บทที่ 16 หยดเลือดแรก

บันไดสู่ชั้นล่างพังยับเยิน รอยจึงทำได้เพียงนำทางเจ้าหน้าที่ตำรวจกระโดดลงมาจากระเบียงชั้นสอง

สำหรับคนที่มีอาการบาดเจ็บที่หน้าท้อง การกระทำเช่นนี้สร้างความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แต่โชคดีที่เขายังรอดชีวิตมาได้

'ทำได้ดีมากรอย! ฉันวิทยุเรียกหน่วยดับเพลิงกับรถพยาบาลแล้ว อีกเดี๋ยวหน่วยสนับสนุนคงมาถึง!'

ในช่วงเทศกาลวันหยุดเช่นนี้ ตำรวจ นักดับเพลิง และแพทย์มักจะเตรียมพร้อมรอรับสถานการณ์ฉุกเฉินอยู่เสมอ รอยจึงได้ยินเสียงไซเรนของรถดับเพลิงแว่วมาในเวลาไม่นาน

รอยยังคงตื่นตัว จ้องมองบ้านที่กำลังถูกเพลิงโหมกระหน่ำ เพราะเขายังไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

[ติ๊ง! คุณได้รับหีบสมบัติแห่งโชคชะตาของ ไมเคิล ไมเยอร์ส! ต้องการเปิดหรือไม่?]

จนกระทั่งรถดับเพลิงและรถพยาบาลมาถึงที่เกิดเหตุ รอยถึงได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ทำให้เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ให้ตายสิ กว่าจะเผามันตายได้ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง เจ้านี่มันราชานักอึดชัดๆ!

ในยุคนี้เหตุการณ์ 9/11 ยังไม่เกิดขึ้น ประสิทธิภาพของนักดับเพลิงจึงค่อนข้างสูง ตำรวจสามนายที่บาดเจ็บสาหัสที่สุดได้รับการปฐมพยาบาลและถูกส่งขึ้นรถพยาบาลเป็นกลุ่มแรก

'รอย ขอบใจมาก พวกเราติดหนี้ชีวิตนายแล้ว!'

ฮิวจ์รู้สึกซาบซึ้งใจมาก และไม่ลืมที่จะเอ่ยขอบคุณก่อนก้าวขึ้นรถพยาบาล

รอยสามารถเลือกที่จะทิ้งตำรวจบาดเจ็บทั้งสามแล้วหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวก็ได้ จะไม่มีใครล่วงรู้เรื่องราวหลังจากนั้น แต่เขากลับยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยตำรวจทุกคนออกมา

โดยเฉพาะในการช่วยเหลือรอบสุดท้าย ไฟได้ลุกลามจนรุนแรงมาก เป็นเรื่องยากสำหรับคนธรรมดาที่จะหนีออกมาได้ลำพัง ยิ่งรอยต้องพาคนเจ็บออกมาด้วยในขณะที่แขนขวาใช้งานไม่ได้ นั่นยิ่งยากลำบากเป็นทวีคูณ

'นายอำเภอฮิวจ์ ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ แค่อย่าลืมให้ทางเทศบาลจ่ายโบนัสให้ผมก็พอ'

คำพูดของรอยทำให้ฮิวจ์หลุดขำ

'ฮ่าๆๆ ฉันจะย้ำเตือนท่านนายกเทศมนตรีให้อย่างแน่นอน!'

อาการบาดเจ็บของรอยไม่รุนแรงนัก ซึ่งอาจเป็นผลมาจากการฝึกซ้อมฟุตบอลมาหลายปี ทำให้เขามีค่าความทนทานของร่างกายสูงกว่าคนทั่วไป

ต้องเข้าใจว่าอัตราการบาดเจ็บในกีฬาอเมริกันฟุตบอลนั้นสูงกว่ากีฬาประเภทอื่นมาก โดยเฉพาะตำแหน่งตัววิ่งที่มีโอกาสบาดเจ็บสูงที่สุด โดยเฉลี่ยแล้วตัววิ่งจะมีอายุการใช้งานเพียง 5 ถึง 7 ปีก่อนจะต้องเลิกเล่นเพราะอาการบาดเจ็บ ทำให้อาชีพค้าแข้งของพวกเขาสั้นมาก

แม้ตำแหน่งควอร์เตอร์แบ็กจะดีกว่าตัววิ่งหน่อย แต่ก็ต้องเผชิญกับการปะทะอันโหดร้ายจากผู้เล่นฝ่ายรับอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นรอยจึงได้รับการฝึกฝนระดับมืออาชีพในเรื่องการป้องกันการบาดเจ็บมาเป็นอย่างดี

แพทย์ประจำรถพยาบาลทำแผลที่ไหล่ให้รอยแบบง่ายๆ และกำชับให้เขาไปโรงพยาบาลเพื่อเอกซเรย์ในวันรุ่งขึ้น ก่อนจะจากไปพร้อมกับรถพยาบาล

ตอนนั้นเอง รอยก็นึกขึ้นได้ว่าเจนนิเฟอร์ยังรออยู่ในรถ

บ้านเก่าของเขาไฟไหม้รุนแรงขนาดนี้ แต่เจนนิเฟอร์กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ และไม่แม้แต่จะลงมาจากรถ

เธอจะว่านอนสอนง่ายเกินไปหน่อยหรือเปล่า?

เมื่อเปิดประตูรถ รอยก็พบว่าเจนนิเฟอร์หลับไปแล้ว และใบหน้าของเธอก็แดงก่ำราวกับคนไม่สบาย

เขาลองแตะหน้าผากเธอดูก็พบว่าตัวร้อนจี๋

เธอเป็นไข้หวัดงั้นหรือ?

เจนนิเฟอร์สวมเสื้อผ้าบางเบามาก เธอคงกำลังจะเปลี่ยนชุดคอสเพลย์ตอนที่ถูกไมเคิลลากตัวออกมา

คืนเดือนพฤศจิกายนในเท็กซัสอากาศค่อนข้างหนาวเย็น การที่เจนนิเฟอร์สวมชุดบางๆ เช่นนี้ ประกอบกับความตกใจและการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์อย่างรุนแรง จึงทำให้เธอป่วยได้ง่ายมาก

รอยรีบทักทายตำรวจที่ยังเหลืออยู่ในที่เกิดเหตุ ก่อนจะขับรถพาเจนนิเฟอร์ออกไป

บ้านของเจนนิเฟอร์ย่อมไปไม่ได้แน่นอน ศพของพ่อแม่บุญธรรมจอมโอ๋ลูกทั้งสองคนน่าจะยังไม่ถูกตำรวจเคลื่อนย้าย

การพาเจนนิเฟอร์กลับไปที่บ้านของเขาเองก็ดูไม่เหมาะสม

ดังนั้น รอยจึงเปิดห้องพักที่โรงแรมในเมือง

'รอย ต้องการอุปกรณ์ป้องกันไหม?'

เจ้าของโรงแรมจำรอยได้ และเมื่อเห็นเขาพาหญิงสาวหน้าแดงก่ำมาเปิดห้อง ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยทันที

รอยไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเจ้าของโรงแรมจอมกะล่อน เขาคว้ากุญแจและประคองเจนนิเฟอร์ขึ้นไปบนห้อง

หลังจากวางเจนนิเฟอร์ลงบนเตียง เขาใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นเช็ดตัวให้เธอ แล้วห่มผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นรอยก็เตรียมตัวออกไปซื้อยาแก้ไข้ที่ร้านขายยา

ตอนลงมาข้างล่าง เจ้าของโรงแรมจอมกะล่อนก็ยังไม่วายแซวอีก

'รอย ทำไมเร็วจังล่ะ?'

รอยทนไม่ได้กับการถูกใส่ร้ายเช่นนี้ เมืองวอเตอร์ฟอลเล็กนิดเดียว ขืนเจ้าของโรงแรมเข้าใจผิดแล้วเอาไปพูดต่อ วันรุ่งขึ้นคนทั้งเมืองคงคิดว่ารอยเป็นพวก 'นกกระจอกไม่ทันกินน้ำ' แน่

'ฉันจะไปซื้อของ!'

'จะไปซื้อถุงยางเหรอ? ฉันสปอนเซอร์ให้นายสักสองสามอันก็ได้นะ!'

พูดจบ เจ้าของโรงแรมก็หยิบซองอุปกรณ์ป้องกันที่ยังไม่ได้แกะออกมาหลายชิ้นจากหลังเคาน์เตอร์

รอยชำเลืองมอง แล้วมองเจ้าของโรงแรมด้วยสายตาดูแคลน

'ไซส์นี้มันเล็กไป'

เจ้าของโรงแรมก้มมองซองในมือ มันเป็นไซส์มาตรฐานขนาดกลาง ซึ่งเพียงพอสำหรับชายอเมริกันส่วนใหญ่แล้วนะ มันจะไปเล็กได้ยังไง!

แต่สายตาของเจ้าของโรงแรมก็เหลือบไปเห็นเป้ากางเกงของรอยในทันที... ไอ้หมอนี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!

จะมีปีศาจแบบนี้อยู่จริงได้ยังไง!

'เจ้าหนู นายยัดอะไรไว้ในกางเกงในหรือเปล่า! อย่าหลอกตัวเองดีกว่าน่า!'

รอยจัดระเบียบ 'อาวุธ' ของเขาเล็กน้อย เพื่อให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่ได้ยัดอะไรทั้งนั้น

'ใครหลอกตัวเอง เดี๋ยวก็รู้!'

เจ้าของโรงแรมถึงกับหงอและไม่กล้าพูดเรื่องอุปกรณ์ป้องกันอีกเลย

ร้านค้าส่วนใหญ่ปิดในคืนฮาโลวีน รอยจึงต้องขับรถไปซื้อยาที่โรงพยาบาล

ในระหว่างนั้น รอยไม่ลืมที่จะโทรหาครอบครัวและนีดี้เพื่อแจ้งว่าเขาปลอดภัยดี พวกเขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

...

เจนนิเฟอร์รู้สึกเหมือนตกอยู่ในความฝันที่ยาวนานมากๆ ในฝันมีผู้หญิงคนหนึ่งคอยกระซิบที่ข้างหูเธอตลอดเวลา เธอมองไม่เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น และจับใจความไม่ได้ว่าหล่อนพูดอะไร

คลับคล้ายคลับคลาว่าเจนนิเฟอร์จะได้ยินชื่อหนึ่ง แต่พอเธอพยายามจะนึกให้ออก ชื่อนั้นก็กลับเลือนรางไปอีก

'เธอเป็นใคร? ต้องการบอกอะไรฉัน?'

ทันใดนั้นเจนนิเฟอร์ก็ลืมตาโพลง พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องที่ไม่คุ้นเคย ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

เธอได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากบริเวณใกล้เคียง ดูเหมือนจะมีคนกำลังอาบน้ำอยู่

ที่นี่คือโรงแรมงั้นเหรอ?

เจนนิเฟอร์มองไปทางห้องน้ำ ผ่านกระจกฝ้า เธอเห็นเงาร่างของเด็กหนุ่มที่แข็งแรงกำยำกำลังอาบน้ำอยู่

บนโต๊ะหัวเตียงมียาแก้ไข้ที่ถูกแกะแล้ววางอยู่ พร้อมกับแก้วน้ำที่ยังคงมีความอุ่นหลงเหลือ

เจนนิเฟอร์เข้าใจสถานการณ์ทันที เธอคงจะเป็นไข้ รอยจึงพาเธอมาพักที่โรงแรมและหายาให้กิน

เมื่อนึกย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน รอยเพิ่งจะช่วยชีวิตเธอเอาไว้ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งก็แผ่ซ่านจากท้องน้อยของเจนนิเฟอร์ไปทั่วร่างกาย

รอยที่อยู่ในห้องน้ำกำลังทุลักทุเลกับการอาบน้ำ หลังจากป้อนยาให้เจนนิเฟอร์เสร็จ เขารู้สึกไม่สบายตัวไปหมด

หลังจากต่อสู้กับไมค์ ชุดแบทแมนของรอยก็กลายเป็นเวอร์ชันผ่านศึกมาอย่างโชกโชน สวมใส่แล้วอึดอัดมาก

รอยจึงหยิบชุดสำรองออกมาจากรถ เตรียมจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

ทว่า ด้วยอาการบาดเจ็บที่ไหล่ขวา การอาบน้ำจึงเป็นเรื่องยากลำบากมาก

ทันใดนั้น รอยก็รู้สึกถึงร่างที่ร้อนผ่าวแนบชิดแผ่นหลังของเขา

นี่มัน...

รอยหันกลับไปสบเข้ากับดวงตาอันเย้ายวนและริมฝีปากสีแดงสดที่น่าหลงใหลของเจนนิเฟอร์

'รอย เบาๆ หน่อยนะ!'

'เธอเองก็เบาๆ หน่อย แขนขวาฉันใช้งานไม่ได้!'

'อ๊า...'