บทที่ 271 - ห้องแล็บชั้นสูง?

บทที่ 271 - ห้องแล็บชั้นสูง?

ตู้ฉือหวยตอบอย่างเกรงใจว่า "เรื่องนี้... ที่ข้าเองก็ไม่มีเหลือแล้ว ต้องขออภัยจริงๆ... แต่ถ้าเจ้าอยากได้ ข้าจะสั่งให้โรงงานผลิตยาเพิ่มการผลิตล็อตใหม่ให้อีกหน่อย!"

หลิงเซวียนทำหน้าตกใจ " [น้ำยาเทพความเร็ว] ไม่ใช่เพิ่งวางขายตามร้านยาเมื่อวานหรอกเหรอ? นี่ขายหมดเกลี้ยงแล้ว!?"

ผู้เล่นคนนั้นได้ยินก็ทำหน้าเสียดายแทบจะทุบอกชกตัว พูดว่า "ก็ใช่น่ะสิ! คืนนั้นของก็หมดเกลี้ยงแล้ว! พวกท่านที่เป็น NPC คงไม่รู้หรอกว่าพวกเราผู้เล่นต้องการไอเทมนี้ขนาดไหน! ขอแค่ใช้วิชาเหาะเหินเดินอากาศเป็น พอกิน [น้ำยาเทพความเร็ว] เข้าไป ความเร็วในการวิ่งแผนที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเลยนะ! ไม่ว่าจะวิ่งเปิดแผนที่ในป่าหรือเอาไว้หนีตาย ก็มีประโยชน์สุดๆ! ผมแค่ออนไลน์ดึกไปหน่อย เลยซื้อไม่ทันสักขวด! นี่ต้องไปขอแบ่งจากเพื่อนมาสองขวดถึงได้ลองใช้!"

หลิงเซวียนปลอบใจแบบขอไปที "เรื่องนี้... เสียใจด้วยนะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวข้าจะเก็บไว้ให้เจ้าสักหน่อยละกัน!"

ผู้เล่นคนนั้นตื่นเต้นจนหูตั้ง "จริงเหรอครับ! ผมขอสักสิบลัง! เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา!"

หลิงเซวียนได้ยินจำนวนถึงกับสำลักน้ำลาย เผลอหลุดปากคำอุทานที่ติดมาจากพวกผู้เล่น "เชี่ย! เจ้าจะเอา [น้ำยาเทพความเร็ว] ไปทำบ้าอะไรตั้งเยอะแยะ!"

ผู้เล่นคนนั้นอธิบาย "ความจริงผมอยู่สมาคม [คุณธรรมค้ำฟ้า] สมาคมเราเน้นสายบู๊ล้างผลาญ เลยต้องการของพวกนี้เยอะหน่อย แหะๆๆ..."

ตู้ฉือหวยคิดครู่หนึ่งแล้วบอก "งั้นเจ้าบอกชื่อไอดีมา เดี๋ยวข้าจะกันสินค้าไว้ให้ส่วนหนึ่ง สมาคมพวกเจ้ามีที่ตั้งหรือยัง?"

"ยอดเลย! ขอบคุณครับพ่อพระ! ไอดีผมชื่อ [เหรินซินฮว่าเต้า] สมาคมเรา... สมาคมเราเพิ่งตั้ง ยังไม่มีที่ทำการครับ" [เหรินซินฮว่าเต้า] เกาหัวอย่างรู้สึกผิด "พวกเรากะว่าจะเก็บค่าบารมีกับแต้มผลงานอีกสักพักค่อยตั้งเมือง ก็เลยยังไม่ได้ซื้อที่ซื้อทาง..."

ตู้ฉือหวยนิ่งคิดแล้วเสนอไอเดีย "เอาอย่างนี้ละกัน พอของมาแล้ว ข้าจะให้ผู้เล่นคนอื่นประกาศเรียกเจ้าในช่องโลก ถึงตอนนั้นเจ้าค่อยไปหาข้าที่โรงงานผลิตยา ตกลงไหม?"

"ไอเดียแจ่ม! จัดไปครับ!" [เหรินซินฮว่าเต้า] ตาลุกวาวด้วยความดีใจ รีบล้วงกระเป๋าเงินใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ หยิบธนบัตรใบละ 5 หยวนออกมาสองสามใบยัดใส่มือตู้ฉือหวย "งั้นผมวางมัดจำไว้ก่อน ถ้าขาดเท่าไหร่เดี๋ยวผมจ่ายเพิ่ม!"

"ไม่มีปัญหา!"

จังหวะนั้นเอง เสียงพนักงานร้านปิ้งย่างก็ตะโกนเรียกหมายเลขคิวของ [เหรินซินฮว่าเต้า] พอดี เขารีบบอกลาลวกๆ แล้วลากเพื่อนที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ไกลๆ ให้รีบเข้าไปนั่งกินข้าว

การเจรจาซื้อขายระหว่างสองศิษย์พี่น้องตู้ฉือหวยกับผู้เล่นคนนั้น ทำให้จิงเจี้ยจื่อรู้สึกแปลกใหม่ หลิงเซวียนยังไม่ลืมภารกิจดึงตัวคนเก่ง จึงหันมากล่อมจิงเจี้ยจื่อต่อ "ว่าไงสหายพรตจิง? สนใจมาร่วมงานกับฉางอันเภสัชไหม? ระดับหยวนอิงอย่างสหายพรต ให้พวกข้าสองคนรับรอง เข้าทำงานได้โดยไม่ต้องสอบเลยนะ!"

ได้ยินหลิงเซวียนพูดแบบนี้ ซ่งปั๋อเจิ้งก็ทำหน้าอิจฉา มองจิงเจี้ยจื่ออย่างคาดหวัง

จิงเจี้ยจื่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า "ความหวังดีของสหายพรตข้าขอรับไว้ด้วยใจ เพียงแต่ที่ข้ามาเมืองฉางอัน เพราะนัดกับศิษย์สำนักไท่อินคนหนึ่งไว้ นางบอกว่าจะมารอข้าแถวๆ ค่ายกลเคลื่อนย้ายตอนบ่ายวันนี้ เพื่อชวนข้าไปที่ห้องแล็บของนาง ไปช่วยวิจัยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างปราณกับกระดูกมนุษย์ ข้าคงไม่มีเวลาไปร่วมงานกับฉางอันเภสัชของทั้งสองท่านแล้วล่ะ..."

"เดี๋ยวนะ... 'ปราณกับกระดูกมนุษย์' ชื่อนี้คุ้นหูจัง..." หลิงเซวียนทวนคำนี้ไปมา คิดแล้วคิดอีก ในที่สุดสมองก็แล่นปรู๊ด นึกอะไรบางอย่างออก จนเผลอกระทืบเท้า ตะโกนเสียงหลง "นึกออกแล้ว! ใช่หัวข้อ 'ความสัมพันธ์ระหว่างปราณกับกระดูกมนุษย์และการสร้างเซลล์เม็ดเลือดใหม่' หรือเปล่า!?"

จิงเจี้ยจื่อตกใจกับท่าทีของหลิงเซวียน แต่ชื่อหัวข้อที่นางพูดออกมา ตรงกับที่ศิษย์สำนักไท่อินชื่อ [เซียนกระเรียนหัวทอง] เคยบอกเขาไว้เป๊ะ เขาพยักหน้าอย่างงงๆ "อ่า ใช่ น่าจะเป็นชื่อนี้แหละ... ได้ยินว่าเป็น 'การทดลอง' ที่ค่อนข้างสำคัญ"

หลิงเซวียนเบิกตากว้าง "ไม่ใช่แค่ค่อนข้างสำคัญ! แต่มันโคตรสำคัญเลยต่างหาก!"

ไม่ต้องสืบเลยว่าสำนวนกำปั้นทุบดินแบบนี้เรียนมาจากพวกผู้เล่นแน่ๆ แต่ในสถานการณ์นี้กลับทำให้ทุกคนเข้าใจตรงกันอย่างประหลาด

แม้แต่ตู้ฉือหวยยังอุทาน "ที่แท้ท่านต่างหากคือขาใหญ่ตัวจริง!"

ซ่งปั๋อเจิ้งมองตู้ฉือหวยที่เป็นไอดอลในดวงใจด้วยความมึนงง สลับกับมองจิงเจี้ยจื่อเพื่อนซี้ที่ในความทรงจำมีแต่ความซวยซ้ำซ้อนและทำอะไรก็ไม่สำเร็จด้วยสายตาว่างเปล่า ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและไม่เข้าใจ

ไอ้เพื่อนยาก เอ็งก็เป็นปลาเค็มเหมือนข้าไม่ใช่เรอะ!?

ทำไมจู่ๆ ถึงแอบบินเดี่ยวทิ้งข้าไปซะงั้น!?

ความรู้สึกเหมือนชาวเน็ตที่นัดเจอกัน ทุกคนบอกว่าเป็นไอ้อ้วนขี้แพ้ แต่พอมาเจอตัวจริง คนนี้ก็หล่อ คนนั้นก็สวย คนโน้นเป็นนักวิจัยระดับชาติ อีกคนเป็นประธานบริษัท มีแค่ตัวเขาเองที่เป็นไอ้อ้วนขี้แพ้ของจริง...

หลังจากหายงง ซ่งปั๋อเจิ้งกลับจ้องจิงเจี้ยจื่อด้วยความโกรธเคือง : ไอ้เพื่อนทรยศ เอ็งกล้าหักหลังวงการ... ไม่สิ หักหลังวงการผู้ฝึกตนสายปลาเค็มได้ลงคอ!?

จิงเจี้ยจื่อแม้จะพอรู้เรื่องสถาบันวิจัยหรือห้องแล็บมาบ้าง แต่ก็รู้ไม่ลึก พอเห็นปฏิกิริยาของตู้ฉือหวยกับหลิงเซวียน ก็ยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก ได้แต่ถามอย่างระมัดระวัง "เอ่อ ห้องแล็บที่ว่านี่มันเจ๋งมากเหรอ? ฟังดูไม่น่าจะสู้ 'ฉางอันเภสัช' ได้เลยนะ?"

"จะพูดยังไงดี..." หลิงเซวียนสีหน้าซับซ้อน อธิบายอย่างใจเย็น "ฉางอันเภสัชของเราค่อนข้างเน้นเชิงพาณิชย์ แต่ห้องแล็บที่ท่านเทพพูดถึงน่ะ ถ้าข้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นห้องแล็บของสถาบันวิจัยลมปราณ ซึ่งสถาบันวิจัยลมปราณเป็นสถาบันที่... ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นสถาบันที่ไฮโซที่สุดของทั้งสำนักไท่อิน... อืม จะเรียกว่าไฮโซก็ไม่ถูก คือหัวข้อวิจัยและเนื้อหาที่ศึกษา ล้วนเจาะลึกไปถึงแก่นแท้ ผลงานวิจัยแต่ละชิ้นสามารถพลิกโฉมหน้าของเกือบทุกวงการได้เลย! ถึงตอนนี้จะมีเปเปอร์ออกมาแค่ฉบับเดียวก็เถอะ..."

ตู้ฉือหวยเสริม "เปเปอร์ก็คือรูปแบบการนำเสนอผลงานวิจัย เป็นรูปแบบที่นิยมในโลกสีครามของพวกเขา เช่น คิดค้นสูตรยาใหม่ วัตถุดิบไหนมีฤทธิ์อะไร ก็ต้องตรวจสอบทีละอย่าง แล้วบันทึกไว้ จากนั้นเขียนเป็นเปเปอร์ เพื่อให้ทุกคนเข้าใจที่มาที่ไป! อย่างฉางอันเภสัช รวมถึงข้ากับศิษย์น้องหลิงเซวียน ก็เพิ่งจะเริ่มหัดเขียนเปเปอร์กัน! แต่สถาบันวิจัยลมปราณนั้นต่างออกไป! ได้ยินว่าผู้อำนวยการสถาบันวิจัยลมปราณ หวังฉีชิง เริ่มเตรียมก่อตั้งวารสารวิชาการขึ้นมาแล้ว เหมือนพวกกระดานจัดอันดับอะไรทำนองนั้น เพื่อคัดเลือกเปเปอร์ที่มีคุณค่ามาตีพิมพ์ เจ้าเมืองฉางอัน หวังเอ้อร์โก่ว และหัวหน้าสมาคมคนอื่นๆ ก็สนับสนุนเรื่องนี้เต็มที่ ถึงขนาดจะเจียดงบประมาณก้อนโตมาตั้งรางวัล มอบเงินรางวัลให้ด้วย แต่รายละเอียดลึกๆ ข้าก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน..."

[จบแล้ว]