บทที่ 38 - ตายง่ายงี้เลย?

บทที่ 38 - ตายง่ายงี้เลย?

เป็นที่รู้กันดีว่า โลกเกม "บันทึกสิบทวีป" เคลมว่าเป็นโลกที่ AI วิวัฒนาการตัวเองอย่างสมบูรณ์

นั่นหมายความว่า นอกจากพวกศพมารที่ไร้สมองโดยสิ้นเชิงแล้ว สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาอื่นๆ ต่อให้เป็นบอส ก็รู้จักคิดวิเคราะห์

แน่นอนว่าเจ้าปีศาจซีนี่จะนับเป็นสิ่งมีชีวิตได้ไหมยังต้องพิจารณา แต่เรื่องที่มันมีสติปัญญานั้นยืนยันได้แน่นอน

ตัวอย่างเช่นสถานการณ์ตอนนี้ หลังจากสังเวยผู้เล่นไปสามคน ผู้เล่นกลุ่มใหญ่ที่เหลือก็ทำตัวลับๆ ล่อๆ นั่งยองๆ เฝ้าอยู่ไม่ไกล ต่างฝ่ายต่างคุมเชิงกับบอสจนสถานการณ์ชะงักงัน

ไม่ว่าผู้เล่นจะหลอกล่อยั่วยวนยังไง ต่อให้ไปเต้นดิสโก้เย้วๆ อยู่ข้างสระน้ำที่บอสอาศัยอยู่ บอสก็ตั้งมั่นไม่ยอมโผล่หัวออกมา ก็แหม คนเรา... เอ่อ หรือปีศาจ ถ้าโดนวิธีเดิมๆ เล่นงานซ้ำสามรอบ ต่อให้โง่แค่ไหนก็ต้องฉลาดขึ้นบ้างแหละ

แต่สิ่งที่ผู้เล่นไม่รู้คือ สาเหตุที่ปีศาจซีไม่ยอมโผล่ออกมา เป็นเพราะมันค้นพบว่ามันกินคนแล้วไม่ได้อะไรเลย!

แม้ร่างเนื้อที่รองรับจิตสำนึกของผู้เล่นจะเป็นหุ่นเชิดที่ฟางเซี่ยนอวี๋ปั้นขึ้นมา แต่หุ่นเชิดที่ปั้นด้วยพลังงานระบบไม่ใช่แค่ของวิเศษดาดๆ แต่เป็นร่างมนุษย์จริงๆ เพียงแต่ไม่มีวิญญาณ บวกกับการบ่มเพาะพลัง (ผู้เล่นอัปเลเวลและสกิล) และพลังปราณที่บรรจุอยู่ (หลอดมานาเทียมที่ฟางเซี่ยนอวี๋สร้างหลอกๆ ไว้) ทั้งหมดนี้หมายความว่าต่อให้ไม่มีวิญญาณ ร่างนี้ก็เป็น "ยาบำรุงชั้นดี" สำหรับปีศาจซี

แต่... เงื่อนไขคือมันต้องกินลงไปแล้วย่อยได้จริงๆ

ปัญหาอยู่ที่มันย่อยไม่ได้ ซึ่งเป็นผลจากการชุบชีวิตผู้เล่นของฟางเซี่ยนอวี๋

การชุบชีวิตที่ว่า แน่นอนว่าไม่ใช่การปั้นหุ่นใหม่แล้วปรับค่าสถานะให้เหมือนตอนตาย แบบนั้นเปลืองแรงตายชัก จริงๆ แล้วการ "ชุบชีวิต" คือการ "ย้อนเวลากายหยาบ" ของผู้เล่นที่ตายไปเฉพาะบุคคล การ "ย้อนกลับ" นี้ย้อนแค่สภาพร่างกาย ไม่ได้เปลี่ยนสภาพของสิ่งที่ปฏิสัมพันธ์ด้วย

พูดง่ายๆ คือ ทุกครั้งที่ปีศาจซีกลืนผู้เล่นลงท้อง มันรู้สึกชัดเจนว่ามีอะไรลงไปในท้อง แต่ผ่านไปแป๊บเดียว ของสิ่งนั้นก็ "หายวับ" ไปเฉยๆ

กินลมกินแล้งชัดๆ!

โดยเฉพาะปีศาจซีที่เป็นปีศาจจากเก้าโลกันตร์ การ "บำเพ็ญเพียร" หรือ "เติบโต" รวมถึงการรักษาตัวเอง ล้วนพึ่งพาการกลืนกินทั้งสิ้น ผลคือแดกไปสามรอบ ไม่ได้สารอาหารอะไรเลยไม่ว่า ยังโดน "ระเบิดสวน" เจ็บตัวฟรีๆ ไปสามดอก เจอแบบนี้เป็นใครก็ต้องเข็ด!

สรุปคือ เทียบกับศพมารแล้ว ปีศาจซีถือว่ามีสมองมาก หลังจากเจ็บตัวฟรีสามรอบ ต่อให้มีแมลงหวี่แมลงวันระดับยังไม่สร้างรากฐานมาเต้นยั่วอยู่บนหัว มันก็สาบานว่าจะไม่โผล่หัวออกจากสระน้ำเย็นเด็ดขาด

"พี่หมา เอาไงดี?"

หลังจากเห็นผู้เล่นใจกล้าคนหนึ่งลงทุนถอดชุดเหลือแต่กางเกงใน ไปเต้นท่าเคอหมู่ซาน ท่าควบม้า แถมยังบิดเอวส่ายสะโพกยั่วเย้าอยู่ริมสระน้ำ แต่บอสก็ยังนิ่งสนิท เง็กเซียนฮ่องเต้ก็ทนไม่ไหว เสนอไอเดีย "ถ้าไม่ไหวก็งัดไม้ตายเลยไหม?"

ผู้เล่นคนอื่นก็สนับสนุน "ใช่ๆ พี่หมา ยันต์สายฟ้าในมือผมสั่นไปหมดแล้ว!"

หวังเอ้อร์โก่วเองก็เริ่มรอนานจนหงุดหงิด เขาพยักหน้า เริ่มสั่งการผ่านไมค์ทีมอย่างคล่องแคล่ว "ได้ งั้นใช้แผนสอง ทีมหนึ่งแก้ผ้ารอถือยันต์สายฟ้าไปข้างหน้า เดี๋ยวฉันนับถอยหลังแล้วใช้ใส่ในน้ำพร้อมกัน! ทีมสองเตรียมตัว รอฉันเรียกค่อยเข้า! มาๆๆ! ประจำที่ ประจำที่!"

สิ้นเสียงสั่งการในไมค์ ผู้เล่นก็เริ่มวิ่งวุ่นทำตามหน้าที่ ห้าคนแรกรีบถอดชุด ถือยันต์สายฟ้าวิ่งไปที่ริมสระน้ำ เตรียมตัวด้วยความตื่นเต้น

หวังเอ้อร์โก่วตะโกนบิ้วอารมณ์ในไมค์ "เอาล่ะ! เตรียมตัวนับถอยหลัง! สาม! สอง! หนึ่ง! ปล่อยยันต์!"

"ตูม——"

เสียงระเบิดดังสนั่นแทบจะพร้อมกัน สายฟ้าสีน้ำเงินม่วงห้าสายฟาดเปรี้ยงลงบนผิวน้ำ น้ำในสระระเบิดกระเซ็นขึ้นฟ้าสูงกว่าสิบเมตร ผิวน้ำสีดำสนิทมีกระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินม่วงไหลผ่านเป็นทางยาว ทำเอาผู้เล่นที่มุงดูส่งเสียงฮือฮา

จากนั้น กลุ่มหมอกดำมหึมาก็ระเบิดออกมาจากผิวน้ำ น้ำทั้งสระเหมือนโดนแท่งยักษ์กวนจนหมุนวน ตรงกลางเกิดวังน้ำวนน่ากลัว แรงดูดมหาศาลจนผู้เล่นรอบๆ แทบจะทรงตัวไม่อยู่โดนดูดเข้าไป

แม้แต่หวังเอ้อร์โก่วยังตกใจจนเอ๋อไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้เป็นคนแรก ตะโกนลั่นไมค์ "ยืนบื้ออะไรกันวะ! หนีเร็ว! หลอดเลือดบอสเกลี้ยงแล้ว! ชนะแล้วเว้ย!"

ทุกคนเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน รีบสับตีนแตกวิ่งหนีตายออกมา

หลอดเลือดแดงเถือกบนแผนที่ว่างเปล่าแล้ว การ "ต่อสู้" ครั้งนี้จบลงแบบหักมุมเกินคาด... ถ้ามันเรียกว่าการต่อสู้ได้น่ะนะ

ผู้เล่นต่างวิจารณ์กันแซ่ดในช่องปาร์ตี้ "ตายง่ายงี้เลย?"

"แค่นี้? แค่นี้เนี่ยนะ?"

เหมือนทุกคนเตรียมตัวมาตายยกตี้หลายรอบเพื่อตอดเลือดบอส แต่จู่ๆ ก็มาชนะด้วยวิธีพิสดารแบบงงๆ จบดื้อๆ จนทุกคนยังรู้สึกไม่สมจริง

แต่ฟางเซี่ยนอวี๋ที่ซ่อนตัวอยู่กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม

เพราะวังน้ำวนที่เกิดจากยันต์สายฟ้านั้นกำลังกลืนกินน้ำในสระ และช่องทางสู่เก้าโลกันตร์ที่ซ่อนอยู่ใต้สระน้ำเย็นกำลังเปิดออก นั่นหมายความว่า ปีศาจชั้นต่ำสารพัดชนิดในเก้าโลกันตร์จะสามารถบุกรุกเข้ามาทางนี้ได้!

ที่เรียกว่าปีศาจชั้นต่ำ เพราะช่องทางนี้ค่อนข้างเปราะบาง รองรับได้แค่พวกปีศาจกากๆ ผ่านเข้ามา ถ้าเป็นปีศาจแท้จริง ช่องทางคงพังทลายเพราะทนรับไอปีศาจไม่ไหวตั้งแต่แรก

แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าปวดหัวอยู่ดี แม้ปีศาจชั้นต่ำพวกนี้ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานจะฆ่าได้สบายๆ แต่มันมาทีเป็นฝูง และพวกมันไม่รู้จักคำว่าตัวต่อตัว มันรุมกินโต๊ะลูกเดียว

แถมปีศาจชั้นต่ำพวกนี้ในเก้าโลกันตร์มีเยอะเหมือนหญ้าข้างทาง ขอแค่มีช่องทาง พวกมันก็เหมือนแมวได้กลิ่นคาวปลา เหมือนแมงเม่าบินเข้ากองไฟ สัญชาตญาณจะสั่งให้พวกมันแย่งกันมุดออกมา! แล้วถ้าหลุดไปสักฝูงหนึ่ง สำหรับหมู่บ้านคนธรรมดาก็คือหายนะล้างบาง!

ทำไงดี?

สมองฟางเซี่ยนอวี๋ประมวลผลหาวิธีแก้อย่างรวดเร็ว

ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนนางเป็นไท่อินจินเซียน แค่ดีดนิ้วผนึกช่องทาง หรือทำลายทิ้งก็จบเรื่อง

แต่นางตอนนี้เพิ่งอยู่ขั้นสร้างรากฐาน ต่อให้เก่งกว่าขั้นสร้างรากฐานทั่วไป แต่เจอช่องทางเชื่อมเก้าโลกันตร์แบบนี้ก็จนปัญญาเหมือนกัน

หรือจะใช้เกล็ดเทพนักษัตรเจี่ยว? ระดับเทพนักษัตรต้องจัดการปัญหานี้ได้แน่!

แต่ฟางเซี่ยนอวี๋ก็เสียดาย เกล็ดที่บรรจุเสี้ยวจิตเทพของเทพนักษัตรเจี่ยวเป็นของหายากที่หาไม่ได้ง่ายๆ!

หรือว่า... จะอาศัยการตั้งภารกิจประจำวัน ให้ผู้เล่นมาช่วยตีมอนสเตอร์เก็บเลเวล?

แถมแต้มบุญกุศลจากการฆ่าปีศาจชั้นต่ำยังช่วยเติมพลังงานระบบที่ลดฮวบฮาบมาตลอดได้อีก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

แต่จะปล่อยช่องทางนี้ทิ้งไว้เฉยๆ ก็ไม่ได้ เดี๋ยวมันจะมีปีศาจหลุดรอดไปได้ เรื่องจะบานปลาย

แต่ปัญหานี้ก็ไม่ใช่ว่าจะแก้ไม่ได้ ถ้าตบะนางสูงพอ ก็สร้างโลกใบเล็กขวางไว้ตรงนี้ ทำเป็นดันเจี้ยนเฉพาะกิจซะเลย

แต่ตอนนี้ตบะยังไม่ถึง ก็เลยทำได้แค่สร้างภาพมายา ขังปีศาจที่ออกมาจากช่องทางไว้ในแดนมายา แล้วให้ผู้เล่นเข้าไปในแดนมายาเพื่อฆ่าปีศาจ ก็ถือว่าเนียนเป็นดันเจี้ยนเกมได้อยู่

และเมื่อเทียบกับการสร้างโลกใบเล็ก แม้ภาพมายาจะมีโอกาสโดนตีแตกได้ แต่ข้อดีคือซ้อนทับกันได้หลายชั้น หมายความว่าสามารถให้ผู้เล่นหลายกลุ่มเข้า "ดันเจี้ยน" คนละห้องพร้อมกันได้ ถือเป็นการจำลองระบบดันเจี้ยนเกมได้อย่างสมบูรณ์แบบ

[จบแล้ว]