บทที่ 94 เสิ่นเนี่ยนเนี่ยน เธอนี่มันอันธพาลชัดๆ เมื่อมองดูท่าทางของลั่วชิงยวน ต้วนเย่ก็หลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น เขารีบพูดเอาใจว่า "โอเคๆ มีแค่ผมที่มองได้ รีบกินเถอะ อยากกินอะไร สามีจะจัดให้" ลั่วชิงยวนยังคงเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ "สเต็กค่ะ~" ต้วนเย่ "อ้า... อ้าปากเร็ว" ทั้งสองคนใช้เวลารับประทานอาหารกันนานกว่าหนึ่งชั่วโมง เมื่อเดินออกจากร้านอาหารตะวันตก ก็เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว พวกเขาไม่รีบร้อนที่จะกลับบ้าน จึงเดินจับมือกันเดินทอดน่องไปตามท้องถนน สายลมยามเย็นพัดมาเบาๆ ผมยาวถึงเอวของลั่วชิงยวนปลิวไสว ความงามแบบยุ่งเหยิงโดยไม่ได้ตั้งใจนั้นทำเอาหัวใจของต้วนเย่คันยุบยิบ ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา... ของต้วนเย่เชียวนะ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว ภายใต้แสงไฟถนน จู่ๆ ลั่วชิงยวนก็ดึงมือเขาไว้ เมืองหลวงนั้นคึกคักจอแจ เวลานี้มีคนเลิกงานเป็นจำนวนมาก การจราจรจึงค่อนข้างติดขัด แต่พวกเขาเดินอยู่บนทางเท้าด้านในสุด ผู้คนจึงไม่พลุกพล่านนัก ต้วนเย่หันกลับมา "เป็นอะไรไป?" ลั่วชิงยวนยกแขนขึ้นคล้องคอเขา เขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววร้อนแรง "ฉันอยากจูบคุณ..." ลั่วชิงยวนจินตนาการถึงฉากนี้มานับครั้งไม่ถ้วนก่อนที่จะได้แต่งงานกับต้วนเย่ เธออยากกอดและจูบคนที่เธอรักภายใต้แสงไฟถนนในยามค่ำคืน เธอคิดว่ามันคงจะโรแมนติกมาก เพียงแต่เมื่อก่อน คนในจินตนาการของเธอนั้นไร้หน้าตา แต่ตอนนี้... ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องพึ่งแค่จินตนาการอีกต่อไป เธอไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว เงาสองร่างทอดตัวอยู่ใต้แสงไฟถนน ร่างหนึ่งคือเธอ และอีกร่างก็เป็นของเธอเช่นกัน ต้วนเย่คาดไม่ถึงว่าคนอย่างลั่วชิงยวนจะพูดอะไรแบบนี้ในที่สาธารณะ? แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก ริมฝีปากเย็นชื้นของลั่วชิงยวนก็ประทับลงมาเสียก่อน จังหวะหัวใจของทั้งคู่สอดประสานกันภายใต้เงาไม้ที่ทอดตัวลงมา แต่จูบไปได้แค่สองที ลั่วชิงยวนก็ผละออกจากต้วนเย่ เพราะ... โทรศัพท์ของต้วนเย่ดังขึ้น ต้วนเย่จูงมือลั่วชิงยวนเดินไปที่รถพลางรับสายไปด้วย "หืม? พี่ครับ ว่าไงนะ? อยู่สถานีรถไฟความเร็วสูง? ไม่ได้ขับรถกลับมาเหรอ?" หัวใจของลั่วชิงยวนกระตุกวูบทันที เธอเดินอยู่ดีๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเอนตัวเข้าไปแอบฟังบทสนทนาของต้วนเย่ ต้วนเจ๋อ "รถเสียน่ะ เลยนั่งรถไฟความเร็วสูงกลับมา นายว่างไหม? มารับหน่อย" ต้วนเย่ "ว่างครับ จากตรงนี้ไปสถานีรถไฟไม่ไกล พี่รอแป๊บนะ" ต้วนเจ๋อ "โอเค" พูดจบ ต้วนเจ๋อก็วางสายไป ต้วนเย่หันมามองลั่วชิงยวน "พี่ชายผมกลับมาแล้ว ผมต้องไปรับเขา คุณ..." ลั่วชิงยวนรีบพูดสวนทันที "ฉันไปด้วยค่ะ" ต้วนเย่ลูบหัวเธอ "โอเค งั้นไปกัน" ต้วนเย่เป็นคนขับ ส่วนลั่วชิงยวนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับก็เปิดแชทของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนขึ้นมาดูข้อความ —เจ้ ฉันห้ามเขาไม่ได้ ต้วนเจ๋อยืนกรานจะกลับบ้าน ฉันทำอะไรไม่ได้ก็เลยตามมาด้วย —ซวยชะมัด รถดันมาเสียกลางทาง ต้องเรียกรถลากไปซ่อม แล้วพวกเราก็วิ่งกลับมาซื้อตั๋วรถไฟความเร็วสูง —เจ้บอกทีสิ ทำไมต้วนเจ๋อจีบยากจีบเย็นขนาดนี้? เขาไม่ชอบสาวสวยหุ่นดีแบบฉันเหรอ? —ฉันแอบซบไหล่เขาบนรถไฟด้วยนะ... —เอาเถอะ อีตาผู้ชายทึ่มนี่ผลักฉันออกเฉยเลย —ฮึ! เจ้ ยิ่งยากฉันยิ่งชอบ ฉันจะซบเขาอีก! ลั่วชิงยวนจินตนาการภาพตามแล้วแทบจะหลุดขำออกมา เธอพิมพ์ตอบกลับไปว่า: —ฉันกับต้วนเย่กำลังไปรับพวกเธอ เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนตอบกลับมาทันที: แกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันด้วยนะ! ลั่วชิงยวนคิดครู่หนึ่งแล้วถาม: เอาจริงเหรอ หรือแค่อยากดองเป็นญาติกับฉัน? คราวนี้เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนใช้เวลาสักพักกว่าจะตอบกลับ: จริงสิ เจ้จะแต่งงานกับต้วนเจ๋อให้ได้! รอยยิ้มของลั่วชิงยวนกว้างขึ้นทันตา ต้วนเย่ "คุณขำอะไรน่ะ?" ลั่วชิงยวน "คุยกับเพื่อนสนิทค่ะ" ต้วนเย่ "คุยอะไรกัน? บอกหน่อยสิ" ลั่วชิงยวนรีบเอามือปิดโทรศัพท์ "ไม่ได้ย่ะ แชทของเพื่อนสาวถือเป็นความลับสุดยอด!" ต้วนเย่ "แหม ไม่ใช่นินทาผมอยู่หรอกนะ?" ลั่วชิงยวนหัวเราะคิกคัก "ไม่ใช่แน่นอน เรากำลังนินทาคนอื่นอยู่ต่างหาก" ต้วนเย่ส่ายหน้าอย่างจนใจ "ผมไม่เข้าใจพวกผู้หญิงจริงๆ ทำไมความลับเยอะนักนะ" "ผู้หญิงก็ต้องมีความลับเยอะเป็นธรรมดาอยู่แล้ว" คุยกันไปคุยกันมา พวกเขาก็มาถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง ในเวลานี้ ต้วนเจ๋อยืนสะพายเป้สีดำอยู่ริมถนน ส่วนเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนนั่งยองๆ อยู่ข้างเขา เหมือนกำลังใช้นิ้ววาดวงกลมบนพื้น? ต้วนเย่จอดรถตรงหน้าต้วนเจ๋อ แล้วลงจากรถพร้อมกับลั่วชิงยวน ทันทีที่ลั่วชิงยวนเดินเข้าไป ดวงตาของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนก็เป็นประกาย เธอกำลังจะพุ่งเข้าไปหา แต่พอเห็นต้วนเย่อยู่ข้างหลัง ก็รีบตั้งสติทำตัวปกติทันที ต้วนเย่ "พี่ครับ ทำไมกลับมาดึกป่านนี้ แล้ว... พาผู้หญิงมาด้วย? ใครครับเนี่ย? แฟนพี่เหรอ?" ต้วนเจ๋อ "ไม่ใช่ นี่มัน..." ยังไม่ทันที่ต้วนเจ๋อจะพูดจบ เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนก็เดินตรงเข้าไปคล้องแขนต้วนเจ๋อทันที "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเสิ่นเนี่ยนเนี่ยน ว่าที่แฟนในอนาคตของต้วนเจ๋อ" ลั่วชิงยวนเดินตามหลังมาเงียบๆ ไม่กล้าสบตาเสิ่นเนี่ยนเนี่ยน กลัวจะหลุดขำจนเสียแผน สีหน้าของต้วนเจ๋อยังคงเย็นชา "ไปกันเถอะ" จากนั้นเขาก็เปิดประตูหลังขึ้นไปนั่งเอง เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนยิ้มและโบกมือให้พวกเขา ก่อนจะเดินตามขึ้นไป ขาของเธอยังดูเหมือนจะกะเผลกนิดหน่อย มุมปากของลั่วชิงยวนกระตุก... ยัยคนนี้แสดงเก่งจริงๆ ต้วนเย่งงเป็นไก่ตาแตก ว่าที่แฟนในอนาคต? การแนะนำตัวแบบนี้มันช่าง... ไม่นาน ต้วนเย่และลั่วชิงยวนก็ขึ้นรถและขับมุ่งหน้ากลับบ้าน ต้วนเย่อดทนเก็บความสงสัยอยู่นานก่อนจะถามขึ้นว่า "พี่ครับ จะให้ไปส่งที่บ้านพี่เลยไหม?" ต้วนเจ๋อจึงหันไปมองเสิ่นเนี่ยนเนี่ยน "คุณเป็นคนเมืองหลวงไม่ใช่เหรอ? บ้านอยู่ไหน?" เสิ่นเนี่ยนเนี่ยน "ฉันไม่กลับ ฉันจะกลับกับคุณ" ต้วนเย่และลั่วชิงยวนหันมาสบตากัน แล้วหุบปากเงียบกริบ ต้วนเจ๋อสำลักน้ำลาย "เสิ่นเนี่ยนเนี่ยน ทำไมคุณหน้าด้านขนาดนี้?" เสิ่นเนี่ยนเนี่ยน "หน้าด้านตรงไหน? ขาฉันเจ็บอยู่นะ ตอนที่คุณอุ้มฉันที่บ้าน ทำไมไม่เห็นบอกว่าฉันหน้าด้านบ้างล่ะ... อื้อ..." ปากของเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนถูกมือของต้วนเจ๋อตะครุบปิดไว้อย่างรวดเร็ว ดวงตาของต้วนเย่และลั่วชิงยวนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ต้วนเย่คิดในใจ: พี่ชาย ร้ายลึกนะเนี่ย! ลั่วชิงยวนคิดในใจ: เจ้สุดยอดไปเลย! ต้วนเจ๋อถลึงตาใส่เสิ่นเนี่ยนเนี่ยน "ถ้าคุณพูดจาเพ้อเจ้ออีก เชื่อมั้ยว่าผมจะโยนคุณลงจากรถ?!" เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนกระพริบตาปริบๆ แล้วพยักหน้า ต้วนเจ๋อถึงยอมปล่อยมือ ใครจะคาดคิด เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนรีบยื่นหน้าเข้ามาตรงช่องว่างระหว่างต้วนเย่กับลั่วชิงยวน แล้วพูดรัวเร็วว่า: "พี่ต้วนคะ เขาอุ้มฉันจริงๆ นะ หลายรอบด้วย บนรถไฟก็ให้ฉันซบไหล่ ปากแข็งชะมัด..." ต้วนเจ๋ออายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขารรีบดึงตัวเสิ่นเนี่ยนเนี่ยนกลับไปพลางแก้ตัวพัลวัน "นั่นเพราะข้อเท้าคุณแพลงต่างหาก..." เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนแค่นเสียง "ก็แค่พูดมาว่าอุ้มหรือไม่... อื้อ..." ปากของเธอถูกต้วนเจ๋อปิดไว้อีกครั้งอย่างแน่นหนา ต้วนเจ๋อ "เสิ่นเนี่ยนเนี่ยน ถ้ารู้งี้ ฉันทิ้งเธอไว้ที่นั่นดีกว่า ทำไมพูดมากนักฮะ?!" ลั่วชิงยวนและต้วนเย่ต่างทำหน้าเหมือนคนที่เพิ่งได้ยินเรื่องซุบซิบเด็ดๆ ลั่วชิงยวนคิดในใจ: ยัยนี่มีลูกไม้แพรวพราว หวานซะไม่มี ต้วนเย่คิดในใจ: ดูไม่ออกเลยว่าพี่ชายจะชอบสไตล์ร่าเริงน่ารักแบบนี้? จุ๊ๆๆ ดูเหมือนว่าผมใกล้จะมีพี่สะใภ้แล้วสิ เมื่อถูกต้วนเจ๋อปิดปาก เสิ่นเนี่ยนเนี่ยนก็เลิกโวยวาย ยอมเอนตัวพิงกลับไปอย่างว่าง่าย แถมยังวาดแขนกอดเอวต้วนเจ๋อไว้ แล้วกระพริบตากลมโตปริบๆ เหมือนจะบอกว่า... ถ้ากล้าก็ปิดต่อไปสิ~