บทที่ 310 ความอร่อยที่ทำให้ผมคะนึงหาทั้งวันทั้งคืน

ท่ามกลางกล้องของลูกค้าที่พากันถ่ายวิดีโอ หนิวเต๋อหัววิดีโอคอลคุยกับอาม่าของเฉินซีเหวินจริงๆ

ซูหยางยืนฟังอยู่เงียบๆ ข้างๆ จนกระทั่งได้ยินหนิวเต๋อหัวทักทายอย่างสุภาพว่า "คุณย่าครับ" เขาก็แทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่

เพราะถ้าจะนับตามอายุจริงๆ แล้ว หนิวเต๋อหัวกับอาม่าของเฉินซีเหวินน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน เพียงแต่หนิวเต๋อหัวดูหน้าเด็กกว่ามากเท่านั้นเอง

การวิดีโอคอลใช้เวลาไปทั้งหมดสามนาที สุดท้ายอาม่าของเฉินซีเหวินเป็นฝ่ายขอวางสายเอง

ในฐานะแฟนคลับตัวยงของหนิวเต๋อหัว แม้เธอจะอยากคุยให้นานกว่านี้ แต่ก็คงไม่อยากสร้างความรำคาญให้หนิวเต๋อหัวแน่ๆ

แม้จะเป็นเวลาเพียงแค่สามนาที แต่อาม่าของเฉินซีเหวินก็มีความสุขอย่างที่สุด ความฝันในการตามติ่งดารามาหลายปี ในที่สุดก็เป็นจริงเสียที

"ขอบคุณมากเลยนะคะคุณหนิวเต๋อหัว ฉันไม่ได้เห็นอาม่ามีความสุขขนาดนี้มานานมากแล้วค่ะ" เฉินซีเหวินโค้งตัวขอบคุณเล็กน้อย

หนิวเต๋อหัวรีบโบกมือปฏิเสธ "อย่าเกรงใจขนาดนั้นเลยครับ คุณย่าของคุณเป็นคนที่น่ารักมาก"

"คุณหนิวเต๋อหัวครับ นี่เป็นติ่มซำที่ผมเตรียมไว้ เอาไปทานด้วยนะครับ" ซูหยางหยิบถุงติ่มซำมื้อเช้าที่ห่อเตรียมไว้ล่วงหน้ายื่นให้

หนิวเต๋อหัวกำลังจะปฏิเสธตามความเคยชิน แต่พอนึกได้ว่าเป็นของกินเล่นของเทพแผงลอย เขาก็รีบรับมาทันที

"ขอบคุณมากครับเทพแผงลอย งั้นผมไม่เกรงใจละนะ ขอให้กิจการรุ่งเรืองครับ" หนิวเต๋อหัวกล่าวลาด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินเลี่ยงออกไปพร้อมกับบอดี้การ์ดร่างสูงสองคน

เมื่อเห็นหนิวเต๋อหัวเดินจากไปแล้ว เฉินซีเหวินจึงหันมากระซิบกับซูหยางเบาๆ ว่า "พี่เทพแผงลอย ขอบคุณพี่มากนะคะ"

"ขอบคุณฉันทำไม" ซูหยางพูดพลางพลิกขนมผักกาดในกระทะต่อ

"ฉันไม่ได้โง่นะคะ วันนี้คุณหนิวเต๋อหัวไม่ยอมถ่ายรูปกับใครเลย แต่กลับยอมแหกกฎวิดีโอคอลหาอาม่าของฉัน ฉันคงไม่ได้หน้าใหญ่ขนาดนั้นหรอก" เฉินซีเหวินเบ้ปาก มองซูหยางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมยิ่งขึ้น

— "พี่เทพแผงลอยนี่เจ๋งสุดๆ ไปเลย ขนาดหนิวเต๋อหัวยังยอมเห็นแก่หน้าพี่เขา ยอมวิดีโอคอลหาอาม่าฉันเลยแฮะ"

ซูหยางยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรมาก

ส่วนเหลียงเชาที่อยู่ข้างๆ ก็พาทีมนักข่าวและช่างภาพเปลี่ยนตำแหน่งไปแล้ว

เพราะเหลียงเชาสังเกตเห็นว่าหนิวเต๋อหัวไม่ได้เดินไปไกล แต่พาบอดี้การ์ดสองคนไปหยุดอยู่ที่จุดที่มีคนค่อนข้างน้อย ห่างจากแผงไปราวสิบเมตร แล้วก็เริ่มแกะกล่องติ่มซำ

เพียงแต่สถานการณ์ที่มีคนน้อยอยู่ได้ไม่นาน แป๊บเดียวหนิวเต๋อหัวก็ถูกแฟนคลับรุมล้อม

เหลียงเชาต้องใช้ความพยายามอย่างมาก กว่าจะเบียดเข้าไปพร้อมกับนักข่าวและช่างภาพได้

..................

"ขอโทษนะครับทุกคน ตอนนี้ผมคงต้องขอตัวกินติ่มซำพวกนี้ให้หมดก่อน จริงๆ ตั้งใจจะเอากลับไปกิน แต่หิวไม่ไหวแล้วครับ" หนิวเต๋อหัวอธิบายให้ลูกค้าที่อยู่รอบๆ ฟัง

ในฐานะศิลปินอาวุโส เขามักจะระมัดระวังตัวในสถานการณ์แบบนี้เสมอ

ถ้าไม่พูดอะไรแล้วก้มหน้าก้มตากินเลย อาจจะมีสื่อไร้จรรยาบางเจ้าเอาไปใส่สีตีไข่ว่า [หนิวเต๋อหัวทำตัวหยิ่ง ไม่สนใจแฟนคลับ นั่งกินติ่มซำคนเดียว]

ดังนั้นการอธิบายไว้ก่อนจึงจำเป็นอย่างมาก

หนิวเต๋อหัวมองขนมผักกาดในถ้วย หนังตากระตุกเล็กน้อย

— "ขนมผักกาดราคาชุดละยี่สิบหยวน ใช้วัตถุดิบดีขนาดนี้เลยเหรอ ชาวเมืองเจียงเป่ยนี่ยามีลาภปากจริงๆ"

กลิ่นหอมที่ซับซ้อนค่อยๆ ลอยมาแตะจมูก ทำให้หนิวเต๋อหัวไม่รอช้า ใช้ตะเกียบคีบเข้าปากทันที

หลังจากเคี้ยวไปไม่กี่คำ มือที่ถือตะเกียบของหนิวเต๋อหัวก็ชะงักกึก

"ทำไมหนิวเต๋อหัวไม่กินต่อล่ะ?" ลูกค้าที่มุงดูอยู่รอบๆ สงสัย

"คงไม่ใช่ว่าหนิวเต๋อหัวไม่ชอบขนมผักกาดของเทพแผงลอยหรอกนะ"

"ไม่น่าจะเป็นไปได้ ของที่เทพแผงลอยทำมีที่ไหนไม่อร่อย"

"นั่นสิ ฉันเพิ่งกินติ่มซำหมดไป ขนมผักกาดนี่มันสุดยอดจริงๆ ฉันขอยกให้เป็นที่หนึ่งเลย"

"ฉันว่าหนิวเต๋อหัวน่าจะกำลังอึ้งในความอร่อยของขนมผักกาดมากกว่า"

"ฉันก็ว่างั้น"

เป็นอย่างที่ลูกค้าพูดกัน หนิวเต๋อหัวตกตะลึงในรสชาติของขนมผักกาดคำนี้จริงๆ

ขนมผักกาดจี่มาได้กำลังดี ผิวนอกกรอบหอม ในขณะที่เนื้อในยังคงความนุ่มและมีความเด้งที่พอเหมาะ

ขนมผักกาดบางร้านต้องกินคู่กับซอส เพราะการจี่ด้วยน้ำมันอาจทำให้เลี่ยน การจิ้มซอสจะช่วยตัดเลี่ยนได้

แต่ขนมผักกาดของซูหยางกลับไม่มีความเลี่ยนส่วนเกินเลย กลับให้รสสัมผัสที่สดชื่นมาก

ความหวานตามธรรมชาติของหัวไชเท้า ความหอมของเนื้อรมควันกับเห็ดหอม และความสดของกังป๋วย ผสมผสานกันในวินาทีนี้ ความสุขจากรสชาติอันโอชาพุ่งทะยานขึ้นสู่สมองของหนิวเต๋อหัวเป็นเกลียวคลื่น

"ดูสิ หนิวเต๋อหัวยิ้มด้วย!"

"ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยินที่เราพูดเลยนะ จมดิ่งไปกับของอร่อยเรียบร้อยแล้ว"

"ฮ่าๆๆ ฉันบอกแล้วไง ว่าขนมผักกาดของเทพแผงลอยน่ะไร้เทียมทาน!"

"พูดอะไรอย่างนั้น ของที่เทพแผงลอยทำ ไม่ว่าอะไรก็ไร้เทียมทานทั้งนั้นแหละ ไม่ใช่แค่ขนมผักกาดหรอก"

"..."

เสียงพูดคุยของลูกค้า เขาได้ยินอยู่แล้ว แต่หนิวเต๋อหัวไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจ

ตอนนี้ในสายตาของเขา ราวกับมองเห็นเพียงติ่มซำที่ซื้อมาจากเทพแผงลอยเท่านั้น

หลังจากชะงักไปชั่วครู่ ตะเกียบของหนิวเต๋อหัวก็ขยับรัวเร็ว

เขาเปลี่ยนจากบุคลิกสง่างามยามอยู่ต่อหน้าสาธารณชน กลายเป็นคนที่กินอย่างตะกละตะกลามไปเสียแล้ว

ขนมผักกาดหนึ่งกล่องถูกกินหมดอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าซูหยางให้มาเพิ่มอีกกล่องเป็นพิเศษ หนิวเต๋อหัวชั่งใจอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจตัดใจยกให้บอดี้การ์ดสองคน

สาเหตุหลักเป็นเพราะหลิวเต๋อหัวสัมผัสได้ถึงความตะกละที่แผ่ออกมาจากบอดี้การ์ดทั้งสอง

แม้พวกเขาจะสวมแว่นกันแดด หนิวเต๋อหัวมองไม่เห็นสายตาละห้อยที่แอบมองมาเป็นระยะ

แต่เสียงกลืนน้ำลายที่ดังมาจากลำคอนั้นชัดเจนเหลือเกิน

"ขนมผักกาดกล่องนี้เก็บไว้ เดี๋ยวกลับไปค่อยกินกันนะ" หนิวเต๋อหัวกล่าว

บอดี้การ์ดชะงักเล็กน้อย "ไม่เป็นไรครับคุณหนิว ไม่ต้องยกให้พวกเราหรอกครับ"

หนิวเต๋อหัวยิ้มจางๆ "เอาตามที่ฉันบอกเถอะ"

"งั้นก็ขอบคุณมากครับ คุณหนิว" บอดี้การ์ดทั้งสองรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

ความตะกละที่พุ่งพล่านถูกกดลงไปชั่วคราว พวกเขากลับมาตั้งสมาธิสังเกตรอบด้านอีกครั้ง ไม่ถูกกลิ่นหอมจากติ่มซำของซูหยางดึงดูดความสนใจไปอีก

ซูหยางแอบมองไปทางหนิวเต๋อหัวเป็นระยะๆ

เขารู้ว่าหนิวเต๋อหัวไปกินที่ร้านน้ำชาของเฟ่ยเสียนบ่อยๆ

ในใจของหนิวเต๋อหัว ติ่มซำของเขาหรือของเฟ่ยเสียนจะเหนือกว่ากัน เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน

จนกระทั่งซูหยางเห็นสีหน้าดื่มด่ำมีความสุขของหนิวเต๋อหัว ความสงสัยในใจเขาก็ได้รับคำตอบในที่สุด

หนิวเต๋อหัวกินติ่มซำจนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว ซูหยางให้ติ่มซำมาอย่างละสองชุด ตอนแรกเขากินไปอย่างละชุด ตั้งใจว่าจะเก็บที่เหลือไว้ให้บอดี้การ์ด แต่สุดท้ายก็ทนความตะกละไม่ไหว

ถึงจะอิ่มแล้ว เขาก็ยังอยากกินอีก

ดังนั้นเขาเลยกินขนมผักกาดเพิ่มไปอีกครึ่งกล่อง

เหลียงเชาเห็นหนิวเต๋อหัวกินเสร็จทำท่าจะกลับ ก็รีบให้นักข่าวเข้าไปสัมภาษณ์ทันที

"คุณถามผมว่าติ่มซำที่เทพแผงลอยทำอร่อยแค่ไหนน่ะเหรอครับ?"

"ผมบอกได้แค่ว่า ความอร่อยระดับที่ทำให้ผมออกจากเมืองเจียงเป่ยไปแล้ว ก็ยังคงคะนึงหาทั้งวันทั้งคืนครับ"

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คำวิจารณ์ที่หนิวเต๋อหัวให้ไว้นั้นสูงส่งถึงขีดสุด

วันนี้ลูกค้าเยอะมาก เนื่องจากเหลียงเชาพานักข่าวกับช่างภาพไปสัมภาษณ์ ทำให้ความเร็วในการเสิร์ฟอาหารช้าลงไปพักหนึ่ง

เฉินซีเหวินเริ่มห่อของได้คล่องแคล่วขึ้นแล้ว หลี่หมินน่าจึงอาสาทำหน้าที่หยิบติ่มซำออกจากเข่งนึ่งแทน

แต่ถึงอย่างนั้น ความเร็วในการเสิร์ฟก็ยังช้ากว่าตอนแรกอยู่ดี

"เอ๊ะ ไอ้เจ้าหลี่ซินซินหายไปไหนเนี่ย? มิน่าล่ะฉันก็ว่าทำไมเสิร์ฟช้าลง!"

หลี่หมินน่าเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงถามเฉินซีเหวินว่า "เธอเห็นหลี่ซินซินไหม"

เฉินซีเหวินมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นเงาของหลี่ซินซินจริงๆ จึงส่ายหน้า "ไม่เห็นเลยค่ะ"

"หมอนั่นต้องแอบไปอู้งานแน่ๆ!" หลี่หมินน่าเบ้ปาก บ่นอย่างเอือมระอา