนต่างก็เทหมดหน้าตักลงที่โม่เฟิง เพราะช่องว่างความแข็งแกร่งที่แตกต่างกันขนาดนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว มันก็เหมือนกับการเอาเงินมาแจกฟรีๆ นั่นแหละ!

ไม่นานนัก บนหน้าจอยักษ์ที่แสดงยอดเงินเดิมพัน ยอดเงินของโม่เฟิงก็พุ่งทะยานไปถึงตัวเลขมหาศาลที่ 2,135,610,000!

ในขณะที่ยอดเงินของหลี่เซียวเหยามีเพียงแค่ 10,115,600 เท่านั้น!

แตกต่างกันเกือบสองร้อยเท่า!

บนเวทีประลอง

โม่เฟิง ผู้ซึ่งได้รับการขนานนามว่า 'อหังการน้อยแห่งมณฑลสู่ ไทแรนโนซอรัสที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี' กำลังจ้องเขม็งไปที่หลี่เซียวเหยาอย่างดุดัน "ไอ้หนู รีบไสหัวลงไปแล้วเรียกไอ้อ้วนหลงขึ้นมาซะ แกไม่ใช่คู่มือของฉันหรอก!"

แววตาของโม่เฟิงเย็นเยียบ คู่ชกที่ถูกวางตัวไว้แต่แรกของเขาคือชายที่ได้ฉายาว่า 'อ้วนหลง' การที่จู่ๆ ก็มีการเปลี่ยนตัวคู่ชกกะทันหันแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ

"กรรมการ สั่งเริ่มการแข่งขันได้เลย!" หลี่เซียวเหยาเมินเฉยต่อคำขู่ของอีกฝ่าย แล้วหันไปพูดกับกรรมการแทน

เขาโยกตัวหลบไปมาอย่างต่อเนื่อง ดูเป็นมืออาชีพสุดๆ

ท่าพวกนี้เขาจำมาจากแชมป์มวยโลกที่ชื่อ 'ไทสัน' ในทีวีนั่นแหละ

กรรมการปรายตามองหลี่เซียวเหยาด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะดึงตัวทั้งสองคนเข้ามาตรงกลางเวที

เมื่อกรรมการส่งสัญญาณมือ การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

"ไอ้หนู ในเมื่อแกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง งั้นก็อย่าหาว่าลุงโหดร้ายก็แล้วกัน!" โม่เฟิงตั้งการ์ดเตรียมจู่โจมและค่อยๆ สืบเท้าเข้าหาหลี่เซียวเหยาอย่างไม่ลดละ

เขาต้องการแค่หมัดเดียวเท่านั้น ก็เพียงพอที่จะน็อคเด็กนักเรียนมัธยมปลายอย่างหลี่เซียวเหยาให้สลบเหมือดได้แล้ว!

"ฮ่าฮ่า ซัดเปรี้ยงเดียวให้ไอ้เด็กนั่นหลับกลางอากาศไปเลย!"

"ไอ้หนู แกนี่มันพ่อพระมาโปรดจริงๆ วันนี้ฉันจะได้ถอนทุนคืนซะที ฉันจะจดจำแกไว้ในใจตลอดไปเลย!"

"รีบๆ เริ่มสักทีสิวะ ฉันเอาบ้านไปจำนองมาเพื่อรอลงพนันตานี้โดยเฉพาะเลยนะโว้ย!"

ฝูงชนด้านล่างต่างโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น พวกเขาไม่ได้สนใจรูปเกมบนเวทีเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่พวกเขาต้องการคือขอให้การแข่งขันจบลงไวๆ จะได้กอบโกยเงินรางวัลก้อนโตเสียที

ทว่า ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า สีหน้าของโม่เฟิงบนเวทีเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาแล้ว

"ไอ้หนู ขอดูหน่อยเถอะว่าแกจะหลบหลีกไปได้สักกี่น้ำ!"

หลี่เซียวเหยาเอาแต่โยกตัวหลบซ้ายทีขวาที ถึงแม้มันจะดูไม่ค่อยเป็นมืออาชีพเท่าไหร่นัก แต่ที่น่าแปลกก็คือ ท่าทางเก้ๆ กังๆ พวกนี้กลับทำให้นักมวยมืออาชีพอย่างโม่เฟิงหาจังหวะปล่อยหมัดเข้าเป้าไม่ได้เลย

ขอโทษทีนะ แต่ความจริงแล้วฉันโกงอยู่น่ะ!

หลี่เซียวเหยากล่าวขอโทษอีกฝ่ายอยู่ในใจ เขาเล่นสนุกมาพอแล้ว

เขาเคลื่อนกายหลบหลีกราวกับภูตผี เอี้ยวตัวหลบฉากอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสวนหมัดฮุคซ้ายเข้าที่หน้าท้องของโม่เฟิงอย่างจัง

"หลับซะนะ ฝันดี!"