บทที่ 420 สองคนนี้ไม่รู้อะไรเลย!

หลี่หมิ่นน่ากับเฉินซีเหวินยังคงรับหน้าที่ห่อใส่กล่อง

จัดใส่น้ำจิ้มและเลมอนครึ่งลูก ตามรสชาติที่แตกต่างกันของปลาย่าง

เหล่าลูกค้าพอรับปลาย่างมาแล้ว ก็รีบมุ่งหน้าไปยังโซนที่นั่งทานอย่างอดใจไม่ไหว

เกาหลี่ผิงเป็นลูกค้าจองคิวลำดับที่สาม เธอพยักหน้ายิ้มให้ซูหยางและคนอื่นๆ ด้วยความขัดเขินเล็กน้อย

ซูหยางตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ไม่ได้พูดอะไรมากความ

เขาย่อมเดาได้อยู่แล้วว่า โควตาการจองของเกาหลี่ผิงนี้มีความเป็นไปได้สูงว่านายกเทศมนตรีหลี่เป็นคนจัดการให้

เวลานี้ถ้าชวนคุยกันสนิทสนมเกินไป ลูกค้าคนอื่นคงจะจับสังเกตได้ ซึ่งไม่ค่อยดีต่อนายกเทศมนตรีหลี่และเมืองชิงหลินนัก

…………

เกาหลี่ผิงลังเลกับเรื่องนี้อยู่นาน

เธอทนความอยากกินปลาย่างในใจไม่ไหว ยิ่งได้กินเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี

แม้ว่าถ้าเดินเข้ามาบอกว่าอยากกินปลาย่าง ซูหยางจะต้องรีบเตรียมให้เธอทันทีแน่นอน แต่ช่วงเริ่มต้นมักจะเป็นช่วงที่ยุ่งที่สุดเสมอ

สามีของเธอยังไม่อยากขัดขวางการทำมาหากินของเทพเจ้าแผงลอยเจียงเป่ย ตัวเธอเองยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ดังนั้นหลังจากลังเลอยู่นาน สองสามีภรรยานายกเทศมนตรีหลี่ปรึกษากันแล้ว ถึงตัดสินใจจัดโควตาจองคิวให้เกาหลี่ผิงหนึ่งที่

เธอเลือกปลาย่างหนังกรอบรสส้มจี๊ด

แค่ได้กลิ่นความสดของปลาที่หอมสดชื่น ก็ทำให้เธอเผลอเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ที่เมืองชิงหลิน ปลาย่างมักจะแค่โรยเกลือ ยี่หร่า... และเครื่องปรุงอื่นๆ ง่ายๆ แล้วบีบน้ำเลมอนกิน

รสชาติหลักจะออกเค็ม รสไม่จัดมาก เน้นกินรสชาติดั้งเดิมของปลา

วิธีการย่างที่ยัดส้มฝานและเลมอนไว้ในท้องปลาแบบนี้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

พูดแบบแย่ๆ หน่อย รสชาติที่เธอจินตนาการไว้ ก็คือน้ำส้มผสมปลาย่าง

แค่ฟังดู ก็รู้สึกว่าไม่น่าจะอร่อยแล้ว

แต่มันดันเป็นแบบนี้ กลับยิ่งกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเธออย่างรุนแรง

มื้อค่ำเมื่อคืนทำให้เธอตระหนักชัดถึงเรื่องหนึ่ง นั่นคือของที่เทพเจ้าแผงลอยเจียงเป่ยทำ จะต้องอร่อยล้ำเลิศอย่างแน่นอน

เกาหลี่ผิงอยากรู้จนแทบทนไม่ไหว ว่าปลาย่างที่ทำออกมาแบบนี้ จะนำมาซึ่งความประหลาดใจให้เธอมากแค่ไหน

ทว่าพอเธอแกะตะเกียบ เตรียมจะลงมือทาน สามีภรรยาวัยกลางคนชาวท้องถิ่นโต๊ะข้างๆ กลับเริ่มวิจารณ์กันเสียงเบา

"เฮ้... นึกไม่ถึงว่าจะได้คิวหน้าขนาดนี้"

"ดูแล้วรู้สึกแปลกๆ ปลาย่างใส่เครื่องเทศเยอะขนาดนี้ มันจะอร่อยเหรอ? จานปลาย่างส้มอะไรของเธอนั่นยิ่งแปลกใหญ่ บอกแล้วว่าอย่าซื้อปลาย่างรสส้ม"

"เอาน่า ลองดูหน่อย ฉันเห็นเหลาหวังไปเที่ยวเมืองเจียงเป่ยมาก่อนหน้านี้ ชมเทพเจ้าแผงลอยเจียงเป่ยจนตัวลอย ฉันบอกว่าเขาเวอร์ มันยังมาทะเลาะกับฉันอีก" ผู้ชายพูดพลางพ่นลมออกจมูก ดูท่าทางไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่

"เธอคิดดูสิ ฉันกับมันเป็นเพื่อนเรียนมัธยมมาด้วยกัน มันดันมาทะเลาะกับฉันเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ?"

ผู้หญิงมองค้อนสามีตัวเอง: "ยังไงพวกคุณก็ทะเลาะกันแค่สิบนาที แป๊บเดียวก็ดีกันแล้ว"

"หึหึ พูดแบบนั้นมันก็ถูก" ผู้ชายคีบชิ้นส้มในท้องปลาออกมาดม: "มันบอกว่าฉันไม่เคยกินแล้วยังปากดี วันนี้ฉันเลยตั้งใจมากินเพื่อตบหน้ามัน แล้วบอกมันว่าฝีมือเทพเจ้าแผงลอยเจียงเป่ยก็ไม่ได้วิเศษขนาดนั้น"

ผู้หญิงถอนหายใจในใจให้กับความทำตัวเป็นเด็กของสามี

แค่เพราะอยากตบหน้าเพื่อนรักตัวเอง ถึงกับลากเธอออกมาเข้าแถวแต่เช้าตรู่ เฮ้อ

แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ผู้ชายของตัวเองก็ต้องตามใจเองสิ

เกาหลี่ผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังไม่ยอมลงตะเกียบเสียที

ปกติเธอเป็นคนใจเย็นเสมอ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนความดันขึ้น

เธอข่มความรู้สึกอยากจะเถียงคู่สามีภรรยาคู่นี้ไว้ แล้วเปลี่ยนเป็นบ่นพึมพำด้วยเสียงที่ตัวเองได้ยินคนเดียว

"สองคนนี้ไม่รู้อะไรเลย ฝีมือเทพเจ้าแผงลอยเจียงเป่ยเก่งกาจระดับท็อปสุดๆ"

"กินก็ยังไม่เคยกิน ก็มาตัดสินว่าปลาย่างของเทพเจ้าแผงลอยธรรมดา ประสาทจริงๆ!"

ฝีมือทำอาหารที่ซูหยางแสดงออกมาเมื่อคืน ได้ชนะใจเกาหลี่ผิงไปอย่างราบคาบแล้ว

ในใจเธอ ซูหยางคืออันดับหนึ่งแห่งวงการอาหารประเทศมังกรแน่นอน

ดังนั้นพอได้ยินคนที่ไม่เคยกินแม้แต่คำเดียว เริ่มปฏิเสธฝีมือของเทพเจ้าแผงลอย ในใจเลยอดโมโหขึ้นมาไม่ได้

——กร๊อบ!!

รอบข้างพลันมีเสียงกรุบกรอบดังขึ้นเป็นระลอก

คู่สามีภรรยาวัยกลางคนในตอนนี้ก็รู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน

"จะว่าไป หนังปลานี่กรอบจริงๆ นะเนี่ย!" ผู้หญิงเอาตะเกียบจิ้มหนังปลา

เธอใช้ตะเกียบพับหนังปลาเบาๆ หนังปลาก็แตกออกราวกับแก้วที่เปราะบาง

ผู้ชายเลิกคิ้ว ยื่นตะเกียบไปที่จานปลาย่างของผู้หญิง คีบทั้งเนื้อปลาและหนังปลาส่งเข้าปากพร้อมกัน

ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที ความเร็วในการเคี้ยวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขาประหลาดใจจนพูดไม่ออก

แต่สีหน้าแบบนี้ กลับทำให้ผู้หญิงรู้สึกสงสัย

"คงไม่ใช่ว่าไม่อร่อยหรอกนะ?" ผู้หญิงถาม

ผู้ชายรีบส่ายหน้า คีบปลาย่างขึ้นมาอีกชิ้น จิ้มน้ำจิ้มเล็กน้อยแล้วส่งเข้าปาก

เขาหลับตาลง เผยสีหน้าดื่มด่ำอย่างที่สุดออกมาอย่างชัดเจน

ความสงสัยในใจผู้หญิงยิ่งทวีความรุนแรง

เธอไม่เข้าใจว่าสามีของตัวเองต้องการจะสื่ออะไรกันแน่

เพราะเธอไม่เคยเห็นสามีมีท่าทางแบบนี้มาก่อน

เธอจึงคีบเนื้อปลาและหนังปลาชิ้นหนึ่ง ส่งเข้าปากพร้อมกันบ้าง

ความอร่อยระเบิดในปากทันที!!

ผิวหน้าเนื้อปลาย่างจนหอมกรอบ เนื้อปลาแยกเป็นกลีบสวยงาม แต่ภายในกลับชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำ

ส่วนหนังปลานั้น หอมกรอบถึงขีดสุด ความรู้สึกเหมือนกำลังกินทองม้วน ที่กัดคำเดียวก็ร่วงกราว

เมื่อฟันกระทบกัน รสเผ็ดร้อน กลิ่นหอมสดชื่น และสุดท้ายคือความสดหอมของปลากะพงก็อบอวลไปทั่ว

คำนี้เปี่ยมไปด้วยรสชาติ แม้ผู้หญิงจะไม่เคยลองมาก่อน แต่เธอกลับหลงรักรสชาตินี้เข้าให้แล้ว

สามีภรรยาสบตากัน ราวกับรู้ใจกันเป็นอย่างดี ในวินาทีนี้ การประเมินปลาย่างหนังกรอบรสเครื่องเทศของทั้งคู่ตรงกันอย่างเป็นเอกฉันท์

นั่นก็คือ——อร่อยสุดยอด!

จากนั้นผู้ชายยื่นตะเกียบออกมา ก็โดนผู้หญิงตีมือเข้าให้

ประโยคหนึ่งของผู้หญิงทำลายความเงียบของทั้งสองคน: "คุณห้ามกินของฉันแล้วนะ! แล้วก็ เดี๋ยวฉันจะกินของคุณด้วย!"

"ผัวเมียกันแท้ๆ ยังจะพูดแบบนี้อีก!" ผู้ชายเบ้ปาก ลองเอาตะเกียบชี้ไปที่เครื่องปรุงที่แนบมา: "คุณ... คุณให้ผมลองเอาเครื่องปรุงนั่นกินกับเนื้อปลาอีกหน่อยเถอะ"

"เดี๋ยวฉันก็ต้องกินของคุณเหมือนกันนะ" ผู้หญิงบอก

"ได้ๆๆ เรื่องแค่นี้เอง" ผู้ชายคีบเครื่องปรุงกับเนื้อปลา ภายใต้สายตาสอดส่องของผู้หญิง สุดท้ายเขาก็จำใจไม่คีบหนังปลามาด้วย

ปลาย่างที่กินคู่กับเครื่องปรุง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะมีกลิ่นเครื่องเทศที่เข้มข้นกว่าเดิม

พอกินคำนี้เข้าไป แทบจะทำให้คนคลั่ง!

"ผมอยากกินอีก..." ผู้ชายพูดอย่างกระดากอาย

ผู้หญิงเบ้ปาก แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจตามใจสามี: "คำสุดท้ายนะ"

"จัดไป!" ผู้ชายรีบลงตะเกียบอย่างไว

เกาหลี่ผิงคอยสังเกตด้วยหางตามาตลอด

เห็นคู่สามีภรรยาโต๊ะข้างๆ เริ่มกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เธอถึงยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

"ตอนนี้รู้ซึ้งถึงความอร่อยของปลาย่างเทพเจ้าแผงลอยเจียงเป่ยแล้วล่ะสิ ฮึฮึ"

เกาหลี่ผิงเผลอเลียริมฝีปาก ตอนนี้ถึงตาเธอที่จะมีความสุขบ้างแล้ว

หนังของปลาย่างหนังกรอบรสส้มจี๊ดก็กรอบไม่แพ้กัน แค่คีบเบาๆ ก็ส่งเสียงแตกเหมือนแก้ว

เกาหลี่ผิงจิ้มน้ำจิ้มสูตรพิเศษของซูหยาง เนื้อปลาขาวราวหิมะเคลือบด้วยน้ำจิ้มสีเขียวนวล ส่งกลิ่นหอมสดชื่นอย่างที่สุดออกมา