บทที่ 230: ได้ข่าวว่าเอ็งแอบอ้างชื่อข้าไปทั่วเหรอ? หอพัก 303 ซูอวิ๋นเช่อนั่งจุมปุ๊กอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กำลังวิดีโอคอลกับรุ่นพี่สาวสวยผ่านแล็ปท็อปอย่างมีความสุข ฮอร์โมนวัยหนุ่มพลุ่งพล่านทะลุหน้าจอ ในหัวคุณชายซูเต็มไปด้วยเรื่องลามกจกเปรต แต่ภายนอกกลับแสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษผู้ชื่นชมความงาม หยอดคำหวานจีบสาวด้วยท่าทีขึงขัง "พี่หยูครับ ผมบอกเลยนะว่า njkbyugvtyubnkgf ของพี่..." จู่ ๆ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ฟาดผ่านหน้าจอ จับหน้าเขากระแทกลงกับคีย์บอร์ดเต็มแรง "โจวเจียงหนาน ไอ้เวรตะไล ทำบ้าอะไรของเอ็งวะ!" ซูอวิ๋นเช่อพับหน้าจอแล็ปท็อปลงดังปังแล้วกระเด้งตัวลุกขึ้นด้วยความโกรธ ท่าทางเหมือนพร้อมจะบวก ถ้าโจวเจียงหนานไม่มีคำอธิบายดี ๆ ให้ โจวเจียงหนานหักข้อนิ้วดังกร๊อบ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้า "ทำอะไรน่ะเหรอ? ปู่ฉินที่ป้อมยามบอกข้าว่า เอ็งเซ็นชื่อข้าในสมุดบันทึกคนกลับหอดึกงั้นสิ?" "อะแฮ่ม... อะแฮ่ม..." ซูอวิ๋นเช่อกระแอมแก้เก้อ ยิ้มเจื่อน ๆ "พี่หนาน... ชื่อเสียงพี่ในมหาลัยดังจะตาย ยืมชื่อเสียงอันเลื่องลือมาใช้หน่อย คนใจกว้างดั่งมหาสมุทรอย่างพี่คงไม่ถือสาหรอกเนอะ?" "อย่ามาแก้ตัว! ไอ้เวร เอ็งเอาชื่อข้าไปป่นปี้ข้างนอก แล้วยังมาทำหน้าตาทองไม่รู้ร้อนอีกเหรอ?" "ก็พี่สนิทกับปู่ฉินนี่นา... เอางี้ คืนนี้ที่คลับ ผมเลี้ยงเอง!" "เออ ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย เจ้าหลี่ ต้าหง คืนนี้คุณชายซูเป็นเจ้ามือ จัดชุดใหญ่ไฟกระพริบที่ร้านเศรษฐี!" โจวเจียงหนานคลายหมัดอย่างพึงพอใจ ถ้าไม่กดดันซะบ้างคงรีดไถจากซูอวิ๋นเช่อไม่ได้ง่าย ๆ หลี่จื้อหย่วนยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ รีบตะกายลงจากเตียงเริ่มจัดทรงผม คันไม้คันมืออยากไปเต็มแก่ เจิ้งต้าหงพึมพำว่า "ไม่จำเป็นหรอกมั้ง" แต่เท้าก็สวมรองเท้าผ้าใบอย่างคล่องแคล่วแทนรองเท้าแตะไปเรียบร้อยแล้ว ซูอวิ๋นเช่อมองดูด้วยความสิ้นหวัง ภายใต้การนำของหัวหน้าห้องโจวจอมโฉด หอพัก 303 ได้ออกนอกลู่นอกทางไปไกลกู่ไม่กลับแล้ว แม้แต่เจิ้งต้าหงผู้ซื่อสัตย์ยังเสียคน ตอนนี้พวกเขากลายเป็นแก๊งตัวร้ายกันหมด ระหว่างทางไปร้านเศรษฐี ซูอวิ๋นเช่ออ้อนวอนขอขับแลนด์โรเวอร์ของโจวเจียงหนาน โจวเจียงหนานก็ตามใจ ดวงตาของไอ้เวรนั่นเป็นประกายวิบวับ พอลงจากรถที่หน้างาน หลังก็ยืดตรงแหนว์ยิ่งกว่าเดิม "ไห่หมิง พาเด็ก ๆ มาหน่อยซิ" ซูอวิ๋นเช่อโบกมืออย่างยิ่งใหญ่ เดินวางมาดเข้าไปราวกับเป็นเจ้าของร้าน... เล่นบทบาทสมมติน่ะพอไหว แต่ถ้าจะเอาของจริงต้องจ่ายเพิ่มนะ ถ้าลงมือทำจริง ๆ มันจะเปลี่ยนเป็นเรื่องผิดกฎหมาย โดนตำรวจบุกทลายเมื่อไหร่ได้ไปนอนคุกแน่ ดังนั้นความสนุกจึงเป็นเพียงชั่วครู่ยาม พอเช็คบิลเสร็จก็เหลือแต่ความว่างเปล่า "พี่หนาน พรุ่งนี้ขอยืมรถหน่อยสิ อีกนิดเดียวข้าก็จะเผด็จศึกพี่หยูได้แล้ว แค่เห็นรถคันนี้เธอต้องเสร็จข้าแน่ ให้ยืมเถอะนะ ถือว่าร่วมสร้างความสุขให้ข้า" เห็นท่าทางน่าสมเพชของมัน โจวเจียงหนานก็พยักหน้า หลี่จื้อหย่วนตาแดงก่ำ เกาะแขนโจวเจียงหนานแน่น "พี่หนาน พี่กับเจ้าซูสุขสมอารมณ์หมายกันไปแล้ว ช่วยพวกผมบ้างสิ... ผมกับต้าหงจะแห้งตายอยู่แล้วเนี่ย" ไอ้สองตัวนี้หน้าตาบ้าน ๆ แถมตอนนี้ยังขาดเสน่ห์ดึงดูดจากอำนาจเงินตรา การหาความสุขแบบลูกผู้ชายจึงเป็นเรื่องยากสำหรับพวกมัน "กำลังดำเนินการอยู่ อย่าเพิ่งเร่งสิ ข้ากำลังดีลงานสานสัมพันธ์กับคณะนิเทศฯ อยู่ เร็ว ๆ นี้แหละ ไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้ดี ๆ ด้วยสมองเด็ก ม.หลินอัน อย่างเรา เดี๋ยวก็ได้แน่" "ใช่ ที่ข้าเพิ่งจ่ายโบนัสไปไง ไปซื้อนาฬิกามาใส่ซะ ผู้ชายไม่มีพร็อพจะไปสู้ใครเขาได้?" "อวิ๋นเช่อ เอ็งช่วยเทรนไอ้ทึ่มสองตัวนี้หน่อย กู้ภาพลักษณ์ให้มันดูดีมีสกุล สาวนิเทศฯ สวย ๆ เยอะแยะ ทุ่มสุดตัวไปเลย" ...โจวเจียงหนานต้องมานั่งกลุ้มใจเรื่องความรักของเพื่อนฝูงไม่เว้นวัน ทำเอาหลี่จื้อหย่วนซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล "น่าสมเพช เป็นถึงสมาชิกซวิ่นต๋าแต่หาแฟนไม่ได้ เสียชื่อสถาบันหมด" "นั่นสิ ข้ากับพี่หนานครองเมืองไปแล้ว พวกเอ็งสองตัวอยู่ปีสองแล้วยังซิงอยู่อีก น่าอายชะมัด" ซูอวิ๋นเช่อบ่นกระปอดกระแปดขณะปีนขึ้นเบาะคนขับ เห็นได้ชัดว่ายังอยากขับต่อ... สัปดาห์นี้งานการบ้านยังคงหนักหนาสาหัส นอกจากเข้าเรียนแล้ว โจวเจียงหนานต้องไปคุมงานที่ Entrepreneurship Valley (หุบเขาผู้ประกอบการ) ทุกวัน เวลาว่างก็หยอดคำหวานใส่ฟางซิน รับมือลูกอ้อนของเจียงซินเยว่ และแหย่ครูพี่หวังเยว่หรานเล่น... ชีวิตช่างเต็มอิ่มและราบรื่น จนเขาลืมเรื่องสำคัญไปเรื่องหนึ่ง จ้าาวานวานเฝ้ารอทุกวันจนตาแทบถลน รอคอยให้พ่อหนุ่มคนโปรดพาเธอเข้ากลุ่ม... เธอกลายเป็นหินตาเมียที่เฝ้ารอสามีไปแล้ว เกือบเดือนผ่านไป ข้อความจากโจวเจียงหนานมีแต่คำสัญญาว่าจะจัดการให้ แต่ก็เงียบหายเข้ากลีบเมฆ จ้าาวานวานรู้สึกอารมณ์พุ่งปรู๊ดอีกครั้ง อุตส่าห์ตั้งปณิธานว่าจะทำตัวอ่อนหวานกับเขา แต่ตอนนี้ความอดทนใกล้จะขาดผึง ยืนอยู่บนระเบียง เธอมองลงไปเห็นโจวเจียงหนานและซูอวิ๋นเช่อเดินกอดคอกันผ่านไปข้างล่าง ไฟโทสะก็ลุกโชน เธอกดโทรศัพท์หาทันที "นี่ โจวเจียงหนาน ตกลงนายจะพาฉันเข้ากลุ่มเมื่อไหร่กันแน่?" "หา? เร็ว ๆ นี้แหละ ยุ่งอยู่ เดี๋ยวคุยนะ" "ยุ่งเรื่องอะไร?" "ธุระลูกผู้ชาย อย่ารู้มากน่า!" ข้างล่าง ร่างสองร่างเดินคุยหัวเราะร่าเริงหายลับไป โทรศัพท์ถูกยัดลงกระเป๋าไปแล้ว จ้าาวานวานแทบระเบิดตัวเอง "ใจเย็น... ต้องใจเย็นไว้!" เธอลูบหน้าอกที่กระเพื่อมแรง พยายามสั่งตัวเองให้สงบสติอารมณ์และสวมบทบาทกุลสตรีผู้เรียบร้อย สักพักใหญ่ กะว่าเขาคงกลับถึงหอแล้ว เธอส่งข้อความไปอีกครั้ง คราวนี้ตอบกลับมาไวมาก: "พรุ่งนี้หกโมงเย็น เจอกันที่ประตูตะวันออก" "เยี่ยม!" จ้าาวานวานชูสองนิ้วเป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะ ในที่สุดโจวเจียงหนานก็จะพาเธอไปบริษัทแล้ว ความดีใจพุ่งพล่านจนเธอเผลอยิ้มกว้างเจิดจ้า ทำเอาเพื่อนร่วมห้องที่ออกมาตากผ้าถึงกับสะดุ้ง เทพธิดาแห่งคณะนิติศาสตร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชามาตั้งแต่เข้าเรียน เคยยิ้มกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? รอยยิ้มนั้นช่างงดงามสะกดใจ จนทำให้ผู้หญิงด้วยกันยังรู้สึกหมองมัว "วานวาน มีเรื่องอะไรดี ๆ เหรอ?" "เสี่ยวเหยียน ฉันกำลังจะได้ของเล่นชิ้นโปรดที่หายไปนานกลับคืนมา... เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นไหม?" "อ๋อ นึกว่ามีความรักซะอีก ยิ้มหวานเชียว... หลบหน่อย ผ้าซักแล้วน้ำหยดติ๋ง ๆ" "ตัวเล็กแถมบางจ๋อยขนาดนี้... เธอใส่เดินข้างนอกได้ไงเนี่ย?" จ้าาวานวานโพล่งออกมาเมื่อเห็นชุดชั้นในของเพื่อน "เธอจะไปรู้อะไร? แฟนฉันชอบให้ฉันใส่แบบนี้ เห็นแล้วคึกอย่างกับกระทิงเปลี่ยว" เสี่ยวเหยียนกลอกตา แล้วกระซิบอย่างมีลับลมคมใน "วานวาน พนันกันไหม... ถ้าเธอใส่ชุดนี้ รับรองไม่มีผู้ชายคนไหนรอดชีวิตเดินออกมาจากใต้กระโปรงเธอได้หรอก" "อี๋ ไปตายซะ! ของหน้าไม่อายพรรค์นั้น ฉันไม่มีวันใส่หรอกย่ะ" จ้าาวานวานหน้าแดงแปร๊ด นึกถึงเสื้อผ้าที่โจวเจียงหนานเคยซื้อให้ตอนอยู่โรงพยาบาล... มันก็วาบหวิวพอ ๆ กันเลยนี่หว่า ไอ้คนลามก... ชั่วร้ายที่สุด เดี๋ยวนะ... ฉันควรรู้สึกขยะแขยงไม่ใช่เหรอ? ทำไม... ฉันถึงรู้สึกตั้งตารอมันแปลก ๆ ล่ะเนี่ย?