บทที่ 6 : พ่อโจว ครูฝากข้อความมา

บทที่ 6 : พ่อโจว ครูฝากข้อความมา

เทคอนกรีต????

โจวเจียงหนานรู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม

อุตส่าห์ทิ้งถังปูนหนีออกมาได้แล้ว ทำไมย้อนเวลากลับมาสิบแปดปียังต้องมาได้ยินคำนี้ที่บ้านอีก?

หรือนี่จะเป็นลิขิตสวรรค์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง?

ยังไม่ทันที่เขาจะได้โต้แย้ง พ่อโจวก็รีบแย้งขึ้นมาเป็นคนแรก

"เฮ้ย เทคอนกรีตมันไม่ดีตรงไหน? นั่นมันวิชาชีพติดตัวนะ เรียนไว้ไม่อดตาย"

"หุบปากไปเลย! อยากให้ลูกกลับมาเฝ้าเตาเผาที่โรงงานเหมือนคุณหรือไง?"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ แต่ฉันก็ยังหวังว่าลูกจะเรียนเอกวิศวกรรมโยธา จิ้กงั๋วแอบบอกฉันว่า เดี๋ยวนี้เงินเดือนพวกวิศวกรโยธากับงานก่อสร้างสูงมาก..."

"ผม... เชี่ยเอ๊ย???"

โจวเจียงหนานถึงกับพูดไม่ออก นี่พ่อแท้ๆ ของเขาจริงเหรอเนี่ย?

มีพ่อที่ไหนผลักลูกลงนรกแบบนี้บ้าง?

จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า หลังจากซิ่ว* เดิมทีเขามีความสามารถพอที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำในโครงการ 985** ได้ แต่เพราะดันไปกินของผิดสำแดงในวันสอบ คะแนนเลยร่วงกราวรูด ได้แค่เข้ามหาวิทยาลัยธรรมดาๆ

ตอนเลือกคณะ พ่อโจวนี่แหละที่เป็นคนทุบโต๊ะตัดสินใจให้เลือกวิศวกรรมโยธา

มีลูกทรพีทำร้ายพ่อ ก็ย่อมต้องมีพ่อยอดแย่ทำร้ายลูกเป็นธรรมดา

การตัดสินใจอันเลวร้ายของพ่อโจว ส่งผลให้โจวเจียงหนานในอนาคตถึงกับไปดูใจพ่อตัวเองไม่ทัน

งานก่อสร้าง?

เทคอนกรีต?

ไม่มีพ่อแบบนี้ยังจะดีกว่า

โจวเจียงหนานหน้าตึง มองโจวเซี่ยงตงด้วยสายตาเย็นชา บรรยากาศบนโต๊ะอาหารพลันอึดอัดขึ้นมาทันที

"เฮ้ย เป็นอะไร? ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไงไอ้ลูกชาย?"

"ตาแก่ ฟังให้ชัดๆ นะ ไม่ว่าชาตินี้ ชาติหน้า หรือชาติไหนๆ ต่อให้ผมต้องตาย ตายอยู่นอกบ้าน หรือกระโดดลงไปจากตรงนี้ ผมก็จะไม่มีวันไปเทคอนกรีตหรือทำงานก่อสร้างเด็ดขาด ต่อให้พระเจ้ามากล่อมเองก็ไม่มีทาง ผมพูดคำไหนคำนั้น!"

"เหอะ~ ไอ้ลูกหมา นี่แกชักจะก้าวร้าวเกินไปแล้วนะ?"

"ตาแก่ ด่าตัวเองทำไม? เรื่องเรียนต่อมหาวิทยาลัยผมมีแผนของผม พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วง แค่รอเสวยสุขในอนาคตก็พอ"

"หลัวเสี่ยวอิง คุณจะไม่สั่งสอนลูกหน่อยเหรอ? เดี๋ยวนี้มันชักจะฝีปากกล้าขึ้นทุกวัน"

หลัวเสี่ยวอิงย่อมเข้าข้างลูกชายอยู่แล้ว อีกอย่างความคิดของโจวเจียงหนานก็ไม่ได้ผิดอะไร

งานก่อสร้างเทคอนกรีตต้องตากแดดตากลมทุกวัน วันไหนแดดออกก็คลุกฝุ่น วันไหนฝนตกก็คลุกโคลน

ลูกชายเธอหล่อเหลาปานนี้ เกิดมาเพื่อทำงานห้องแอร์เย็นฉ่ำ ใครจะยอมให้ไปเทคอนกรีต?

"ฉันสนับสนุนความคิดลูก การเป็นกรรมกรไม่มีอนาคตหรอก"

หลัวเสี่ยวอิงให้กำลังใจ "เจียงหนาน แม่เชื่อในตัวลูกนะ ช่วงเวลาที่เหลือลูกก็สู้ให้เต็มที่ สอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำระดับสองให้ได้ก็พอ"

"ไม่ต้องห่วงครับแม่ ผมจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศให้ดู"

โจวเจียงหนานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง พอเห็นพ่อโจวแอบรินเหล้าใส่แก้ว เขาก็รีบแย่งแก้วมาทันที "ตาแก่ ดื่มให้น้อยๆ หน่อย"

"รินออกมาแล้ว ไม่ดื่มก็เสียของเปล่า เอามานี่"

"เอามาให้พ่อสิแปลก ผมดื่มเอง"

เขายกแก้วขึ้นกระดกรวดเดียวหมด ทำเอาหลัวเสี่ยวอิงและพ่อโจวอ้าปากค้าง ห้ามไม่ทัน

"โจวเซี่ยงตง ดูผลงานคุณสิ ไม่ได้กินเหล้าแล้วจะตายหรือไงฮะ?"

หลัวเสี่ยวอิงทั้งโมโหทั้งตกใจ ส่วนพ่อโจวเองก็หน้าเสีย

ลูกชายซัดเหล้าขาวไปแก้วเบ้อเริ่ม หวังว่าจะไม่เป็นอะไรนะ

โจวเจียงหนานตบมือแม่เบาๆ แล้วนั่งลงด้วยสีหน้าปกติ "ตาแก่ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย ผมต้องการการสนับสนุนจากพ่อ"

พ่อโจวยังคงกังวลเรื่องเหล้าที่ลูกกินเข้าไป จึงตอบรับอย่างเหม่อลอย

"จริงๆ ก็ไม่ใช่การปรึกษาหรอก แค่ครูจางฝากข้อความมาบอกพ่อว่า พรุ่งนี้ให้ไปหาแกที่โรงเรียนพร้อมผม"

"หมายความว่าไง?"

"ภาษาชาวบ้านเขาเรียกว่า 'เชิญผู้ปกครอง' ไง"

พ่อโจวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้ววางตะเกียบลง

"บอกความจริงมา แกไปก่อเรื่องอะไรไว้ที่โรงเรียนถึงขั้นต้องเชิญผู้ปกครอง? จางหมินฟู่เป็นเพื่อนสมัยมัธยมของฉัน ปกติเขาไม่เรียกฉันไปโรงเรียนพร่ำเพรื่อหรอกนะ"

หลัวเสี่ยวอิงมองโจวเจียงหนานอย่างกระวนกระวาย กลัวว่าลูกจะพูดอะไรไม่ดีออกมา

"ไม่มีอะไรใหญ่โตหรอกครับ แค่วันนี้ทักษะบาสเกตบอลของผมมันเทพซ่าจนครูเขาตกใจน่ะ"

"แกเล่นบาสเป็นด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นเคยรู้มาก่อน?"

"ผมหัดเอง พ่อไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก"

ภายใต้สายตาจับจ้องของหลัวเสี่ยวอิง สองพ่อลูกจำต้องบรรลุข้อตกลงกันอย่างเสียไม่ได้

พรุ่งนี้บ่าย โจวเซี่ยงตงจะไปโรงเรียนพร้อมกับโจวเจียงหนานก่อนคาบเรียนด้วยตัวเองตอนเย็น เพื่อไปดูให้เห็นกับตาว่าไอ้ลูกชายตัวดีไปก่อเรื่องอะไรไว้

...

หลังมื้อค่ำ หลัวเสี่ยวอิงและพ่อโจวช่วยกันเก็บกวาดและล้างจาน

สภาพหอพักพนักงานโรงงานปูนซีเมนต์ถือว่าปานกลาง แต่โชคดีที่หม้อไอน้ำของโรงงานเดินเครื่องทุกวัน เลยมีน้ำร้อนให้ใช้ฟรีตลอด

โจวเจียงหนานอาบน้ำอย่างสดชื่นในห้องน้ำเล็กๆ แล้วมายืนจ้องตัวเองในกระจก

ผิวพรรณเรียบเนียน เครื่องหน้าหมดจด เหนือริมฝีปากมีหนวดเขียวจางๆ ที่ยังขึ้นไม่เต็มที่

นอกจากแววตาที่ลึกซึ้งเกินวัยแล้ว เขาก็คือเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีตามมาตรฐาน

หน้าท้องแบนราบไร้ไขมันส่วนเกิน แถมยังมีกล้ามเนื้อหน้าท้องจางๆ ให้เห็น

ผมดกหนายาวปิดหู ทรงผมสไตล์ F4 ที่ฮิตกันทั่วบ้านทั่วเมืองในยุคนั้น

"เชี่ยเอ๊ย ทรงผมซกมกอะไรวะเนี่ย เห็นแล้วอายแทนตัวเองชะมัด"

โจวเจียงหนานสบถออกมา แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระจก "พรุ่งนี้ต้องไปตัดผม เปลี่ยนลุคใหม่ซะหน่อย ชีวิตใหม่เริ่มต้นที่ทรงผม"

"ตั้งใจเรียน พื้นฐานจากการซิ่วก็มีอยู่แล้ว พยายามสอบเข้า 985 มหาวิทยาลัยที่ดีกว่าเดิม แล้วทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันซะ"

"อ้อ แล้วก็ 'สวีซือซือ' ถ้ามีโอกาสเจอเธออีกครั้ง ฉันจะเก็บเธอไว้เป็นสมบัติล้ำค่าส่วนตัว จะไม่ปล่อยให้เธอไปเป็นเน็ตไอดอลอีกเด็ดขาด เธอจบมหาวิทยาลัยไหนนะ?"

"วิทยาลัยสื่อสารมวลชนหลินอัน! ใช่แล้ว ที่นั่นแหละ งั้นฉันต้องพยายามสอบเข้ามหาวิทยาลัยหลินอันให้ได้!"

ส่วนจ้าวหว่านหว่านคนนั้น โจวเจียงหนานโยนเธอไปไว้หลังสมองนานแล้ว

ดาวโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 แห่งหลิงเจียงแล้วไง? เธอไม่ใช่ไอศกรีมสักหน่อย

โจวเจียงหนานจะไม่กลับไปเป็นไอ้หน้าโง่บูชาความรักอีกแล้ว

ผู้หญิงในโลกนี้มีเป็นล้าน พอออกจากเมืองเล็กๆ แห่งนี้ไป โลกภายนอกช่างมีสีสันและเต็มไปด้วยสาวงาม

โดยเฉพาะแถบเจียงหนานและเมืองใหญ่ๆ ผู้หญิงเอวบางร่างน้อยน่าทะนุถนอมมีถมไป จะหาแบบไหนไม่ได้บ้าง?

ชื่อฉันก็บอกอยู่ว่าโจวเจียงหนาน ถ้าไม่ไปเจียงหนาน จะให้ไปที่ไหน?

ไอ้มหาวิทยาลัยชั้นสองเฮงซวยที่เคยเรียนในชาติก่อน ฉันจะไม่ใส่ไว้แม้แต่ในอันดับสาม

โจวเจียงหนานเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสะอาดสะอ้าน สวมรองเท้าแตะเตรียมเดินออกจากห้อง

หลัวเสี่ยวอิงรีบตามมาถาม "ลูกคนเล็ก จะไปไหน?"

"ไปหาเจ้าอ้วนหลี่ครับ แม่ไม่ต้องห่วง"

เขาโบกมือให้หลัวเสี่ยวอิง แล้วเดินทอดน่องไปทางห้องพักผ่อนของผู้จัดการโรงงาน

ในฐานะผู้จัดการโรงงานปูนซีเมนต์ หลี่เจี้ยนกั๋วมีห้องพักผ่อนส่วนตัวติดกับห้องทำงาน เป็นอพาร์ตเมนต์สองห้องนอนพร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน เอาไว้พักเวลาไม่ได้กลับเข้าเมือง

ตอนที่โจวเจียงหนานเคาะประตู หลี่เผิงเฟยกำลังง่วนอยู่หน้าทีวี กำลังรื้อค้นอะไรบางอย่าง พอได้ยินเสียงเคาะก็สะดุ้งโหยง

"ทำอะไรน่ะเจ้าอ้วน? ยุ่งอะไรกับเครื่องเล่นดีวีดี?"

หลี่เผิงเฟยรีบลากเขาเข้ามาในห้อง ชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวา แล้วรีบล็อกประตู

"เจียงหนาน ฉันเห็นแกเป็นพี่น้องนะถึงได้แบ่งปัน อย่าเอาไปพูดข้างนอกล่ะ"

โจวเจียงหนานนึกขำ

ไอ้หมอนี่ไปเจอ 'ตราหยกแผ่นดิน' มาหรือไง? ทำตัวลึกลับซะจริง

เขาพยักหน้า เจ้าอ้วนหลี่ก็กดเล่นดีวีดี ตัวอักษรเจิดจ้าสี่ตัวปรากฏขึ้นบนหน้าจอทีวี :

อา-จารย์-โคม-ไฟ!

ดวงตาของโจวเจียงหนานเป็นประกาย ของดีจริงๆ ด้วย