บทที่ 14 ที่รัก นั่นไม่ใช่ความรัก

บทที่ 14 ที่รัก นั่นไม่ใช่ความรัก

ความรู้สึกในวัยเรียนนั้นมักพร่ามัวเสมอ

โจวเจียงหนานเปรียบประดุจดาราที่ทอแสงเจิดจรัสขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโลกแห่งการศึกษา ช่วงนี้เขาช่างดูโดดเด่นสะดุดตาเหลือเกิน

หลี่เผิงเฟยมีความสุขจากใจจริง ไอ้หมอนี่เลิกทำตัวเป็นพวกคลั่งรักหัวปักหัวปำเสียที ต่อไปนี้การบอกว่าโจวเจียงหนานเป็นลูกพี่ของเขาคงไม่ใช่เรื่องน่าอายอีกต่อไป

ข่าวเรื่องคาบภาษาอังกฤษเมื่อเช้าลอยไปเข้าหูครูประจำชั้นจางอย่างรวดเร็ว

'เหล่าจาง' ปลื้มปริ่มยิ่งนัก วิธีการเรียนรู้ผ่านการสอนของครูอู๋ช่างได้ผลชะงัด

ลองไปจับตัวนักเรียนห้องหกมาสักคนสิ ตอนนี้ใครๆ ก็ท่องบทกวีจากเรื่อง "Stray Birds" (นกเสียก) และบทแปลอันวิจิตรของโจวเจียงหนานได้คล่องปรื๋อ

ที่น่าดีใจยิ่งกว่าคือ เจ้าเด็กเหลือขอโจวเจียงหนานดูเหมือนจะกลับตัวกลับใจแล้วจริงๆ เขาประกาศเลิกยุ่งเรื่องความรักในวัยเรียนต่อหน้าธารกำนัล และหันมาทุ่มเทเรียนหนังสือหนักกว่าเดิมหลายเท่า

หากยังรักษาความมุ่งมั่นเช่นนี้ไว้ได้ เหล่าจางก็อดสงสัยไม่ได้ว่าผลสอบปลายภาคของโจวเจียงหนานจะพุ่งทะยานไปถึงจุดไหน

แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันคงไม่แย่ไปกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่นอน

คาบเรียนช่วงเช้าผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ตามกฎ "สมดุลการเรียนและการพักผ่อน" ของโรงเรียนมัธยมหลิงเจียงหมายเลขหนึ่ง ช่วงบ่ายก่อนเข้าเรียน ทั้งโรงเรียนจะต้องร้องเพลงร่วมกัน

โจวเจียงหนานลองฟังดู เพลงที่เปิดล้วนเป็นเพลงฮิตติดชาร์ตก่อนปี 2005 ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็น "นิทาน ", "หนึ่งพันปีให้หลัง" และเพลงทำนองนี้

ความทรงจำอันหอมหวาน... นี่สินะรสชาติของวัยเยาว์อันแสนหวานเลี่ยน

เขาร้องตะเบ็งเสียงอย่างสุดเหวี่ยงด้วยความอินจัด น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกของเขากลบเสียงของจ้าวหวานหวานจนมิด ทำเอาเธอรู้สึกเหมือนหูจะตั้งท้องได้เลยทีเดียว

ไอ้บ้าเอ๊ย... ใครใช้ให้มายืนข้างหลังฉันกันยะ?

"หวานหวาน เป็นอะไรไป? วันนี้ดูอารมณ์บ่อจอยเชียว แก้มป่องตุ๊บป่องแล้ว"

"ฉันไม่มีความสุข"

"ทำไมล่ะ?"

"ก็เพราะไอ้ตัวแสบข้างหลังนี่แหละ"

หลินอวี่ลอบมองโจวเจียงหนานที่กำลังร้องเพลงอย่างเคลิบเคลิ้ม แล้วกลั้นขำ

'ไอ้ตัวแสบ' ช่างเป็นฉายาที่น่ารักน่าชังจริงๆ

เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น แต่คนที่เดินเข้ามากลับเป็นครูสอนดนตรี

ทั้งห้องตกตะลึงตาค้าง

นี่มันคาบคณิตศาสตร์ไม่ใช่เหรอ? ทำไมครูดนตรีถึงบุกเข้ามาแทนล่ะ?

ครูผู้สอนแทนคนนี้ชื่อ 'หวังเยว่หราน' ยังดูเด็กมาก เป็นนักศึกษาจากวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ที่มาฝึกสอน รูปร่างหน้าตาสะสวยสะดุดตา

"ขอโทษด้วยนะจ๊ะทุกคน สองสามวันนี้ครูต้องไปอบรม ก็เลยแลกคาบกับครูคณิตศาสตร์ เอาคาบดนตรีของสัปดาห์นี้มาสอนก่อน"

"คงไม่โกรธครูใช่ไหม?"

"ไม่ครับ/ไม่ค่ะ" ทั้งห้องส่ายหน้าพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"ดีมาก! เนื่องจากเป็นการสลับคาบกะทันหัน ครูเลยไม่ได้เตรียมเพลงมา ดังนั้นวันนี้ครูจะสุ่มเลือกนักเรียนหนึ่งคนออกมาสอนเพื่อนร้องเพลงที่ตัวเองรู้จัก แต่เพื่อนๆ ในห้องยังร้องไม่เป็น"

ครูหวังยิ้มร่า มือไพล่หลัง เด็กผู้ชายที่เคยจ้องมองเธอตาไม่กะพริบรีบก้มหน้าหลบสายตาทันที

สุ่มอีกแล้วเหรอ? เอาจริงดิ... ใครสบตาเป็นศพแน่

พวกผู้หญิงก็ไม่ต่างกัน พวกที่ร้องเพลงเพี้ยนแทบอยากจะถอดหัวมุดดินหนีออกไปนอกประตู

"พรืด—ไม่ต้องกลัว ครูไม่กินหัวพวกเธอหรอกน่า"

เธอหัวเราะคิกคักพลางหยิบรายชื่อขึ้นมา "งั้นครูจะเรียกชื่อละนะ"

เสียงหวานใสนุ่มนวลนั้น บัดนี้ฟังดูน่าสยดสยองพิลึก

เลือกฉันเหรอ? ได้โปรด อย่าเป็นฉันเลย!

ทุกคนภาวนาในใจ

สายตาของครูหวังสะดุดเข้ากับชื่อ 'โจวเจียงหนาน' พลันนึกถึงเพลงฮิต "เจียงหนาน" ของเจเจ หลิน ขึ้นมาทันที

อีกอย่าง เธอเพิ่งได้ยินกิตติศัพท์เรื่องคาบภาษาอังกฤษของห้องหกมาหมาดๆ เธอชอบประโยคที่นักเรียนคนนี้แปลมาก

ห้องหกมีเด็กเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? เธอชักอยากรู้อยากเห็นเสียแล้ว

"โจวเจียงหนาน"

ล้อกันเล่นใช่ไหมครับจารย์... อีกแล้วเหรอ?

โจวเจียงหนานที่นั่งอยู่แถวหน้าใจหายวาบ หวยออกที่ฉันอีกแล้ว

บ้าเอ๊ย ครูพวกนี้ล็อกผลกันชัดๆ

เขาจำใจลุกขึ้นยืน สายตาของครูหวังเป็นประกาย... ทรงผมใหม่ของหมอนี่ทำให้ดูหล่อเหลาสดใสขึ้นเป็นกอง

"นักเรียนโจวเจียงหนาน งั้นเธอแล้วกัน ทำได้ไหมจ๊ะ?"

โจวเจียงหนานขมวดคิ้ว ทำได้ไหมเหรอ? แน่นอนว่าต้องได้สิ!

แค่ร้องเพลง... ให้ตายเถอะ เปียโนฉันก็เล่นเป็น

พอนึกถึงเปียโน เขาก็นึกถึง 'หลี่เสี่ยวอวี่' แฟนสาวสมัยมหาวิทยาลัย ดาวคณะดุริยางคศิลป์

ตอนแรกพวกเขาเป็นคู่รักที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

เพื่อให้เข้ากันได้ดียิ่งขึ้น หลี่เสี่ยวอวี่จึงสอนเขาเล่นเปียโน หลังเรียนจบ พวกเขาซื้อเปียโนหลังหนึ่งมาไว้ในบ้านหลังเล็ก และบรรเลงเพลงรักที่ไม่ได้เรื่องด้วยกันในยามค่ำคืนนับครั้งไม่ถ้วน

อนิจจา... กรรมกรก่อสร้างหรือจะสู้เจ้าของรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ หลังจากถูกสวมเขา เปียโนหลังนั้นก็กลายเป็นของบาดตาบาดใจ เขาจึงขายมันทิ้งในแอปฯ Xianyu ให้กับนักเรียนศิลปะคนหนึ่ง

บัดนี้เมื่อหวนนึกถึงอดีต โจวเจียงหนานก็ถูกปกคลุมด้วยความโศกเศร้าที่ทำให้หัวใจปวดร้าวอย่างไม่มีสาเหตุ

หัวใจของหวังเยว่หรานกระตุกวูบ "เอ่อ... ถ้าเธอไม่เต็มใจ ก็ไม่ต้องฝืนนะจ๊ะ"

"ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ เรื่องบางเรื่องยังไงก็ต้องเผชิญหน้าและสะสางมัน งั้นผมขอใช้โอกาสนี้สอนเพลงให้ทุกคนสักเพลงแล้วกันครับ"

โจวเจียงหนานเดินไปที่มุมหน้าห้อง แล้วค่อยๆ นั่งลงหน้าออร์แกนเก่าๆ

"เฮ้ย—"

ไอ้ตัวแสบนี่เล่นดนตรีเป็นด้วยเหรอ?

"นักเรียนเจียงหนาน เธอเล่นเป็นด้วยเหรอ?"

"อืม... พอได้นิดหน่อยครับ"

"ว้าว... สุดยอด! เธอทำครูเซอร์ไพรส์นะเนี่ย เอาเลยจ้ะ ครูตั้งตารอเลย"

เขาพรมปนิ้วลงบนคีย์ออร์แกนเล็กน้อย สัมผัสของออร์แกนต่างจากเปียโน เขาจึงต้องปรับความคุ้นเคยสักพัก

"เพื่อนๆ ครับ เพลงนี้มีชื่อว่า 'ที่รัก นั่นไม่ใช่ความรัก' "

หัวใจของจ้าวหวานหวานกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เรื่องจดหมายรักเมื่อเช้า แล้วตอนนี้ไอ้ตัวแสบนี่มาร้องเพลงชื่อนี้... เขาต้องการจะสื่ออะไร?

กำลังจะบอกว่าจดหมายรักที่เขาเคยเขียนให้ฉันก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้จริงจัง และมันไม่ใช่ความรักงั้นเหรอ?

เสียงดนตรีอันไพเราะตัดบทความคิดของเธอ โจวเจียงหนานเริ่มบรรเลงแล้ว

"ในห้องเรียนออร์แกนบรรเลงเพลงแว่วหวาน... ดั่งคำขานสารภาพรักจากใจเธอ... รอยยิ้มยามเธอยื่นจดหมายแล้วหันกายเก้อ... หลงใหลเออความห่วงใยในลายมือ..."

จ้าวหวานหวานตะลึงงัน... นี่... นี่มันเพราะขนาดนี้เชียวหรือ?

เธออดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง แสงแดดลอดผ่านกระจกหน้าต่างสาดส่องลงมาร่างของโจวเจียงหนาน ขับไล่ความหม่นหมองของเขาให้กลายเป็นเงาที่ทอดตัวลง... ช่างลงตัวสมบูรณ์แบบ

เธอต้องยอมรับว่า... ไอ้ตัวแสบนี่ก็ดูดีมีเสน่ห์อยู่เหมือนกัน

"คำสัญญาแสนงดงามเพียงเพราะความเยาว์วัย... แต่ที่รักใคร่... นั่นมิใช่ความรักเลยหนา... ดั่งภูตพรายหลงทางอยู่ผิดพงพนา... รักลวงตา... ผิดเพี้ยนไปใสดั่งแก้ว..."

เขาหมายความว่ายังไง... ที่ผ่านมาทั้งหมดคือความผิดพลาด คือการรักคนผิดงั้นเหรอ?

เสียงดนตรีอันไพเราะสะกดทุกโสตประสาท แม้แต่หวังเยว่หรานที่เรียนดนตรีมาโดยตรงยังเคลิบเคลิ้ม

เสียงร้องของโจวเจียงหนานช่างเปี่ยมเสน่ห์ และฝีมือการเล่นออร์แกนก็ไม่เลวเลย

ผู้ชายแบบนี้พอเข้ามหาวิทยาลัยต้องเป็นตัวท็อปแน่ๆ... ผู้หญิงคนไหนจะรอดเงื้อมมือเขาไปได้?

ดูท่าสิ่งที่เขาพูดในคาบภาษาอังกฤษจะเป็นเรื่องจริง จดหมายรักฉบับนั้นไม่ได้ให้จ้าวหวานหวาน เขาคงแค่อยากเรียนภาษาอังกฤษจริงๆ นั่นแหละ

เดี๋ยวนะ... ไม่สิ!

ฉันไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน ถ้ามีเพลงนี้ปล่อยออกมาแล้ว มันต้องดังระเบิดแน่ๆ

ดวงตาของหวังเยว่หรานเป็นประกายวาวโรจน์

พระเจ้ายอดมันจอร์จมาก... เขากำลังร้องเพลงออริจินัล

พ่อหนุ่มสมบัติล้ำค่าคนนี้โผล่มาจากไหนเนี่ย?