บทที่ 171 - ภารกิจสืบสวน

บทที่ 171 - ภารกิจสืบสวน

"แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่กๆๆ..."

เซินอวิ๋นที่เพิ่งลงจากจักรยานสปินไบค์หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายของเขาราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

"เยี่ยมมากเสี่ยวเซิน วันนี้ครบหนึ่งเดือนพอดี ลดไปได้สี่สิบกว่าจินแล้ว แถมเปอร์เซ็นต์ไขมันในร่างกายก็ลดลงไปเยอะเลยนะ!"

ครูฝึกที่กำลังจดบันทึกข้อมูลยืนอยู่ข้างๆ เซินอวิ๋นที่นั่งแหมะอยู่บนพื้น เอ่ยปากให้กำลังใจ "พยายามเข้านะ! ถ้ายังรักษามาตรฐานนี้ไว้ได้ อีกสองเดือนหุ่นนายต้องออกมาดูดีแน่ๆ!"

เซินอวิ๋นหอบหายใจพลางฉีกยิ้มกว้าง

ตารางชีวิตในค่ายฝึกนั้นเป็นระบบระเบียบมาก ตั้งแต่เก้าโมงเช้าลากยาวไปจนถึงสองทุ่มแทบจะต้องฝึกกันทั้งวัน ในขณะที่คนอื่นๆ มักจะกลับบ้านหรือออกไปตระเวนกินของอร่อยเพื่อเป็นรางวัลให้ตัวเองในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เซินอวิ๋นกลับยืนหยัดฝึกฝนตามตารางอย่างเคร่งครัดแม้แต่วันหยุด ของอร่อยๆ อย่างพวกหมูปิ้งหรือน้ำอัดลมซ่าๆ เขาแทบจะไม่แตะต้องเลยตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา!

ความเหนื่อยยากย่อมส่งผลลัพธ์ที่คุ้มค่า เวลาเพียงหนึ่งเดือน น้ำหนักสองร้อยกว่าจินก็ลดลงมาจนต่ำกว่าสองร้อย รูปร่างที่เคยกลมดิ๊กราวกับลูกบอลก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มร่างบึกบึนตามแบบฉบับหนุ่มชาวเหนือ ท่อนแขนกระชับและล่ำสันขึ้นจนมองเห็นกล้ามเนื้อไบเซปส์รำไร

เพื่อนร่วมค่ายฝึกตบหลังเซินอวิ๋นเบาๆ แล้วถามว่า "นี่ พี่อวิ๋น กว่าจะถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ทั้งที พวกเรากะว่าจะออกไปกินข้าวฉลองกันหน่อย พี่จะไปด้วยกันไหม"

เซินอวิ๋นตอบกลับไปว่า "ฉันคงไม่ไปหรอก ตอนเย็นนัดเพื่อนเล่นเกมไว้น่ะ"

เพื่อนร่วมค่ายส่ายหน้าด้วยความเสียดาย "โธ่เอ๊ย ทำไมพี่ถึงไม่ค่อยยอมไปกับพวกเราเลยล่ะเนี่ย!"

ครูฝึกที่กำลังพลิกสมุดบันทึกข้อมูลอยู่พูดแทรกขึ้นมาอย่างขำๆ "นี่ๆๆ! ครูฝึกก็ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ พวกนายมานั่งจับกลุ่มคุยเรื่องของกินกันแบบนี้ มันจะดีเหรอ!"

"โธ่ครูฝึกครับ พวกผมอุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์เพื่ออะไรล่ะครับ! ก็เพื่อของอร่อยๆ พวกนี้แหละ! เต็มที่พวกผมก็แค่กินให้น้อยลงหน่อยแค่นั้นเอง!"

"ใช่ๆๆ! อย่างมากผมก็เปลี่ยนไปดื่มน้ำอัดลมสูตรไม่มีน้ำตาลแทนไง!"

"ขำชะมัด แกคิดว่าน้ำอัดลมไม่มีน้ำตาลมันจะซ่าส์น้อยลงงั้นเหรอ สิ่งที่มันทำร้ายแกไม่ใช่น้ำตาลเว้ย แต่มันคือกรดคาร์บอนิกต่างหากล่ะไอ้ซื่อบื้อเอ๊ย!"

"ฉันไม่สนหรอก ขอแค่ฉันกินอย่างมีสติ ปัดเศษขึ้นมาฉันก็ถือว่าเป็นคนมีวินัยแล้ว!"

ครูฝึกหัวเราะพลางโบกมือปัด "เอาเถอะๆ รู้หรอกน่าว่าพวกนายตั้งตารอวันนี้กันมาตลอด กินให้น้อยๆ หน่อยก็แล้วกัน อย่าให้หายหน้าไปวันเดียว พอถึงวันจันทร์น้ำหนักเด้งขึ้นมาสามจินล่ะ!"

"รับทราบครับ!"

"เจอกันใหม่นะครับครูฝึก!"

คนกลุ่มนั้นพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ก่อนจะทยอยเดินออกจากห้องฝึกไป

เซินอวิ๋นจงใจเดินรั้งท้าย เขาพักอยู่ในห้องพักแบบคู่ ปกติรูมเมตของเขามักจะเป็นฝ่ายเข้าไปอาบน้ำก่อน รูมเมตของเขาเป็นชาวกวางตุ้งซึ่งติดนิสัยชอบอาบน้ำทุกวันอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่งฝึกเสร็จเหนื่อยๆ ก็ยิ่งพุ่งตรงเข้าห้องน้ำแทบจะในวินาทีแรก วันหนึ่งเขาอาบน้ำอย่างน้อยสี่ห้าครั้ง แม้แต่ตอนตื่นนอนตอนเช้าก็ต้องอาบ สำหรับเซินอวิ๋นแล้ว รูมเมตคนนี้ดูเหมือนคนรักความสะอาดจนเข้าขั้นโรคจิต

ทว่าอีกฝ่ายใช้เวลาอาบน้ำเพียงสามนาทีก็เสร็จสรรพ ระหว่างที่เซินอวิ๋นเดินทอดน่องไปซื้อน้ำเย็นเจี๊ยบมาดื่มดับกระหาย พอกลับมาถึงห้องก็ถึงคิวเขาพอดี

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่เซินอวิ๋นผลักประตูห้องพักเข้าไป เขาก็เห็นรูมเมตแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและกำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอก

รูมเมตถามด้วยความหวังดี "พี่อวิ๋น พวกเราขอเผ่นก่อนนะ พี่อยากให้ซื้ออะไรติดมือมาฝากไหม"

เซินอวิ๋นรีบปฏิเสธ "ไม่เป็นไรๆ ไปเที่ยวให้สนุกนะ!"

"โอเคเลย! เดี๋ยวถ่ายรูปของกินมายั่วพี่นะ! อิอิ!"

"ไปไกลๆ เลยไอ้บ้า!"

เซินอวิ๋นอาบน้ำพลางฮัมเพลงไปด้วยความอารมณ์ดี เขาชำเลืองมองข้อความแชตที่ไฉโก่วไช่ไช่ส่งมาเมื่อสองนาทีก่อน พยายามอดกลั้นความรู้สึกอยากตอบกลับเอาไว้ แล้วหันหลังมุดตัวเข้าไปในเครื่องเล่นเกมแทน

ทันทีที่ออนไลน์ ข้อความแชตส่วนตัวจากไฉโก่วไช่ไช่ก็เด้งขึ้นมาทันที "แหม! ในที่สุดก็ออนไลน์สักทีนะ! ฉันทักแอปเขียวไปนายก็ไม่ตอบ นึกว่าวันนี้มีธุระซะอีก!"

เซินอวิ๋นพยายามกลั้นยิ้มที่กดให้ลงยากยิ่งกว่าปืนอาก้า แล้วแกล้งตอบกลับไปว่า "ขอโทษที เมื่อกี้ไปฟิตเนสมาน่ะเลยไม่ได้ดูโทรศัพท์ แต่ปกติฉันก็ออนไลน์ตอนเย็นทุกวันอยู่แล้วนะ!"

ไฉโก่วไช่ไช่ทำท่าตกใจเว่อร์วัง "ว้าว! มีวินัยสุดๆ ไปฟิตเนสด้วยเหรอเนี่ย!"

เซินอวิ๋นตอบกลับแบบแบ่งรับแบ่งสู้ "อืม ก็ลดน้ำหนักน่ะ ช่วงนี้กินเยอะจนอ้วนแล้ว..."

"โอเคๆๆ มีแค่ฉันคนเดียวสินะที่เป็นโอตาคุสายกินตัวจริง! น้ำตาจะไหลแล้วเนี่ย!"

ไป๋เฉินเสวี่ยแซวเล่นอย่างออกรส ก่อนจะส่งข้อความใหม่มาว่า "ทางศิษย์พี่ใหญ่มีภารกิจใหม่มาแจก เป็นแนวสืบสวนไขปริศนาน่ะ อาจารย์ของฉันตั้งปาร์ตี้กันแล้ว นายจะมาร่วมแจมด้วยไหม"

ตอนแรกเซินอวิ๋นกะจะเล่นตัวสักหน่อย แต่คิดไปคิดมาก็ตัดสินใจไม่เล่นตัวดีกว่า "ไปสิ! ภารกิจอะไรเหรอ"

"มาๆๆ! นายกดเข้าปาร์ตี้มาเลย เดี๋ยวฉันแชร์ให้!"

[ความลับของน้ำบาดาล]: [บ่อน้ำหลายแห่งในหมู่บ้านที่อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักกวงเฉิงและสำนักไท่อินถูกปนเปื้อนมาเป็นเวลานาน การใช้เพียงวิชาอาคมชำระล้างสิ่งชั่วร้ายเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ ศิษย์พี่ไป่หลี่ซวงจึงไหว้วานให้ทุกคนช่วยกันสืบสวนอย่างละเอียด (สามารถแชร์ได้ สามารถตั้งปาร์ตี้เข้าร่วมได้) (รางวัล: 15000 Exp คะแนนสมทบสำนัก 500 แต้ม คะแนนชื่อเสียงสำนัก 500 แต้ม ไอเทมแบบสุ่ม)]

เซินอวิ๋นอ่านคำอธิบายภารกิจอย่างละเอียดทุกบรรทัด แล้วก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความงุนงง "นี่มันไม่มีคำใบ้อะไรให้เลยนี่นา!"

ไป๋เฉินเสวี่ยตอบกลับ "ใช่แล้ว! แถมยังเกี่ยวกับพวก NPC ด้วย! แต่ดูทรงแล้วภารกิจนี้น่าจะไม่อันตรายเท่าไหร่ อาจารย์ฉันก็เลยกะจะพาพี่ชายตัวน้อยไปหาประสบการณ์ซะหน่อย!"

"พี่ชายตัวน้อย?"

"โธ่เอ๊ย ก็เปียนหย่วนจื้อไงล่ะ! ลูกศิษย์ NPC ของเหล่าเจินนั่นแหละ!"

เซินอวิ๋นร้องอ๋อ "อ๋อ นึกออกแล้ว! เขาเข้าร่วมปาร์ตี้กับพวกเราได้ด้วยเหรอ"

"ไม่ได้อยู่แล้ว! ก็เลยต้องใช้วิธีหิ้วไปด้วยไง! แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คือเขาคุ้นเคยกับเรื่องราวในหมู่บ้านดี แถมกว่าจะดูดซับปราณเข้าสู่ร่างกายได้ก็เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่ เหล่าเจินเลยบอกว่าจะให้รางวัลด้วยการพาเขากลับไปเยี่ยมบ้านเกิด แล้วก็ถือโอกาสทำภารกิจนี้ไปด้วยเลย!"

"นี่มันรางวัลบ้าบออะไรเนี่ย!"

"นี่นายไม่รู้อะไรซะแล้ว! มั่งมีศรีสุขแต่ไม่กลับบ้านเกิด ก็เหมือนใส่เสื้อผ้าแพรพรรณเดินอวดในยามวิกาลนั่นแหละ! โดยเฉพาะพี่ชายตัวน้อยที่พรสวรรค์ห่วยแตกขั้นเทพ แถมยังเป็นผลผลิตที่เกิดจากการที่พวกเราอดมื้อกินมื้อรีดเค้นเอาแก่นแท้ไท่อิน แล้วก็ไปหลอกล่อต้มตุ๋นเอาสมุนไพรกับอาหารวิญญาณจากผู้อาวุโสเซียนไผ่มาประเคนให้จนบรรลุขั้นได้! ความเร็วขนาดนี้แทบจะสูสีกับพวกลูกศิษย์ที่มีรากวิญญาณคู่หรือรากวิญญาณเดี่ยวแล้วนะ! แค่นี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้วเว้ย!"

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เสียงของเจินจวินจื่อก็ดังขึ้นในช่องแชตของปาร์ตี้ "ปาร์ตี้เต็มแล้วนะ คือว่า... ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวนให้ทุกคนช่วยหน่อย!

คืออย่างนี้นะ พรุ่งนี้ลูกศิษย์ฉันจะกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด พวกเราก็เลยต้องหาชุดที่มันดูดีมีชาติตระกูลหน่อย เอาแบบที่ดูสง่างามดุจเซียนมาจุติเลยนะ ฉันจำได้ว่าไช่ไช่เพิ่งตัดชุดกระโปรงผ้าไหมเงือกสีรุ้งมาใหม่ใช่ไหม เอามาใส่เลย! แล้วฉันก็ไปยืมเรือเหาะย่อส่วนที่กลุ่มของลานี่เพิ่งประดิษฐ์ขึ้นมาได้ด้วย ถึงเวลาเปิดตัวต้องเล่นใหญ่ไฟกะพริบ! เข้าใจคำว่าเล่นใหญ่ไหม!

อ้อ จริงสิ เหล่าเจี่ย นายช่วยแต่งตัวเป็นตาแก่หนวดขาวเครายาวหน่อยได้ไหม เอาแบบสไตล์เทพไท่ไป๋จินซิงเลยนะ! ว่าไง!"

เจี่ยเสี้ยวเหรินได้ยินดังนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก เขาเปิดไมค์ด่าสวนทันที "นี่แกตั้งสติหน่อยได้ไหมวะ มันจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ ก็แค่กลับไปเยี่ยมบ้านเกิด ทำไมทำตัวเวอร์วังยิ่งกว่างานแต่งงานซะอีก เพลาๆ ลงหน่อยเหอะ!"

เจินจวินจื่อเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "อ้าว ก็ฉันอยากจะออกหน้าเป็นแบ็กให้ลูกศิษย์ฉันนี่หว่า! แกไม่มีลูกศิษย์ แกไม่เข้าใจความรู้สึกนี้หรอก!"

เจี่ยเสี้ยวเหรินแค่นเสียงฮึดฮัด "ใครบอกว่าฉันไม่มีลูกศิษย์! ลูกศิษย์ฉันคือปลาคาร์ปนำโชคที่ฮอตที่สุดในเซิร์ฟเวอร์เว้ย! มาเลยไช่ไช่! อุ้มเจ้าจินไฉ่กับป๋ายไฉ่ของบ้านเธอออกมาให้เหล่าเจินมันอิจฉาตาร้อนเล่นหน่อยซิ!"

ระหว่างที่เจินจวินจื่อกับเจี่ยเสี้ยวเหรินกำลังเถียงกันคอเป็นเอ็น ไป๋เฉินเสวี่ยก็แอบส่งข้อความส่วนตัวหาเซินอวิ๋น "คิกๆ! นายไม่ต้องไปสนใจสองคนนั้นหรอก! พวกเขากัดกันประจำแหละ เดี๋ยวก็ดีกันเอง!"

จากนั้นเธอก็เปิดไมค์พูดขึ้นมาบ้าง "อาจารย์! ภรรยาอาจารย์! พวกท่านเลิกเถียงกันได้แล้ว! นี่ฉันอุตส่าห์ลากคนมาช่วยทำภารกิจนะ! พวกเรามาโฟกัสเรื่องภารกิจกันก่อนได้ไหม ภรรยาอาจารย์ พรุ่งนี้ฉันรับรองว่าจะเกณฑ์คนไปเป็นหน้าเป็นตาให้เต็มรถตู้เลย!"

เจินจวินจื่อขึ้นเสียงสูงปรี๊ดทันที "ใครเป็นภรรยาอาจารย์ไม่ทราบ! ต่อให้เป็น ฉันก็ต้องเป็นสามีอาจารย์เว้ย!"

ไป๋เฉินเสวี่ยลากเสียงยาวอย่างจงใจยียวน "ตีกันแปลว่ารักกัน ด่ากันแปลว่าผูกพัน พวกท่านด่ากันสาดเสียเทเสียขนาดนี้ มันต้องเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่แน่ๆ เลย!"

"ไสหัวไปเลย! พ่อไม่ได้ชอบไม้ป่าเดียวกันเว้ย!"

"ถุย!"

คำพูดของไป๋เฉินเสวี่ยทำเอาเจินจวินจื่อและเจี่ยเสี้ยวเหรินขนลุกซู่ไปตามๆ กัน ในที่สุดช่องแชตเสียงก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง

ไป๋เฉินเสวี่ยส่งข้อความส่วนตัวไปหาเซินอวิ๋นด้วยความภาคภูมิใจ "เห็นไหมล่ะ เลิกเถียงกันเป็นปลิดทิ้ง! ได้ผลชะงัดนัก!"

[จบแล้ว]