บทที่ 16 – หวงถิงไม่มีโอกาสได้เสียใจ

บทที่ 16 – หวงถิงไม่มีโอกาสได้เสียใจ

หลังจากนั้น กู้ผิงเซิงก็ได้สั่งให้นักเรียนที่เหลือออกสำรวจสถานีต่อ และรวบรวมทรัพยากรที่มีประโยชน์จากร้านสะดวกซื้อ

พร้อมกันนั้น พวกเขาก็ได้ทำการจัดสรรน้ำมันจำนวน 30 ถังที่รวบรวมมาได้

กลุ่มแรกคือนักเรียนใหม่แปดคนที่เพิ่งลงมาเผชิญอันตรายที่สถานีนี้เป็นครั้งแรก อย่างเสี่ยวฟาง เสี่ยวอิง และหลี่เจิน

ทั้งเก้าคนได้รับน้ำมันคนละหนึ่งถัง น้ำมันส่วนนี้ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกเขา

หากกู้ผิงเซิงต้องการใช้น้ำมันส่วนนี้ เขาจะต้องเอาเสบียงมาแลกเปลี่ยน

ต่อมาคือหลินชิวหนาน ผู้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับอันตรายของชานชาลาและข้อมูลของผู้เล่นที่มีพรสวรรค์ในกลุ่มนักเรียนใหม่

หลี่รั่วเหยา ผู้สังหารสุนัขซอมบี้หนึ่งตัว ซอมบี้ที่ถูกหุ่นเชิดตรึงไว้สองตัว และจางฉีหนิง รวมถึงศัตรูอื่นๆ อีกมากมาย

ทั้งสองคนได้รับน้ำมันคนละสี่ถัง

ส่วนกู้ผิงเซิงเอง เขาฆ่าสุนัขซอมบี้หนึ่งตัว จางจื่อหาว และศัตรูอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน จึงได้รับส่วนแบ่งเป็นน้ำมันสามถัง

รวมยอดแจกจ่ายไปแล้ว 20 ถัง

ถัดมาคือลั่วเสี่ยวเสวี่ยที่คอยรักษาเพื่อนนักเรียนหญิง จางเค่อเค่อที่ลงมาช่วยทันทีในช่วงวิกฤต และเฉินถงเอ๋อร์ที่เป็นคนแรกที่เข้าไปขวางซอมบี้สองตัวเพื่อเปิดทาง ทั้งสามคนได้รับน้ำมันคนละสองถัง

รวมยอดทั้งหมดเป็น 26 ถัง

"หัวหน้าห้อง แล้วน้ำมันอีกสี่ถังที่เหลือจะทำยังไงคะ?"

ลั่วเสี่ยวเสวี่ยถามขึ้น

"สี่ถังนี้ฝากไว้ที่ผมก่อน ถือเป็นทรัพย์สินส่วนรวม ไว้หาโอกาสมอบรางวัลให้นักเรียนหญิงที่ช่วยสำรวจสถานีบนรถบัสทีหลัง"

กู้ผิงเซิงนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

หลินชิวหนานพิจารณาดูแล้วเห็นว่านี่น่าจะเป็นวิธีเดียว เธอจึงยิ้มและพูดว่า

"หัวหน้าห้อง ฉันขอฝากน้ำมันสี่ถังของฉันไว้ที่คุณชั่วคราวด้วยนะ พอดีพื้นที่เก็บของฉันไม่พอ ได้ยินเค่อเค่อบอกว่า 'กระเป๋ามิติส่วนตัว' ของคุณมีพื้นที่เยอะมาก"

"ฉันด้วยค่ะหัวหน้าห้อง!"

ลั่วเสี่ยวเสวี่ยรีบพูดเสริม

กลายเป็นว่านักเรียนหญิงส่วนใหญ่ต่างขอฝากน้ำมันไว้ให้กู้ผิงเซิงดูแลก่อน ยกเว้นหลี่เจิน หลิวเสี่ยวอิง และคนอื่นๆ ที่กระเป๋าส่วนตัวยังมีที่ว่างเหลือ

ไม่นานหลังจากสำรวจสถานีจนทั่ว

นักเรียนต่างทยอยกลับขึ้นรถบัสทีละคน

กู้ผิงเซิงเองก็กลับขึ้นมาบนรถ ต่อไปจะเป็นหน้าที่ของหลิวเสี่ยวอิงในการขับรถ

หลังจากขึ้นรถมาแล้ว นักเรียนหญิงหลายคนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหวงถิงที่ยืนนิ่งตะลึงงันอยู่ข้างรถ

"หรือว่าหวงถิงจะถูกไล่ออกแล้วจริงๆ?"

"ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ ประกาศจาก 'ระบบเกม' คงไม่โกหกหรอก หวงถิงจบเห่แน่"

"สมควรแล้ว ใครใช้ให้ไปยั่วโมโหหัวหน้าห้อง แถมยังต่อต้านเขาซ้ำซากแบบนั้น"

"จะว่าไป อำนาจของหัวหน้าห้องก็น่ากลัวเหมือนกันนะ... เขาถึงขั้นไล่พวกเราออกได้ตามใจชอบเลย..."

"ไม่ต้องห่วงหรอก หัวหน้าห้องไม่ทำแบบนั้นพร่ำเพรื่อแน่ ตราบใดที่เราไม่ทำตัวล้ำเส้น ก็ปลอดภัย แค่เชื่อฟังก็พอ"

...เสียงกระซิบกระซาบดังไปทั่ว กู้ผิงเซิงได้ยินบทสนทนาที่พูดถึงเขาจากด้านหลัง และสัมผัสได้ว่าสายตาของนักเรียนหญิงหลายคนมองเขาด้วยความยำเกรง

นี่ไม่ใช่สิ่งที่กู้ผิงเซิงอยากเห็น พูดตรงๆ ทุกคนก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นและได้รับการศึกษาที่ดีมาด้วยกัน

แนวคิดเรื่องความเสมอภาคและความยุติธรรมฝังรากลึกอยู่ในใจของกู้ผิงเซิง แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้

ข้อดีอย่างหนึ่งคือเหตุการณ์แบบนี้คงไม่เกิดขึ้นอีกในภายหลัง...

จนกระทั่งนักเรียนหญิงคนที่สี่สิบเอ็ดก้าวขึ้นรถ หวงถิงถึงเพิ่งจะได้สติและรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอรีบวิ่งตามนักเรียนคนนั้นขึ้นมา แต่กลับถูกขวางกั้นด้วยกำแพงโปร่งใสที่มองไม่เห็น

หวงถิงดูหวาดผวา เธอใช้สองมือทุบกำแพงใสนั้น

กู้ผิงเซิงมองหวงถิงที่อยู่นอกประตูรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หลิวเสี่ยวอิงหันมามองกู้ผิงเซิงด้วยแววตาลังเลเล็กน้อย

"ปิดประตู หลิวเสี่ยวอิง"

กู้ผิงเซิงสั่งเสียงเย็น

หลิวเสี่ยวอิงกัดฟันแน่นแล้วกดปุ่มปิดประตู

ทันใดนั้น ประตูรถบัสก็เลื่อนปิดลง

ใบหน้าของหวงถิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอกรีดร้องเสียงแหบแห้ง "ไม่นะ อย่า! อย่าทิ้งฉัน! ไม่!!"

ทันใดนั้น หลินชิวหนานก็กระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของหลี่รั่วเหยา

หลี่รั่วเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็กัดฟันพยักหน้า

"ออกรถได้ หลิวเสี่ยวอิง"

กู้ผิงเซิงร้องสั่ง

"เดี๋ยว"

หลินชิวหนานพูดขึ้นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

กู้ผิงเซิงแปลกใจเล็กน้อย หรือว่าหลินชิวหนานจะใจอ่อน?

แต่ดูจากท่าทางแล้วไม่น่าใช่

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับหวงถิง ขอเวลาสองนาที"

หลินชิวหนานกล่าว

กู้ผิงเซิงพยักหน้าอนุญาต

จากนั้นประตูรถบัสก็เปิดออกอีกครั้ง

ความหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหวงถิงที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่เพียงชั่วพริบตา แววตานั้นก็เปลี่ยนจากความหวังเป็นความอาฆาตมาดร้าย เธอตะคอกด้วยความโกรธ

"เป็นอะไรไปล่ะ? ไหนว่าจะไล่ฉันลงจากรถไง? เสียใจแล้วเหรอ? จะมาอ้อนวอนให้ฉันกลับไปหรือไง?"

ถ้าฉันมีโอกาส ฉันจะฆ่าแกแน่ กู้ผิงเซิง หลี่รั่วเหยา!!

หวงถิงคิดในใจอย่างเคียดแค้น

ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือ

คนที่เดินลงมาจากรถมีเพียงหลินชิวหนานคนเดียว

ผิดจากที่หวงถิงคาดไว้ว่ากู้ผิงเซิงจะมาง้อขอให้เธอกลับไป... ทำไมถึงเป็นนังผู้หญิงคนนี้?

"หวงถิง ช่วยมากับฉันหน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ"

หลินชิวหนานพูดช้าๆ แล้วเดินนำไปทางร้านสะดวกซื้อเพียงลำพัง

"เหอะ เมื่อกี้ยังจะไล่ฉันอยู่เลย เสียใจแล้วล่ะสิ?

แล้วเมื่อกี้ฉันพูดอะไรผิด? พวกแกมันฆาตกรชัดๆ... แถมยังพยายามจะทิ้งฉัน... พวกแกมันกลุ่มสัตว์เดรัจฉานไร้หัวใจ"

หวงถิงบ่นกระปอดกระแปดด้วยความโกรธขณะเดินตามหลินชิวหนานไปทางร้านสะดวกซื้อ

บางทีหลินชิวหนานอาจจะมาต่อว่าเธออีกก็ได้?

พวกกรรมการนักเรียนไม่มีใครเป็นคนดีสักคน

หวงถิงเชื่อมั่นว่าตัวเองคิดถูกที่สุด

พวกกรรมการนักเรียนถึงขั้นทำเรื่องเลวร้ายอย่างการฆ่าคน พวกมันคือปีศาจชัดๆ

"ว่ามาสิ มีอะไรจะบอกฉัน? ฉันจะบอกให้นะ พวกแกกรรมการนักเรียนเนี่ย วางท่าใหญ่โตน่าสะอิดสะเอียนจริงๆ..."

หลินชิวหนานหยิบ 'ขวานดับเพลิง' ที่หลี่รั่วเหยาส่งให้เมื่อครู่ออกมาจากกระเป๋ามิติส่วนตัว

หวงถิงยังคงพล่ามต่อไปไม่หยุด แต่แล้ว รูม่านตาของเธอก็หดเกร็งฉับพลัน...

สามนาทีต่อมา

หลินชิวหนานเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อเพียงลำพัง สีหน้าของเธอสงบราบเรียบ

เธอกลับขึ้นมาบนรถบัสและส่งขวานดับเพลิงคืนให้หลี่รั่วเหยา

พร้อมกับยัดกองขนมปังจากใต้ที่นั่งกลับเข้าไปในกระเป๋าส่วนตัว

นี่คือพื้นที่ที่เธอเคลียร์ว่างไว้เพื่อใส่ขวานเมื่อครู่นี้

หลี่รั่วเหยามองหลินชิวหนาน เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งปากไว้ และสุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบ...

รถบัสสตาร์ทเครื่องอีกครั้งและเคลื่อนตัวออกจากสถานี

ลั่วเสี่ยวเสวี่ยแกว่งเท้าเล็กๆ ที่ลอยไม่ถึงพื้นไปมา "พี่สาวชิวหนาน เมื่อกี้คุยอะไรกับหวงถิงเหรอคะ? ทำไมต้องทำตัวลึกลับด้วย"

"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ"

หลินชิวหนานยิ้มอ่อนโยน

"เด็กน้อยไม่จำเป็นต้องรู้หรอก"

"ไปไกลๆ เลย! ฉันไม่ใช่เด็กน้อยนะ ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว!"

"ใช่ๆ เสี่ยวเสวี่ยเป็นผู้ใหญ่แล้ว เสี่ยวเสวี่ยโตแล้ว"

เด็กสาวที่นั่งข้างลั่วเสี่ยวเสวี่ย ซึ่งสูงกว่าลั่วเสี่ยวเสวี่ยเล็กน้อยแต่เตี้ยกว่าเฉินถงเอ๋อร์ รีบเข้ามากอดลั่วเสี่ยวเสวี่ยและร้องบอก

เธอชื่อซูเยว่เอ๋อร์ เพื่อนสนิทของลั่วเสี่ยวเสวี่ย และเป็นผู้หญิงที่เตี้ยเป็นอันดับสองในห้อง สูงเพียง 148 เซนติเมตร

ปกติซูเยว่เอ๋อร์ชอบแกล้งแหย่ลั่วเสี่ยวเสวี่ยเป็นประจำ

เมื่อก่อนเธอเคยเตี้ยที่สุดตอนมัธยม แต่พอมาเจอคนที่เตี้ยกว่าตัวเองในมหาวิทยาลัย เธอก็รู้สึกได้รับการเยียวยาจิตใจและชอบเล่นกับลั่วเสี่ยวเสวี่ยมาก

"ไปให้พ้นเลยนะ!"

...รถบัสออกเดินทางอีกครั้ง

กู้ผิงเซิงชำเลืองมองหลินชิวหนานที่มีใบหน้าเปื้อนยิ้มอ่อนโยน พลางรู้สึกหนักอึ้งในใจ

ถ้าเขาเดาไม่ผิด หวงถิงคงจะ...

"หัวหน้าห้อง คิดว่าเลขาฯ คุยอะไรกับหวงถิงเหรอ? แล้วทำไมหวงถิงไม่ออกมาล่ะ?"

หลิวเสี่ยวฟางที่นั่งข้างกู้ผิงเซิงถามด้วยความสงสัย

"บางทีเธออาจจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้อยู่ต่อ แต่หวงถิงปฏิเสธมั้ง"

หลิวเสี่ยวฟางคิดตาม... ก็เป็นไปได้

ปกติเลขาฯ เป็นคนกระตือรือร้นและใจดีจะตาย

เมื่อกี้หวงถิงก็เพิ่งพูดว่าต่อให้กราบกรานขอให้กลับไป เธอก็จะไม่กลับ... สงสัยหลินชิวหนานคงไปกล่อมแล้ว แต่หวงถิงยืนกรานจะอยู่ที่ปั๊มน้ำมันด้วยความทิฐิแน่ๆ...

"ความหวังดีของเลขาฯ สูญเปล่าแท้ๆ เชอะ หวงถิงต้องเสียใจภายหลังแน่ๆ"

เธออาจจะเพิ่งเสียใจไปเมื่อกี้... แต่น่าจะไม่มีโอกาสได้เสียใจอีกแล้ว

กู้ผิงเซิงคิดในใจ

หลิวเสี่ยวฟางช่างน่ารักและไร้เดียงสาจริงๆ

เพื่อนร่วมชั้นบางคนบนรถน่าจะพอเดาได้ว่าหลินชิวหนานทำอะไรลงไป แต่ทุกคนเลือกที่จะเงียบ

มีแต่เสี่ยวฟางนี่แหละที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

กู้ผิงเซิงนึกอยากแกล้งสาวน้อยไร้เดียงสาคนนี้ขึ้นมาทันที เขาจึงก้มลงกระซิบที่ข้างหูหลิวเสี่ยวฟางเบาๆ ว่า

"เสี่ยวฟาง ที่บอกชอบผมเมื่อกี้ สรุปว่าเรื่องจริงหรือหลอกครับ?"

เจอคำถามนี้เข้าไป หน้าของหลิวเสี่ยวฟางก็แดงก่ำทันที เธออึกอักอยู่นาน ก่อนจะรีบซุกหน้าลงกับแผ่นกระดานหน้ารถ ไม่สนใจกู้ผิงเซิงที่พยายามจะแหย่เธออยู่ข้างๆ

กู้ผิงเซิงเกาหัว ผู้หญิงคนนี้แหย่ขึ้นง่ายชะมัด... เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเมื่อเช้าหลิวเสี่ยวฟางฝันเห็นอะไร แต่ช่างมันเถอะ...

หลังเก้าโมงเช้า ก็ถึงเวรของหลินชิวหนานขับรถ

กู้ผิงเซิงย้ายไปนั่งที่ตำแหน่งของหลินชิวหนาน

ส่วนหลิวเสี่ยวอิงกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ซึ่งเป็นที่ที่กู้ผิงเซิงเพิ่งลุกมา

เธอเห็นน้องสาวทำท่าทางตื่นตูมเหมือนกวางน้อย ก็ได้แต่งุนงง...

ตอนเที่ยง หลินชิวหนานจอดรถบัสข้างทางโดยไม่ดับเครื่องยนต์

ทุกคนทานมื้อเที่ยง และนักเรียนหลายคนลงจากรถเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และอาบแดด อากาศตอนเที่ยงยังคงร้อน และเนื่องจากเมื่อเช้าสาวๆ หลายคนโดนลมหนาวเล่นงาน การตากแดดจึงช่วยให้พวกเธออบอุ่นขึ้น

หลายคนยังคงสงสัยเรื่องที่หลินชิวหนานพูดคุยกับหวงถิง

กู้ผิงเซิงลงจากรถและเดินไปยั่งจุดที่ค่อนข้างห่างจากตัวรถ

ทันใดนั้น หลินชิวหนานก็เดินตามเขามา

"หัวหน้าห้อง คุณไม่โทษฉันใช่ไหม?"

หลินชิวหนานเอ่ยขึ้นหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง