บทที่ 2 มรดกผู้บำเพ็ญเซียน

บทที่ 2 มรดกผู้บำเพ็ญเซียน

"พ่อ แม่ ผมไปทำงานก่อนนะ!"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลังทานอาหารเช้า หลี่เซียวเหยาบอกลาพ่อแม่แล้วเดินออกจากบ้าน

ทันทีที่ลงมาถึงชั้นล่าง เขาก็โบกเรียกแท็กซี่ "พี่ครับ ไปส่งที่นี่หน่อย"

"โห! เข้าเขตภูเขาอีกแล้ว ต้องคิดเพิ่มนะน้อง!"

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว ไปเถอะ!"

หลี่เซียวเหยาตอนนี้รวยแล้ว ไม่แคร์เรื่องเงินทองหรอก อย่างไรเสียเขาก็มีรายได้ปีละเป็นล้านแล้วนี่นา

........

เมืองต้าซู่ เขตภูเขาไร้นามแห่งหนึ่ง

บนถนนลูกรัง แท็กซี่สีเหลืองกำลังแล่นด้วยความเร็วสูง

"เบรก เบรก! พี่คนขับ เหยียบเบรก!" เห็นทางข้างหน้าขาดหายไป หลี่เซียวเหยาที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับรีบตะโกนลั่น

ในที่สุด แท็กซี่ก็สะบัดท้ายอย่างเท่และหยุดลงได้ทันท่วงทีตรงสุดปลายถนนพอดิบพอดี

"เฮ้ย! ไอ้หนู อย่าตื่นตูมสิ พี่รู้จังหวะน่า!" คนขับยิ้มอย่างมั่นใจ

หลี่เซียวเหยารีบจ่ายเงินและลงจากรถ มองดูแท็กซี่แล่นจากไปอย่างรวดเร็ว

"ไว้ได้ใบขับขี่เมื่อไหร่ จะหามาขับสักคัน!" หลี่เซียวเหยาอดอิจฉาไม่ได้

ก็เขายังไม่มีใบขับขี่นี่นา เลยยังไม่ได้ลิ้มรสความรู้สึกของการควบคุมเครื่องจักร

ขณะนั้นเอง มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งแล่นสวนมาบนถนนแคบๆ ที่กว้างไม่ถึงเมตร หลี่เซียวเหยาได้ยินเสียงเพลงแดนซ์ตึ๊บๆ ดังมาจากมอเตอร์ไซค์แต่ไกล

คนขี่เป็นชายหนุ่มย้อมผมทอง สักลายเต็มแขน ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลี่เซียวเหยา

บนมอเตอร์ไซค์มีสาวสวยหุ่นดีแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดนั่งซ้อนมาด้วยอีกสามคน

มอเตอร์ไซค์เปิดเพลงกระหึ่มจอดเทียบข้างหลี่เซียวเหยา ทุกคนบนรถต่างมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เห็นไหม? พี่ชายคนนี้อายุพอๆ กับมัน แต่ไม่เพียงมีใบขับขี่ ยังมีรถขับอีกต่างหาก ตามพี่ชายมารับรองไม่ผิดหวัง!" ชายหนุ่มคนขี่จงใจจอดเทียบข้างหลี่เซียวเหยาเพื่อขิงใส่

"??" หลี่เซียวเหยางงเป็นไก่ตาแตก

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับตูฟะ?

"พี่อวี่ ไปกันเถอะ แดดร้อนจะตายอยู่แล้ว ~"

เสียงออดอ้อนของสาวข้างหลังทำให้ชายหนุ่มบิดคันเร่งเบิ้ลเครื่องหลายที เสียงท่อดังกระหึ่มราวกับสัตว์ร้ายคำราม

เขาหันมามองหลี่เซียวเหยาแล้วพูดว่า "น้องชาย ที่นั่งเต็มแล้วว่ะ ไม่งั้นคงให้ติดรถไปด้วย"

"ขอบคุณครับ" หลี่เซียวเหยาขอบคุณตามมารยาท "แต่ที่ที่ผมจะไป คุณไปส่งไม่ได้หรอก"

พูดจบ หลี่เซียวเหยาก็พุ่งตัวไปข้างหน้า ปลายเท้าแตะยอดหญ้าเบาๆ แล้วเหาะเหินขึ้นไปในอากาศสูงกว่าสิบเมตรในพริบตา

เพียงชั่วอึดใจ เขาก็หายลับไปในป่าลึก

"เชี่ย! เชี่ย!"

ภาพที่เห็นทำเอาชายหนุ่มร้องอุทานซ้ำๆ เขารีบขยี้ตา ไม่อาจบอกได้ว่าสิ่งที่เห็นเป็นเรื่องจริงหรือตาฝาดไปเอง

........

"ปราณวิญญาณในป่าเขาดีกว่าในเมืองจริงๆ ด้วย"

หลี่เซียวเหยาที่กำลังเคลื่อนที่ผ่านป่าอย่างรวดเร็ว ลูบกำไลเงินที่ข้อมือพลางถอนหายใจ

ตอนเขาอายุแปดขวบ ปู่ของเขา หลี่ต้าซาน ได้เสียชีวิตลง

ขณะเก็บของดูต่างหน้าของปู่ หลี่เซียวเหยาบังเอิญพบกำไลวงนี้ สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ กำไลวงนี้ซุกซ่อนมรดกของผู้บำเพ็ญเซียนเอาไว้

ด้วยเหตุผลบางอย่าง กำไลยอมรับเขาเป็นนาย และมรดกการบำเพ็ญเพียรนั้นก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขาราวกับปาฏิหาริย์

ความทรงจำแห่งมรดกนี้ไม่มีข้อมูลของเจ้าของเดิม มีเพียงเคล็ดวิชาต่างๆ และความรู้เกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียร

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขายึดมั่นในคติ 'ซุ่มโป่งพัฒนาตนเอง' ไม่กล้าเปิดเผยความพิเศษของตนง่ายๆ

เพราะเขาได้พบเอกสารฉบับหนึ่งในกองมรดกของปู่หลี่ต้าซานด้วย

เอกสารฉบับนั้นบันทึกความลับที่คนธรรมดาไม่รู้ ความลับเกี่ยวกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ!

ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้รู้ว่าในโลกนี้ ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่มีพลังพิเศษ คนอื่นก็มีเช่นกัน

ดังนั้น เขาจึงยิ่งทำตัวโลว์โปรไฟล์เข้าไปใหญ่

สิบปีมานี้ เขาใช้ชีวิตและเรียนหนังสือเหมือนคนปกติในเมืองที่วุ่นวาย แอบฝึกบำเพ็ญเพียรเงียบๆ ตอนปลอดคนเท่านั้น

เขาตั้งใจจะเป็นแบบนี้ต่อไป จนกว่าจะไร้เทียมทานในใต้หล้า ถึงค่อยปรากฏตัวอย่างผ่าเผย

แต่การบำเพ็ญเพียรแบบนี้ไม่เพียงแต่เชื่องช้า เขายังเจอกับคอขวดในการเลื่อนระดับอีกด้วย

เขาต้องการทรัพยากรจำนวนมากเพื่อก้าวต่อไปในเส้นทางการบำเพ็ญเพียร

ครั้งนี้ที่สถาบันวิจัย 505 หาตัวเขาพบ จริงๆ แล้วเป็นเพราะเขาจงใจล่อให้พวกนั้นมาเจอต่างหาก

เป้าหมายของเขาคือการเข้าไปในนั้น และใช้ทรัพยากรของสถาบันวิจัย 505 เพื่อการบำเพ็ญเพียร

"ไม่รู้ว่าในโลกนี้ยังมีผู้บำเพ็ญเซียนอยู่อีกไหม ถึงไม่มี อย่างน้อยก็น่าจะทิ้งทรัพยากรไว้ให้ผมบ้างสิ" เขาไม่เห็นข่าวคราวเกี่ยวกับผู้บำเพ็ญเซียนในเอกสารเลย

ตอนนี้เขามีวิชาครบเครื่อง แต่ขาดแคลนไอเทมเสริมการบำเพ็ญเพียร

อย่างเช่น เขาไม่มีสมบัติวิเศษ ยันต์ หรือแม้แต่หินวิญญาณ!

สถานการณ์นี้แย่มากและทำให้เขาเสี่ยงต่อการโดนตบคว่ำ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น

ดังนั้นภารกิจเร่งด่วนที่สุดคือการตามหาทรัพยากรเหล่านี้เพื่อเสริมความแข็งแกร่ง!

หลังจากเดินทางผ่านป่ามาห้าหกกิโลเมตร หลี่เซียวเหยากลัวความแตก จึงเปลี่ยนมาเดินเท้า

ด้วยสมรรถภาพร่างกายของเขา เขาเดินต่ออีกสามสี่กิโลเมตรอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดก็เห็นสถานที่ที่คล้ายกับฐานทัพทหาร

แต่พอมาถึง เขาก็ต้องยืนอึ้ง

"เวรเอ๊ย ไอ้คนขับแท็กซี่นั่นมันไม่รู้ทางนี่หว่า!"

เขาเห็นถนนเล็กๆ กว้างพอให้รถวิ่งได้ตัดผ่านป่าฝั่งตรงข้ามตรงมายังที่นี่

เล่นเอาหลี่เซียวเหยาพูดไม่ออก เสียเวลาเดินลุยป่ามาตั้งไกลเพื่ออะไรเนี่ย

หลี่เซียวเหยาเดินออกมาจากป่าข้างทาง ตรงหน้าเขาคือหลุมหลบภัยทางอากาศที่ทรุดโทรม และบนป้ายสนิมเขรอะข้างๆ เขียนไว้ว่า—

สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์เหนือธรรมชาติ 505

หน้าหลุมหลบภัยมีป้อมยามสองป้อม คนในชุดทหารข้างในรีบออกมาขวางหลี่เซียวเหยาทันทีที่เห็นเขาโผล่มา:

"เขตหวงห้ามทางทหาร ห้ามเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต!"

"ผมมาทำงานครับ คนชื่อหวังหมิง ผู้อำนวยการ และตู้ฟาง บอกให้ผมมา" หลี่เซียวเหยายืนนิ่ง ไม่ได้เดินเข้าไป

ตามหลักการแล้วเขาไม่กลัวหรอก แต่ตอนนี้หลักการ (ปืน) อยู่ในมือพวกนั้น

แม้เขาจะมั่นใจว่าจะรับมือกับอาวุธอย่างปืนไรเฟิลได้ แต่ทุกอย่างก็เพื่อความโลว์โปรไฟล์

และมันก็ไม่จำเป็นด้วย!

ได้ยินหลี่เซียวเหยาพูดแบบนั้น ทหารรีบโทรศัพท์เข้าไป ไม่นานนัก ตู้ฟางก็เดินออกมาจากหลุมหลบภัย

"ฮ่าๆ มาเช้าเชียวนะพ่อหนุ่ม"

วันนี้ตู้ฟางดูกระตือรือร้นมาก ต้อนรับหลี่เซียวเหยาเข้าสู่หลุมหลบภัยราวกับต้อนรับท่านผู้นำ

ทันทีที่เข้ามา หลี่เซียวเหยาก็พบว่าข้างในเป็นคนละโลกเลย

ใต้หลุมหลบภัยที่ดูทรุดโทรมนี้ มีฐานลับขนาดมหึมาซ่อนอยู่

ขณะที่ลิฟต์เลื่อนลง หลี่เซียวเหยาเห็นโครงสร้างใต้ดินชั้นแล้วชั้นเล่า

สิ่งอำนวยความสะดวกภายในครบครัน ผู้คนเดินขวักไขว่สาละวนกับงานของตน

ยากจะจินตนาการได้ว่าใต้อุโมงค์หลบภัยที่ดูไม่สะดุดตานี้ จะมีองค์กรลึกลับซ่อนอยู่

โครงสร้างใต้ดินนี้มีทั้งหมดห้าชั้น ลิฟต์หยุดที่ชั้นสี่ ไม่ได้ลงไปชั้นสุดท้าย

"ข้างล่างมีอะไรครับ?" หลี่เซียวเหยาถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรมากหรอก ชั้นสุดท้ายเป็นลานฝึก เดี๋ยวค่อยพาไปดู" ผู้อำนวยการตู้ไขข้อข้องใจ โดยยังมีรอยยิ้มประดับหน้าตลอดเวลา

การมาถึงของหลี่เซียวเหยาเรียกความสนใจจากเจ้าหน้าที่คนอื่นได้ตามคาด

"นี่เหรอผู้มีพลังพิเศษที่ ผอ.ตู้ กับ ผอ.หวัง ไปขุดมา? ดูเหมือนเด็กมัธยมเลยแฮะ"

"อยากรู้จังว่าพลังของเขาคืออะไร ถ้าเป็นพลังเจ๋งๆ สถาบัน 505 ของเราจะได้ยืดอกได้สักที!"

"ไอ้หนูนี่เป็นใครกัน? คงไม่ได้โดน ผอ.หวัง กับ ผอ.ตู้ สองจอมต้มตุ๋นนั่นหลอกมาหรอกนะ?"

เสียงซุบซิบของพวกเขาเบามาก แต่หลี่เซียวเหยาได้ยินทุกคำ

เขาหันไปมองผู้อำนวยการตู้ด้วยสีหน้าแปลกๆ แล้วถามว่า "นี่ นอกจากผมแล้ว ในสถาบันนี้ยังมีคนพิเศษคนอื่นอีกไหม?"

หัวใจของผู้อำนวยการตู้กระตุกวูบ ไอ้เด็กนี่ฉลาดเป็นกรด หลอกไม่ง่ายแฮะ

"มีแน่นอนสิ ไม่เพียงแค่มีนะ แต่พวกเขายังเป็นถึง 'สี่จตุรเทพ' ประจำสถาบันเราเลยเชียวล่ะ!"