ตอนที่ 143 ลูกสาวของกษัตริย์

ตอนที่ 143 ลูกสาวของกษัตริย์

ผ่านไป ชั่วโมงกว่าๆ

หลิน ยู ได้พูดคุยกับพวก เมิ่ง ชิงกัน ในโถงต้อนรับ

อย่างไรก็ตาม หัวข้อที่พูดคุยนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าการกระชับความสัมพันธ์ ความร่วมมือ และการค้า หลิน ยู สนที่เพิ่มเส้นทางธุรกิจอีก 2 3 สาย

จนกระทั่งเที่ยงครึ่ง หลิน ยู ได้ออกมาส่งที่ 2 ที่ด้านนอกเมือง

"ถ้าอย่างนั้น พี่หลิน พวกเราขอกลับก่อน ไว้วันหลังมีโอกาศพวกเราจะมาหาใหม่"

"พวกนายดูแลตัวเองด้วยนะ"

เมิ่ง ชิงกัง และจ้าวถิง นำคนของเขาพร้อมกับรถเกวียนเตรียมจากไปพร้อมกับบอกลา หลิน ยู

มันเหมือนกับความกังวลของเขาที่มีอยู่ในตอนแรกมันหายไป

ในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างมาก ราวกับเศษเนื้อที่ติดอยู่ในฟันของเขาหลุดออกไปในที่สุด

"เอาละ ไว้คราวหน้าพวกเรามาเจอกันใหม่!"

หลิน ยู ยืนอยู่บนสะพานตอบกลับพวกเขาด้วยรอยยิ้ม

เขามองออกไป

ในบรรดาของของขวัญที่ 2 คนนั้นเอามาให้มีหลายอย่างที่เขายังขาดอยู่ในตอนนี้

เช่น ผงเวทย์ อาหารและ แลววัตถุดิบล้ำค่าต่างๆ ที่ใช้ในการสร้างอุปกรณ์ รวมถึงสมุนไพรสำหรับปลุกยา

เพื่อนบ้านดีๆแบบนี้จะหาจากที่ไหนได้อีก

มันจะยิ่งดี

หากพวกเขามามอบมันให้ทุกวัน!

อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดว่าของที่พวกนั้นนำมามอบให้จะกองพะเนินขนาดนี้

"หลิน ยู เจ้าอยู่นี้เอง ข้ากำลังตามหาเจ้าอยู่เลย"

แต่ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเรียกเขาดังขึ้น

มากอร๋นปรากฏตัวพร้อมกับสมาชิกในเผ่าเขา 2-3 คน พร้อมกับรถม้าอีก 2-3 คัน มันเคลื่อนที่ช้าๆไปยังประตูเมือง

เหล่าผู้คนจาก 2 เมืองมองไปยังที่มาของเสียง

"คนแคระ!?"

เมิ่ง ชิงกัง กับ จ้าว ถิง ถึงกับตกตะลึง

แม้ว่าพวกเขานั้นจะรู้อยู่แล้วว่ามีเหล่าคนแคระทำงานให้กับ หลิน ยู แต่พวกเขาก็อดตกใจไม่ได้เมื่อเห็นด้วยตัวพวกเขาเอง

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่าคือสิ่งที่รถม้าของคนแคระแหละนั้น ที่กำลังบรรทุกอยู่

มันคือชุดเกราะและอาวูธที่ถูกสร้างมาอย่างดี

มันมีเป็นจำนวนมาก

พวกเขาเคลื่อนมาหยุดที่ริมถนน

"มีอะไรงั้นเหรอ?" หลิน ยู มองไปยังมากอร์น ถามออกมา

"มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่พวกนี้เป็นอุปกรณ์ของเจ้าที่พวกเราคุยกันก่อนหน้านี้ แล้วก็อาหาร เจ้ายังมีอาหารแบบนั้นที่เคยให้พวกข้าก่อนหน้านี้หรือไม่ คนในเผ่าของข้าพวกเชาบอกว่าชอบมันมาก เจ้าหาให้ข้าอีกซัก 3000 กิโลกรัมซิ "

มากอร์นไม่แม้แต่จ้องมองไปยัง พวก เมิ่ง ชิงกัง และคนอื่นๆ เขาพูดคุยแต่กับหลิน ยู

อาหารที่อยู่ในปากของเขานั้นไม่ใช่อาหารธรรมดาทั่วไป แต่มันเป็นพืชผลที่ปลูกอยู่ด้านนอกเมืองหวงซา

หลังจากที่ได้กินอาหารนี้เป็นครั้งแรก เหล่าคนแคระก็ได้ตกหลุมรักมันในทันที ด้วยเหตุนี้ ทุกครั้งที่เขามาส่งอุปกรณ์ให้ เขาจะขอ หลิน ยู ทุกครั้ง ทำให้เขานั้นต้องยอม

สุดท้ายเพราะว่ามุลค่าของอุปกรณ์เหล่านี้มันสูงกว่าอาหารที่เขาปลูกขึ้นมาเป็นไหนๆ

แต่ หลิน ยู นั้นไม่คิดว่า มากอร์นนั้นจะเอ่ยปากขอเขาถึง 3000 กิโลกรัม มันเกือบจะทำให้เขานั้นต้องสถบออกมา

"3000 กิโลกรัมมันมากเกินไป นายคิดว่ามันงอกมาจากอากาศงั้นเหรอ เหล่าชาวเมืองของฉันยังกินเพียงแค่ 1000 กิโลกรัมเพื่อประทังชีวิตของพวกเขา"

" 1000 กิโลกรัมมันไม่น้อยเกินไปงั้นเหรอ"

มากอร์นลูบมือของเขาอย่างอ่อดอ้อน ออร่าความยิ่งใหญ่ของราชาคนแคระหายไปอย่างสิ้นเชิง

อันที่จริง ไม่เพียงแค่คนในเผ่าของเขาเท่านั้นที่ชอบ แม้แต่ตัวเขาก็ชอบมันด้วยเหมือนกัน

มันไม่เพียงแต่จะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น แต่ยังช่วยเพิ่มพละกำลังได้อีกชั่วคราวด้วย รสชาติมันเยี่ยมกว่าอาหารทั่วๆไปมาก

ไม่น่าแปลกทำไมเขาถึงได้คิดถึงแต่มัน

เมื่อเห็นท่าทางออดอ้อนของเขา หลิน ยู ก็ถึงกับปวดหัว "เอาละ ได้ ได้ 1000 กิโลก็ 1000 กิโล แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าว่าในอนาคต หากพืชผลเหล่านั้นเพิ่มขึ้น เจ้าต้องเพิ่มมันให้กับพวกเรา..."

"ไม่ต้องกังวล ฉันจะให้นายเพิ่มอย่างแน่นอนเมื่อผลผลิตมันออกมามากขึ้น" หลิน ยู เห็นด้วยทันที จากนั้นมองไปยังรถม้าที่ด้านหลังของ มากอร๋น "นั้นอุปกรณ์เหมือนกับชุดที่แล้วใช่ไหม"

"ใช่ ตามคำขอของเจ้า อุปกรณ์ระดับ 4-6 อย่างละ 30 ชุด แล้วอุปกรณ์พื้นฐานอีก 50 ชุด ทั้งหมดจะถูกส่งไปให้เจ้า"

"งั้น เอาพวกมันวางไว้ตรงนี้ก่อน เด๋วฉันจะให้คนมาเอาไปทีหลัง"

หลิน ยู พูดออกมาเบาๆ เขาค่อยๆคุ้นชินกับมันแล้ว

แต่เมื่อเหล่า ราชันเพื่อนบ้านที่อยู่ด้านหลังของเขาได้ยินเข้า หัวใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

อุปกรณ์ระดับ 4-6 อย่างละ 30 ชุด

แถมพวกมันยังถูกสร้างโดยเหล่าคนแคระ

เมื่อเห็นพวกมันพวกเขาก็ถูกความโลภเข้าครอบงำทันที

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ เมิง ชิงกัง ก็พูดขึ้นอย่างเขินอาย "นั้น พี่หลิน ท่านมีแผนจะขายอุปกรณ์เหล่านั้นหรือไม่? ข้าสามารถรับซื้อมันได้ในราชาสูง"

"ฉันก็เหมือนกัน ฉันยอมจ่ายเพื่อให้ได้มันมา" จ้าวถิง กล่าวออกมาด้วย

"อยากซื้องั้นเหรอ" หลิน ยู หันไปมองที่พวกเขา "มันก็อาจจะเป็นไปได้ แต่มันไม่ใช่ฉันที่เป็นคนตัดสินใจ พวกนายต้องถามชายคนนี้"

หลิงจากที่เขาพูดจบ เขาก็พลางชี้ไปที่มากอร๋นที่อยู่ข้างๆเขา

เมื่อทั้ง 2 เห็นแบบนี้ สายแห่งความคาดหวังของเขาก็จับจ้องไปที่มากอร์นทันที

แต่คิดไม่ถึง มากอร์นนั้นไม่แม้แต่ชำเลืองมองพวกเขา หันกลับไปทันที "ไม่ละ"

"เอ่อออ..."

ลมหายใจของ เมิ่ง ชิงกัง และ จ้าวถิง กลายเป็นติดขัด พวกเขาไม่คิดจะถูกปฏิเสธง่ายๆแบบนี้

เมื่อมองไปที่หหลิน ยู ก็เห็นว่า หลิน ยู นั้น ยักไหล่ออกมาอย่างช่วยไม่ได้ พวกเขาได้แต่ก่ำกลืนความเสียใจ

"ถ้าอย่างนั้น พี่หลินอย่างลืมติดต่อฉันนะถ้าพี่มีแผนจะขายมันในอนาคต"

"ฉันด้วยเหมือนกัน ไม่สำคัญว่าราคามันจะสูงแค่ไหน ฉันเอามันทั้งหมด!"

หลังจากที่พูดจบ พวกเขาก็หันหลังจากไปพร้อมกับกองกำลังของพวกเขา

หลิน ยู ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

หลังจากที่คุยกับมากอร์นที่ด้านนอกเมืองอีกซักพัก เขาก็เรียกให้คนของเขานำอุปกรณ์เหล่านี้กลับเข้าไปในเมือง ระหว่างทางก็ขนอาหารที่ตกลงกันไว้ใส่บนรถม้าส่งไปให้เหล่าคนแคระ

เหว่ย กังนั้น ยังคงฝึกทหารอยู่ในเมือง เมื่อเขาได้ยินว่ามีอุปกรณ์ใหม่มา เขาก็รีบออกจากเมืองพร้อมกับลูกน้องของเขา พวกเขาวิ่งแข็งกันราวกับผู้กระต่าย

อย่างไรก็ตามมันเป็นอุปกรณ์ที่เหล่าคนแคระสร้างขึ้น มันต้องดีกว่าอุปกรณ์ทั่วไปอย่างแน่นอน อีกทั้งมันยังมีมูลสูงกว่าสินค้าแบบเดียวกันหลายเท่า

เหล่าผู้ฝึกตนจากเมืองใกล้เคียง แห่กันมาสมัครเป็นเจ้าหน้าที่รักษาการณ์กันเต็มไปด้วย

พวกเขาจ้องมองผู้คนที่ผ่านไปมาอย่างอิจฉา

มันมีผู้ฝึกตนจำนวนมาก โห่ร้องออกมาพวกเขาเข้าร่วมกับเมืองหวงซา เพื่อรับใช้หลิน ยู

สำหรับผู้ฝึกตนที่เพิ่งเข้าร่วม

โดยปกติแล้ว จะเป็นไปไม่ได้ที่หลิน ยู จะเอา อุปกรณ์และทรัพยากรให้เขาในทันที

แทนที่จะกังวล ของปล่อยให้ เซียว ฉาง กุ้ย กับเหว่ย กังเป็นคนประเมินแทน และแจกจ่ายตามผลงานของพวกเขา ไม่อยากนั้นพวกเขาจะหลบหนีไปพร้อมกับอุปกรณ์ที่ได้รับมา

พวกเขาต้องมีความซื้อสัตย์และภักดีถึงจะได้รับมัน

นี้คือทั้งหมด

หลังจากพูดคุยเรื่องนี้ แล้ว หลิน ยู กลับมาที่ดินแดนอีกครั้ง เขาสร้างม้วนเสริมเวทย์ด้วยผงเวทย์ที่เพิ่งได้รับมา

......

แต่สิ่งที่ หลิน ยู ไม่รู้ในตอนนี้ก็คือ

ข่าวที่เขานั้นได้ติดอันอันดับในรายการจัดอันดับอาณาจักรได้ดึงดูดความสนใจของ กษัตริย์ จี้ ชิงเห่อ

ในตอนนี้เอง จี้ ชิงเห่อ ที่กำลังนั่งอยู่บัลลังภายในราชวังก็ได้ทำการติดต่อบุคคลในรายชื่อ

"ท่านพ่อ ท่านเรียกข้ามาทำไม"

ทันใดนั้นประตูราชวังก็เปิดออก

หญิงสาวผู้องอาญในชุดเกราะมีดาบคาดไว้ที่เอวก็เดินเข้ามา

จี้ ชิงเห่อ เงินหน้าขึ้นมองพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ห่างหายไปนานจากใบหน้าของเขา "หยุน ซวง เจ้ามาแล้วซินะ มานั่งข้างๆพ่อมา ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า"

"มันเกี่ยวกับรายการจัดอันดับอาณาจักรหรือเปล่า"

หญิงสาวเดินเข้ามาหา จี้ ชิงเห่อ และนั่งลงข้างๆเขา

ผมอันยาวสลวยที่ตกลงมาปกคลุมไหล่ยาวลงมาถึงเอวราวกับหิมะยาวฤดูหนาว ริมฝีปากที่ชุ่มชื้นราวกับหยก คิดของเธอเหมือนต้นหลิวเรียวยาว พร้อมกับรูปลักษณ์ที่นุ่มนวลของเธอ ประกอบออร่าที่เยือกเย็นและท่าทางที่เย่อหยิ่งของเธอ

ระหว่างคิ้วมีความคล้ายคลึงกันกับจี้ ชิงเห่อ

ผู้หญิงคนนี้เป็นลูกสาวของ จี้ ชิงเห่อ เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรหวงหวู่ จี้ หยุนซวง

.

.

ตอนนี้ราชันกลายพันธุ์ VIP 3 (151-200) เปิดให้เข้าแล้วนะ

ติดตามได้ผ่านทาง Facebook : ราชันกลายพันธุ์ - นิยายแปลไทย