บทที่ 9: วิกฤตการณ์ยามค่ำคืน

บทที่ 9: วิกฤตการณ์ยามค่ำคืน

กู้ผิงเซิงพิจารณาสิ่งที่ได้รับมาในวันนี้อย่างละเอียด

อย่างแรกคือเสบียงจำนวนมากจากร้านสะดวกซื้อ ถึงแม้ส่วนใหญ่จะเป็นขนมขบเคี้ยว แต่ก็เพียงพอให้เพื่อนร่วมชั้นประทังชีวิตไปได้หลายวันหากกินอย่างประหยัด

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเขาและกรรมการนักเรียนบางคนยังมีเสบียงตุนไว้อีกเพียบ ถ้ากินอย่างรู้คุณค่า อยู่ได้เป็นเดือนก็คงไม่ใช่ปัญหา โดยเฉพาะข้าวกล่องร้อนเองของหลี่รั่วเหยาที่มีเกือบร้อยกล่อง

ต่อมาคือพิมพ์เขียวและทักษะที่ได้จากการอัปเกรดรถบัส

ส่วนเรื่อง 'ร้านค้าโมดูล'...

กู้ผิงเซิงลองกดเข้าไปดูในร้านค้าโมดูลของรถบัสด้วยความอยากรู้อยากเห็น

【ร้านค้าโมดูลรถบัส】

【ห้องสุขา】

คุณภาพ: ระดับทั่วไป

ราคา: 10 เหรียญรถบัส

รายละเอียด: สามารถติดตั้งได้ในทุกพื้นที่ว่างภายในรถบัส

【ห้องนอน】

คุณภาพ: ระดับทั่วไป

ราคา: 20 เหรียญรถบัส

รายละเอียด: สามารถติดตั้งได้ในทุกพื้นที่ว่างภายในรถบัส

【เบาะที่นั่ง】

คุณภาพ: ระดับทั่วไป

ราคา: 5 เหรียญรถบัส

รายละเอียด: ติดตั้งเบาะที่นั่งเพิ่ม 1 ที่

【สติกเกอร์หุ้มรถแบบทนทานขั้นพื้นฐาน】

คุณภาพ: ระดับเหล็กดำ

ราคา: 50 เหรียญรถบัส

กู้ผิงเซิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าร้านค้าโมดูลจะมีหน้าตาแบบนี้

เขาสามารถติดตั้งห้องนอน ห้องสุขา สติกเกอร์หุ้มรถ และอื่นๆ ได้ แค่กวาดตามองก็เห็นโมดูลละลานตาไปหมด ล้วนแต่เป็นของที่ใช้เสริมความแข็งแกร่งให้รถบัสทั้งนั้น

แต่ประเด็นสำคัญคือ...

กู้ผิงเซิงไม่มีเหรียญรถบัสเลยสักเหรียญ

นี่คงเป็นสกุลเงินที่ใช้กันในโลกนี้สินะ

ทันใดนั้น เฉินถงเอ๋อร์ กรรมการฝ่ายวิทยนวัตกรรมก็เดินเข้ามาหา

เฉินถงเอ๋อร์สูงกว่าลั่วเสี่ยวเสวี่ย กรรมการฝ่ายสวัสดิการเพียงเล็กน้อย ส่วนสูงประมาณ 150 เซนติเมตร แต่หน้าอกหน้าใจของเธอนั้นอวบอิ่มเกินตัว ให้ความรู้สึกแบบ... หน้าเด็กแต่นมโต

อย่างไรก็ตาม อารมณ์ของเธอก็ร้ายกาจพอๆ กับขนาดหน้าอก ปกติแล้วเธอเป็นคนประเภทที่ใครก็ไม่อยากตอแยด้วย เพราะนิสัยเจ้าอารมณ์แบบนี้ทำให้เธอไม่ค่อยมีเพื่อนในห้องเท่าไหร่นัก

จึ๊ก จึ๊ก

เฉินถงเอ๋อร์ใช้นิ้วจิ้มไหล่กู้ผิงเซิง

"มีอะไรเหรอ เฉินถงเอ๋อร์?" กู้ผิงเซิงถาม

จังหวะที่หันไป อาจเป็นเพราะสกิล 'ล็อกเป้าอัตโนมัติ' ที่ติดตัวมาโดยกำเนิด สายตาของเขาจึงเผลอไปโฟกัสที่หน้าอกของเฉินถงเอ๋อร์โดยไม่ได้ตั้งใจ

คุณพระช่วย... ไซซ์นี้สูสีกับหลินชิวหนานเลยนะเนี่ย กู้ผิงเซิงคิดในใจ

"หัวหน้าห้อง ขอยืมไม้สัก 20 ท่อน กับแท่งเหล็กสัก 50 แท่งหน่อยได้ไหม?" เฉินถงเอ๋อร์ถามด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

เพราะมูลค่าของไม้ 20 ท่อนและแท่งเหล็ก 50 แท่งนั้นไม่ใช่น้อยๆ เลย

"เธอจะเอาไปสร้างหุ่นเชิดเหรอ?" กู้ผิงเซิงถามด้วยความสงสัย

เฉินถงเอ๋อร์พยักหน้า "ใช่ค่ะ หัวหน้าห้อง"

"แล้วจะเอาอะไรมาแลก?" กู้ผิงเซิงถามต่อ

"หม้อไฟร้อนเอง 3 ถ้วย, บิสกิตอัดแท่ง 13 ชิ้น และร่มชูชีพขนาดเล็ก 7 อัน"

กู้ผิงเซิงเงียบไปครู่หนึ่ง เฉินถงเอ๋อร์จะเอาถุงยางอนามัยไปทำอะไรตั้ง 7 อัน?

พอได้ยินดังนั้น หลี่รั่วเหยาก็เผลอมองไปที่กระเป๋าของตัวเอง ขาเรียวยาวขยับไปมาอย่างอยู่ไม่สุข

"ฉันไม่ได้ขาดแคลนของพวกนั้น ฉันให้ยืมทรัพยากรได้ แต่หุ่นเชิดที่เธอสร้างต้องเอามาช่วยลาดตระเวนนะ ทำได้ไหม?"

"แน่นอนอยู่แล้วหัวหน้าห้อง นั่นคือเหตุผลที่ฉันอยากสร้างหุ่นเชิด ถ้าตอนอยู่ที่ร้านสะดวกซื้อสันติภาพเรามีหุ่นเชิดเดินนำหน้า เราคงไม่ต้องเจ็บตัวกันขนาดนั้น"

เฉินถงเอ๋อร์ตบหน้าอกตัวเองอย่างมั่นใจ

สายตาของเขากระตุกอีกรอบ

ช่วยไม่ได้จริงๆ เขาควบคุมมันไม่ได้เลย

ใบหน้าโลลิของเฉินถงเอ๋อร์ช่างขัดแย้งกับหุ่นทรวดทรงองค์เอวแบบสาวสะพรั่งจริงๆ

กู้ผิงเซิงบอกให้เฉินถงเอ๋อร์ไปเบิกทรัพยากรจากหลิวเสี่ยวฟางและเพื่อนอีกคน

ตามที่เฉินถงเอ๋อร์บอก หุ่นเชิดที่เธอกำลังจะสร้างคือ 'หุ่นเชิดเหล็ก' ซึ่งจะมีค่าความแข็งแกร่งร่างกายเท่ากับตัวเธอเอง โดยค่าความแข็งแกร่งของเฉินถงเอ๋อร์อยู่ที่ 8 แต้ม...

เมื่อถึงช่วงเย็น ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัว ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลลับขอบฟ้าลงตรงหน้าเส้นทางที่รถบัสกำลังวิ่งอยู่

ตามหลักสามัญสำนึกของดาวบลูสตาร์ รถบัสคันนี้กำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก แต่ที่นี่คือต่างโลก สามัญสำนึกเดิมๆ อาจใช้ไม่ได้เสมอไป

กู้ผิงเซิงเพิ่งทานมื้อเย็นเสร็จ

และหลี่รั่วเหยาก็ยังคงเป็นคนป้อนข้าวให้เขาเหมือนเดิม

【ราตรีกาลมาเยือน ผู้ขับขี่โปรดขับรถด้วยความระมัดระวัง】

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหู

กู้ผิงเซิงเริ่มกังวล ขับรถด้วยความระมัดระวังงั้นเหรอ? หมายความว่าไง?

ทันใดนั้น เขาก็เห็นร่างหนึ่งยืนขวางทางรถบัสอยู่ข้างหน้า

เมื่อรถบัสเคลื่อนเข้าไปใกล้ เขาถึงเห็นชัดว่ามันคือซอมบี้

ร่างกายโชกเลือด ผิวหนังซีดเหี่ยวย่น

หน้าตาคล้ายกับพวกที่เจอในร้านสะดวกซื้อเมื่อตอนกลางวัน

มีซอมบี้อยู่บนถนน!

หัวใจของกู้ผิงเซิงหล่นวูบ เขาหักพวงมาลัยหลบ แต่ซอมบี้ตัวนั้นกลับคำรามลั่นเมื่อเห็นรถบัสและพุ่งเข้าใส่

โครม!

มันถูกรถบัสชนกระเด็นแล้วเหยียบซ้ำ

เสียงกรีดร้องของสาวๆ ดังมาจากด้านหลัง

"ซอมบี้!"

"ช่วยด้วย! ทำไมพวกตัวประหลาดพวกนี้ถึงโผล่มาตอนกลางคืนได้!"

"น่ากลัวจัง... คิดถึงแม่..."

"ใช่ ป่านนี้พ่อกับแม่จะเป็นยังไงบ้างนะ ฮือๆ..."

สาวๆ หลายคนจิตตกและเริ่มร้องไห้กระซิก... ในขณะเดียวกัน เมื่อความมืดเข้าปกคลุม ซอมบี้จำนวนมากก็ผุดขึ้นมารอบๆ รถบัสราวกับถูกเสก

ทันทีที่เห็นรถ พวกมันก็พากันวิ่งไล่กวด

"โฮก! โฮก!"

"แฮ่~"

พวกมันส่งเสียงคำรามพลางพยายามขัดขวางการเคลื่อนที่ของรถ

ยามค่ำคืนเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน

อย่าว่าแต่ลงจากรถเลย ตอนนี้แม้แต่จะจอดรถสักวินาทีเดียวยังทำไม่ได้

"ซอมบี้พวกนี้เป็นคุณภาพระดับ 'ทั่วไป-เกรดต่ำ' ทั้งหมด"

หลินชิวหนานกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"แถมพวกมันยังมีจำนวนไม่น้อย และยังผุดออกมาเรื่อยๆ หัวหน้าห้อง นายอาจจะต้องขับรถโต้รุ่งทั้งคืนแล้วล่ะ"

มุมปากของกู้ผิงเซิงกระตุกยิก

เขาขับรถมาทั้งวันแล้ว นี่ต้องมาขับตอนกลางคืนอีกเหรอ?

"ให้ฉันช่วยขับสักพักไหม?"

หลี่รั่วเหยามองกู้ผิงเซิงด้วยความเป็นห่วง

"ฉันจำได้ว่าระบบบอกว่ามีแค่คนขับเท่านั้นที่มีสิทธิ์ขับรถบัสนะ..."

กู้ผิงเซิงไม่แน่ใจว่าจะทำได้หรือเปล่า

【ผู้ขับขี่สามารถแบ่งปันสิทธิ์การขับขี่ได้ ผู้เล่นที่ได้รับสิทธิ์ร่วมสามารถขับรถบัสได้ชั่วคราว ผู้เล่นที่ไม่ได้รับสิทธิ์จะไม่สามารถขับรถบัสได้】

เมื่อรู้ว่าคนอื่นสามารถช่วยขับได้ ดวงตาของกู้ผิงเซิงก็เป็นประกาย

"นับฉันด้วยคน" หลินชิวหนานเอ่ยขึ้น "ยังไงฉันก็เป็นเลขาธิการยุวชนนะ"

ทันใดนั้น ลั่วเสี่ยวเสวี่ยก็ชะโงกหน้าเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น "หัวหน้าห้อง ฝ่ายวิชาการ ฉันอยากขับบ้าง ให้ฉันขับด้วยสิ"

หลี่รั่วเหยาปรายตามองส่วนสูงของลั่วเสี่ยวเสวี่ย

กู้ผิงเซิงเหลือบมองความสูงของเบาะนั่ง

หลินชิวหนานมองความสูงของกระจกหน้ารถ

ทั้งสามคนสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

"นี่ๆ ทำไมเงียบกันหมดล่ะ? ฉันก็เป็นกรรมการห้องเหมือนกันนะ ฉันต้องช่วยงานบ้างสิ!"

จางเค่อเค่อเดินมาข้างหลังลั่วเสี่ยวเสวี่ยแล้วตีก้นเธอเพี้ยะหนึ่ง

ลั่วเสี่ยวเสวี่ยรีบหันขวับ เอามือกุมก้นตัวเอง "ยัยบ้า! ยัยหื่นกาม!"

จางเค่อเค่อสวนกลับ

"เสี่ยวเสวี่ย ตัดใจซะเถอะ ตัวกระเปี๊ยกเดียวอย่างเธอ ขาก็เหยียบคันเร่งไม่ถึง หัวก็มองทางไม่เห็น ขืนให้ไปนั่งตรงคนขับ คนอื่นคงนึกว่าเป็นรถไร้คนขับพอดี"

ลั่วเสี่ยวเสวี่ยรู้สึกอับอายขายขี้หน้าอย่างที่สุด เธอเดินกระฟัดกระเฟียดกลับไปที่นั่งแล้วยัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเข้าปากแก้เครียด

"เสี่ยวเสวี่ย ไม่เป็นไรหรอก เธอมีพรสวรรค์ในการรักษา ปล่อยเรื่องขับรถเป็นหน้าที่ของกรรมการคนอื่นเถอะ หน้าที่รักษาอาการบาดเจ็บต้องยกให้เธอแล้วล่ะ!"

กู้ผิงเซิงพูดปลอบใจลั่วเสี่ยวเสวี่ย

เมื่อได้ยินดังนั้น อารมณ์ของลั่วเสี่ยวเสวี่ยถึงค่อยดีขึ้นมาหน่อย

หลังจากปรึกษากันสักพัก

กู้ผิงเซิงก็มอบสิทธิ์การขับขี่รถบัสให้กับหลี่รั่วเหยา, หลินชิวหนาน, จางเค่อเค่อ, หลิวเสี่ยวฟาง และหลิวเสี่ยวอิง

ใช่แล้ว หลิวเสี่ยวฟางและหลิวเสี่ยวอิงอาสามาช่วยกู้ผิงเซิงด้วยตัวเอง

กู้ผิงเซิงไม่ได้ขัดข้องอะไร

ส่วนกรรมการนักเรียนอีกสองคน คือลั่วเสี่ยวเสวี่ยและเฉินถงเอ๋อร์นั้น ตัวเตี้ยเกินไปที่จะขับรถ

รวมทั้งหมดมี 6 คน ผลัดกันขับคนละ 4 ชั่วโมงต่อวัน

หลี่รั่วเหยารีบเข้าไปรับช่วงต่อที่นั่งคนขับทันที

กู้ผิงเซิงนึกอะไรขึ้นมาได้

"ทุกคน ระหว่างขับรถ ห้ามปล่อยให้เครื่องดับเด็ดขาดนะ"

พอได้ยินคำว่า "เครื่องดับ"

สาวๆ คนอื่นก็เงียบกริบ

พวกเธอจำกฎตอนที่เพิ่งข้ามมิติมาเมื่อเช้านี้ได้ดี

หลังจากเครื่องดับ...

ถ้าไม่ลงจากรถภายใน 2 นาที พวกเธอต้องตายอย่างแน่นอน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า หากเครื่องดับ จะต้องมีเรื่องสยองขวัญเกิดขึ้นภายในรถบัสแน่ๆ

เวลา 7 โมงเช้าของทุกวัน คือเวลากำหนดที่เครื่องยนต์จะดับ

ยังเหลือเวลาอีกกว่า 12 ชั่วโมง จนกว่าจะถึง 7 โมงเช้าวันพรุ่งนี้... ตลอดทาง หลี่รั่วเหยาขับรถ "ต้าอวิ้น" พุ่งชนซอมบี้ที่ขวางทางอย่างต่อเนื่อง

กู้ผิงเซิงย้ายไปนั่งพักผ่อนเอาแรงที่เบาะผู้โดยสาร

【ผู้ขับขี่กู้ผิงเซิง ค่าความทนทานของรถบัสลดลงเหลือ 19 แต้ม ปัจจุบัน 19/20】

【คุณสามารถใช้แท่งเหล็ก ไม้ หรือหนังสัตว์ระดับทั่วไปในการซ่อมแซมรถบัสได้ 1 แท่งเหล็ก, 10 ไม้ หรือ 5 หนังสัตว์ สามารถซ่อมแซมค่าความทนทานได้ 1 แต้ม】

【ทรัพยากรที่ใช้ในการซ่อมแซมรถบัสสัมพันธ์กับทรัพยากรพื้นฐานที่ใช้ในการอัปเกรดรถบัส】

แววตาจริงจังฉายชัดขึ้นในดวงตาของกู้ผิงเซิง

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าทรัพยากรพื้นฐานจะมีประโยชน์แบบนี้ด้วย

ถ้ามองในแง่นี้...

บางทีแท่งเหล็ก 1 แท่งอาจมีค่ามากกว่าน้ำเปล่า 1 ขวดเสียอีก

เขารีบใช้แท่งเหล็กซ่อมรถบัสทันที

จากนั้นเขาก็กำชับสาวๆ ที่รับหน้าที่ขับรถให้ระมัดระวัง พร้อมย้ำถึงความสำคัญของค่าความทนทาน แต่ถ้าหลบไม่พ้นจริงๆ ก็ให้ชนมันไปเลย

ความสำคัญของการอัปเกรดรถบัสเพิ่มขึ้นอีกระดับแล้ว...