บทที่ 151 - ผ้าไหมเงือก

บทที่ 151 - ผ้าไหมเงือก

"เอือก!"

ไป๋เฉินเสวี่ยกลืนน้ำลาย ผู้คนรอบแผงขายบาร์บีคิวเงียบกริบไปชั่วขณะ

"ว่ายน้ำนี่ช่วยฟิตกล้ามเนื้อได้ดีจริงๆ!"

เสียงของผู้เล่นนิรนามคนหนึ่งดังขึ้นมาดื้อๆ พร้อมชูนิ้วโป้งให้

อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นก็แค่ตื่นเต้นกับของแปลกใหม่ พอเห็นว่าไม่มีภารกิจพิเศษหรือเนื้อเรื่องอะไรเด้งขึ้นมา ก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง บรรยากาศรอบแผงบาร์บีคิวกลับมาคึกคักอีกครั้ง มีเพียง NPC พื้นเมืองเท่านั้นที่แอบสังเกตกลุ่มของไป๋เฉินเสวี่ยอยู่เงียบๆ

"พวกเจ้า เผ่ามนุษย์ ดูเหมือนจะชอบ รวมกลุ่มกันนะ?"

ซานหูพูดยังคงติดขัดเล็กน้อย แต่เทียบกับประโยคแรกๆ ถือว่าดีขึ้นมาก

เซินอวิ๋นพยักหน้า "ใช่ครับ คนเยอะก็ครึกครื้นดีไง! อีกอย่างพอคนเยอะ ทรัพยากร ผลผลิต อะไรต่างๆ ก็แลกเปลี่ยนหมุนเวียนกันได้เต็มที่ ไม่งั้นถ้าต้องใช้ชีวิตคนเดียว แค่สร้างบ้านหลังเดียวยังหืดขึ้นคอเลย!"

"พูดมีเหตุผล! สหายพรตถ้าสนใจ ก็มาตั้งรกรากที่เมืองฉางอันได้นะ! ถ้าอยู่บนบกไม่ชิน ก็ขุดสระใหญ่ๆ เอาน้ำทะเลมาใส่ไว้อยู่ก็ได้!"

ต้าฉางซาซื่อเสนอแนะยิ้มๆ พลางอุ้มปลาสองตัวบนพื้นขึ้นมา "โอ้โฮ! หนักเอาเรื่อง! พวกคุณนั่งรอไปก่อนนะ เดี๋ยวผมไปย่างปลาให้!"

จากนั้นเขาก็ขยิบตาให้เซินอวิ๋น "เฮ้ย! เอ็งน่ะ! มาช่วยหน่อย! ช่วยพี่ขนตะกร้าสองใบนี้ไปที่ครัวที!"

"มาแล้วครับ!"

เซินอวิ๋นไปช่วยยกของ ไป๋เฉินเสวี่ยเลยต้องเชิญซานหูนั่งลง พอดีเหลือบเห็นระบบแจ้งเตือนว่าเพื่อนชื่อ ลู่เหรินยา ออนไลน์พอดี เลยถามว่า "เจ๊เป็ดออนไลน์พอดีเลย เอ้อ คุณชอบดื่มเครื่องดื่มอะไร? พวกเราจะสั่งเดลิเวอรี่!"

ซานหูทำหน้างง "เครื่องดื่ม?"

"ก็ของเหลวที่เอาไว้ดื่มไง อย่างเช่นชานม หรือชาผลไม้ อืม... รสชาติก็ประมาณที่คุณเพิ่งกินไปนั่นแหละ นมกับชาผสมกันรสชาติจะเข้มข้นหน่อย ส่วนชาผลไม้จะใสๆ กว่า ทำจากผลไม้กับชา ไม่มีนม เอ๊ะ? จริงสิ! คุณรู้จักผลไม้ไหม? แอปเปิล? ส้ม? กล้วย? เหมือนในทะเลจะไม่มีผลไม้นะ?"

"ใช่ไอ้นี่หรือเปล่า?"

ซานหูพูดพลางล้วงเอาผลไม้สีแดงขนาดเท่ากำปั้นออกมาจากที่ไหนสักแห่งแล้วถาม

ผลไม้นั้นทรงกรวยหัวตัด บนเล็ก ล่างกว้าง ผิวสีแดงฉ่ำน้ำ พอซานหูหยิบออกมาหลายลูก กลิ่นหอมเข้มข้นแปลกจมูกก็ฟุ้งกระจายออกมา!

"นี่มัน..."

ไป๋เฉินเสวี่ยเบิกตากว้าง "นี่มันชมพู่นี่นา!?"

"หือ? ชมพู่? แต่ข้า ได้ยินสหายพรตบางท่าน เรียกว่า 'ผลฝูซาง'"

"กลิ่นแบบนี้มันชมพู่ชัดๆ!" ไป๋เฉินเสวี่ยฟันธงอย่างมั่นใจ ก่อนจะถามด้วยความเกรงใจนิดๆ ว่า "คุณไปเอามาจากไหนเหรอ? ขอลองชิมสักลูกได้ไหม?"

"กินสิ! อยู่ทางทิศใต้ แถวๆ นั้น ไปทางตะวันตกหน่อย มีเกาะเยอะแยะ บนนั้นมีเพียบ!"

ซานหูพูดพลางล้วงชมพู่ออกมาอีกสิบกว่าลูก ดันกองผลไม้ไปข้างหน้า สื่อว่าให้ไป๋เฉินเสวี่ยทั้งหมด

"กินไม่หมดหรอก! ฉันขอชิมแค่ลูกเดียว! ดูสิว่าจะใช่ชมพู่แบบเดียวกับบนโลกเราไหม..."

ไป๋เฉินเสวี่ยเลือกลูกที่แดงที่สุด กัดกร้วมลงไปหนึ่งคำ น้ำของ 'ผลฝูซาง' ระเบิดในปากทันที รสชาติคือชมพู่จริงๆ แต่ไม่มีรสฝาดเฝื่อนที่มักเจอในชมพู่ตามท้องตลาดทั่วไปเลย มีแต่ความหวานฉ่ำบริสุทธิ์ ที่น่าเซอร์ไพรส์กว่านั้นคือ พอกลืนผลไม้ลงท้องไปลูกหนึ่ง เธอกลับรู้สึกว่าพลังปราณในกายพลุ่งพล่านขึ้นมา เธอลองโคจรลมปราณตามน้ำ ก็รู้สึกเหมือนดูดซับพลังปราณรอบตัวได้เร็วขึ้น นี่มันชมพู่เวอร์ชันโลกเซียนชัดๆ แถมยังเป็นผลไม้ศักดิ์สิทธิ์! มีฤทธิ์ช่วยเร่งการดูดซับพลังปราณด้วย!

"อืม... จะว่าไงดี ฉันรู้สึกว่ามันคือชมพู่ แต่เป็นผลไม้ศักดิ์สิทธิ์... เอาเป็นว่าเรียกว่าชมพู่ไปเลยแล้วกัน!"

ไป๋เฉินเสวี่ยสรุปเองเสร็จสรรพ จากนั้นถามด้วยความคาดหวัง "แล้วคุณขายผลไม้พวกนี้ไหม? ร้านชานมเจ๊เป็ดข้างๆ รับซื้อผลไม้ที่มีพลังปราณไม่อั้นเลยนะ!"

"ขาย? ของพวกนี้ ไม่มีเจ้าของ! พวกเจ้าไปเก็บเอาเอง ก็ได้!"

"ไม่ๆๆ คุณบอกว่าต้นผลไม้พวกนั้นอยู่บนเกาะใช่ไหม พวกเราไม่มีเรือ ถ้าขนส่งด้วยแรงคนมันไม่คุ้ม แต่ถ้าพวกคุณเงือก... แฮ่ม เผ่าเฉวียนเซียน สามารถขนส่งจำนวนมากได้ ก็ทำธุรกิจนี้ได้สบายเลย!"

ไป๋เฉินเสวี่ยรู้สึกว่าเงือกตรงหน้าซื่อจนน่าสงสาร เธอนับนิ้ววิเคราะห์ให้เขาฟัง "คุณลองคิดดูสิ พวกคุณปลูกต้นผลไม้พวกนี้อย่างเป็นระบบ รับรองว่ามีเท่าไหร่พวกเรารับซื้อหมด! ถึงจะไม่รู้ว่าต้นพวกนี้เก็บเกี่ยวได้บ่อยแค่ไหน แต่ก็ใช้วิธีบางอย่างเร่งโตได้นี่นา! ต่อให้พลังปราณน้อยลงหน่อยก็ไม่เป็นไร เดือนหนึ่งรับซื้อสักหลายร้อยชั่งสบายมาก!

"แล้วพวกเกาะพวกนั้น คุณก็จัดการให้เป็นสวนผลไม้ไปเลย จริงสิ มีชมพู่ ก็น่าจะมีมะพร้าวด้วยมั้ง? ฉันอยากกินมะพร้าวมานานแล้ว! มะพร้าวคุณรู้จักไหม? ไม่รู้ว่าแดนกุยซวีเรียกว่าอะไร... ก็ไอ้ผลไม้ที่เปลือกหนาๆ กะลาแข็งๆ ข้างในมีเนื้อมันๆ สีขาวชั้นหนึ่ง ที่เหลือเป็นน้ำหมด เกิดบนต้นไม้ ต้นสูงๆ น่ะ!"

ซานหูฟังคำบรรยายของไป๋เฉินเสวี่ยก็ทำหน้าบางอ้อ "เรียกว่า ซูเยอ มีทั้งสีเขียว แล้วก็ สีทอง"

"ใช่ๆๆ! น่าจะอันนั้นแหละ!"

ไป๋เฉินเสวี่ยพยักหน้ารัวๆ แล้วพูดต่อ "คุณดูสิ พวกคุณก็ปลูกมะพร้าวกับชมพู่บนเกาะพวกนั้น แล้วเอามาขายให้พวกเราจำนวนมาก กำไรเห็นๆ!"

ซานหูดูเหมือนจะเริ่มหวั่นไหว แต่สีหน้ายังลังเล ถามว่า "ทำแบบนั้น ได้เหรอ?"

"ได้แน่นอนอยู่แล้ว!"

"กลับมาแล้ว! คุยอะไรกันอยู่? โอ๊ะ? ชมพู่มาจากไหน? ฉันกินลูกหนึ่งนะ!"

เซินอวิ๋นไม่ได้ยินแผนการสารพัดที่ไป๋เฉินเสวี่ยพูดกล่อมซานหูเมื่อกี้ เห็นแค่กองชมพู่บนโต๊ะ ก็หยิบขึ้นมาลูกหนึ่งด้วยความดีใจ กัดกินอย่างไม่เกรงใจ

ไป๋เฉินเสวี่ยพูดอย่างภูมิใจ "ซานหูให้มา! เป็นผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ด้วยนะ! เป็นไง? อร่อยใช่ไหม? อร่อยกว่าของโลกเราเยอะเลย! เมื่อกี้ฉันยังยุให้เผ่าพวกเขาไปทำสวนผลไม้ ปลูกชมพู่กับมะพร้าวอยู่เลย!"

เซินอวิ๋นงงเต็ก "ห๊ะ? ให้เผ่าเฉวียนเซียนไปปลูก? ชมพู่กับมะพร้าวขึ้นในทะเลได้ด้วยเหรอ!?"

ไป๋เฉินเสวี่ยกลอกตา "ขึ้นบนเกาะย่ะ! เจ้าบื้อ!"

พอเซินอวิ๋นตั้งสติได้ ก็เริ่มตื่นเต้นตามไปด้วย "โอ้ๆ งั้นก็ดีเลย จริงสิ ในทะเลยังมีพวกสาหร่าย ปลา อะไรพวกนี้อีก แล้วก็ของขึ้นชื่อต่างๆ ทำฟาร์มหอยเชลล์ หอยนางรมด้วยก็ได้! พี่ต้าฉางต้องรับซื้อยาวๆ แน่นอน!"

ซานหูฟังทั้งสองคนพูดจนจบ ถึงค่อยถามตะกุกตะกัก "แล้วของพวกนี้ล่ะ? รบกวนทั้งสอง ช่วยดูหน่อย มีอะไร ที่เผ่ามนุษย์ชอบบ้าง?"

พูดจบ เขาก็เริ่มล้วงของแปลกๆ สารพัดอย่างออกมาจากถุงเอกภพที่ซ่อนไว้ที่ไหนก็ไม่รู้

เริ่มจากไข่มุกกำมือใหญ่หลากสีสัน ต่อด้วยเปลือกหอยสวยงามกองพะเนิน ตามด้วยแร่ธาตุหน้าตาประหลาดๆ อีกเพียบ ที่สะท้อนแสงแวววาวเป็นประกายโลหะหลากสีใต้แสงหินเรืองแสง

นอกจากของพวกนี้ ยังมีกระดูกปลา เกล็ดปลา และของจิปาถะอื่นๆ รวมถึงผ้าไหมเงือกที่ไป๋เฉินเสวี่ยกับเซินอวิ๋นเฝ้าฝันถึง ผ้าพับไว้สองผืน ผืนหนึ่งเหมือนผ้าโปร่งบางเบา มีสีสันประหลาด มองมุมต่างกันเห็นแสงต่างกัน เดี๋ยวฟ้า เดี๋ยวเขียว สวยงามจับใจ อีกผืนเป็นผ้าไหมเนื้อหนา ตัวผ้าเป็นสีทองอ่อน แต่พื้นผิวกลับมีแสงเหลือบสีชมพู "ไหลเวียน" ราวกับระลอกคลื่น สวยงามอย่างที่สุด

ไป๋เฉินเสวี่ยกับเซินอวิ๋นจ้องตาค้างไปนานแล้ว——

"ผ้าไหมเงือก... สวยเกินไปแล้ว..."

[จบแล้ว]