บทที่ 2621 ท่านโหวเคยได้ยินเรื่อง ‘เหว่ยหลวี่’ หรือไม่

บทที่ 2621 ท่านโหวเคยได้ยินเรื่อง ‘เหว่ยหลวี่’ หรือไม่

ในอดีต อดีตเจ้าเมืองจิงโจวผู้หนึ่งได้ใช้พลังแห่งจิงโจวแปรเปลี่ยนเป็นโซ่ผนึกเพื่อกักขังมันไว้ หากผนึกถูกทำลาย ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดผลสะท้อนกลับต่อจิงโจวทั้งหมด หรืออาจส่งผลกระทบไปถึงราษฎรแห่งสามแม่น้ำด้วย

ว่านซุ่ยเล่าสถานการณ์ให้ทั้งสองฟังคร่าวๆ เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของพวกเขาจึงกล่าวด้วยเสียงเบาว่า “ดังนั้น ไม่ใช่ว่าข้าไม่เต็มใจ แต่เป็นเพราะไม่กล้าทำต่างหาก อยู่นิ่งๆ ย่อมดีกว่าลงมือ หากเคลื่อนย้ายภูตผีปีศาจหรือเสริมความแข็งแกร่งของผนึกอย่างผลีผลาม เกรงว่าจะส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง”

เธอหยุดชั่วครู่ สายตาสงบนิ่ง “ครั้งนี้เจ้าเมืองเจียวโจวทำลายอาคมและผนึกทั้งหมดในคุกใต้ดินของจวนเจ้าเมืองก่อนตาย ปลดปล่อยภูตผีปีศาจที่ถูกกักขังออกมาทั้งหมด ต่อให้ภูตผีปีศาจเหล่านี้ไม่ได้หนีรอดไปแม้แต่ตัวเดียวและถูกพวกเราสังหารทั้งหมด เจียวโจวก็จะเผชิญกับมหันตภัยครั้งใหญ่”

“อะไรนะ” หัวใจของผู้กองใหญ่เว่ยพลันดิ่งวูบ ราวกับถูกน้ำแข็งเกาะกุม

ว่านซุ่ยกล่าวว่า “ผนึกและอาคมเหล่านั้นหลอมรวมเข้ากับพลังแห่งเจียวโจว บัดนี้เมื่อมันพังทลายลงทั้งหมด ย่อมเกิดผลสะท้อนกลับต่อดินแดนแห่งนี้อย่างแน่นอน อย่างหนักที่สุดคือขุนเขาและสายน้ำอาจเคลื่อนย้าย แม่น้ำไหลย้อนกลับ เกิดโรคระบาดและไอพิษแพร่กระจาย ราษฎรจะประสบเคราะห์ภัยโดยไม่คาดฝัน ส่วนอย่างเบาที่สุด พลังแห่งดินแดนก็จะเสียหาย ผลผลิตทางการเกษตรลดลง อัตราการเกิดต่ำ และยากที่จะมีผู้มีปัญญาความสามารถถือกำเนิดขึ้น”

ผู้กองใหญ่เว่ยรู้สึกราวกับฟ้าถล่ม โกรธจนใบหน้าแดงก่ำ เขาชกกำปั้นเข้ากับผนังหินพลางกล่าวด้วยเสียงสั่นเทา “เจ้าเมืองเจียวโจวช่างชั่วช้าสามานย์นัก! ขนาดจะตายยังจะลากเจียวโจวทั้งมณฑลไปตายด้วยกันอีก ช่างอำมหิตโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้! ราษฎรไปทำผิดอะไร ถึงต้องมาประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้”

เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

ทว่าผู้บัญชาการสูงสุดกลับสงบนิ่งมาก ดูเหมือนจะคาดการณ์ผลลัพธ์เช่นนี้ไว้แล้ว เขามองพื้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ กล่าวว่า “เฒ่าเว่ย อย่าเพิ่งร้อนใจไป มันต้องมีวิธีสิ”

ว่านซุ่ยใจกระตุก รีบกล่าวว่า “ผู้บัญชาการสูงสุด ดูเหมือนว่าท่านจะมีวิธีแล้วสินะ”

ผู้กองใหญ่เว่ยก็รีบหันไปมองผู้บัญชาการสูงสุด รอคอยคำพูดต่อไปของเขา ผู้บัญชาการสูงสุดค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ในดวงตาของเขามีประกายลึกล้ำวาบผ่าน “ไม่ขอปิดบัง จริงๆ แล้วข้ามีวิธีหนึ่ง”

ว่านซุ่ยคิดในใจ ‘ฉันรู้อยู่แล้วว่าจิ้งจอกเฒ่าอย่างท่านต้องคิดวิธีได้ตั้งนานแล้ว ถ้าฉันไม่แกล้งตีหน้าเศร้าเพื่อกดดันท่านสักหน่อย ท่านคงไม่ยอมปริปากง่ายๆ’

“ผู้บัญชาการสูงสุด มีวิธีอะไร ท่านพูดมาได้เลย” เดิมทีเธออยากจะพูดว่า ‘ฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อช่วยท่านคลี่คลายมหันตภัยครั้งนี้’ แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็เปลี่ยนไป

เธอจะรับปากอย่างแข็งขันไม่ได้เด็ดขาด มิฉะนั้นอีกฝ่ายจะฉวยโอกาสเรียกร้องมากขึ้น ทำให้การดำเนินการในอนาคตขาดความยืดหยุ่น

“ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่” เธอกล่าวอย่างระมัดระวัง

ผู้บัญชาการสูงสุดไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ แต่กลับกล่าวว่า “ท่านโหวเคยได้ยินเรื่อง ‘เหว่ยหลวี่’ หรือไม่”

ว่านซุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง คิดอย่างละเอียดแล้วกล่าวว่า “ในบรรดาสายน้ำทั่วหล้า ไม่มีสิ่งใดใหญ่ไปกว่าทะเล แม่น้ำนับหมื่นสายไหลมารวมกัน มิทราบว่าเมื่อใดจะหยุดจึงไม่ล้น เหว่ยหลวี่ระบายออกไป มิทราบว่าเมื่อใดจะสิ้นจึงไม่พร่อง”

นี่เป็นข้อความจากคัมภีร์《จวงจื่อ·ชิวสุ่ย》 ตามตำนานเล่าว่าใต้ทะเลลึกมีเหว่ยหลวี่ เป็นปากทางระบายน้ำ สามารถกลืนกินร้อยสายธารได้โดยไม่เคยเต็ม

เธอเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก จึงกล่าวอย่างประหลาดใจว่า “ความหมายของผู้บัญชาการสูงสุดคือ ท่านจะนำภูตผีปีศาจทั้งหมดเข้าไปในเหว่ยหลวี่ แล้วยืมพลังการกลืนกินอันไร้ที่สิ้นสุดของมันเพื่อดูดกลืนพวกมันทั้งหมดเข้าไปหรือ”

ผู้บัญชาการสูงสุดพยักหน้าเล็กน้อย สายตาสงบนิ่ง “ถูกต้อง แม้ว่าเหว่ยหลวี่จะเป็นเพียงตำนาน แต่ก็มีสถานที่นั้นอยู่จริง เป็นรอยแยกเร้นลับยิ่งยวดระหว่างสวรรค์และปฐพี ตั้งอยู่ ณ ส่วนลึกสุดของทะเลตะวันออก รอบด้านมีมิติที่บิดเบี้ยว คนธรรมดายากจะไปถึง”

“เมื่อเปิดเหว่ยหลวี่ได้ ก็จะสามารถกระตุ้นพลังระบายของฟ้าดิน ดูดกลืนภูตผีปีศาจเข้าไป เหมือนแม่น้ำไหลลงสู่ทะเล ไม่มีวันหวนกลับ”

“เมื่อถึงเวลานั้น เรายังสามารถชักนำไอโสมมที่ปั่นป่วนพลังแห่งเจียวโจวให้ไหลเข้าไปในเหว่ยหลวี่พร้อมกับภูตผีปีศาจเหล่านั้นได้อีกด้วย เพื่อยืมพลังการกลืนกินอันไร้ที่สิ้นสุดนั้นมาใช้ชำระล้างเจียวโจว เช่นนี้ก็จะสามารถฟื้นฟูขุนเขาและสายน้ำของเจียวโจวให้กลับมาบริสุทธิ์ดังเดิม พลังแห่งดินแดนก็จะไม่สูญสิ้นไป”

ว่านซุ่ยอดที่จะทึ่งไม่ได้ “สมกับที่เป็นผู้บัญชาการสูงสุด แผนการนี้ช่างยอดเยี่ยมไร้เทียมทานจริงๆ! ใช้เหว่ยหลวี่เป็นปากทาง กลืนกินภูตผีปีศาจและสิ่งโสโครก ไม่เพียงแต่จะแก้ไขวิกฤตเฉพาะหน้า แต่ยังปกป้องชีวิตของราษฎรนับหมื่น นับเป็นกลยุทธ์พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินโดยแท้”

เธอเริ่มอ้างอิงตำรา นี่เป็นความคิดที่หลินซีเฉินเสนอให้เธอ เวลาสนทนากับคนเหล่านี้ จะต้องอ้างอิงคัมภีร์และเรื่องราวต่างๆ ให้มากเข้าไว้ เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอมีความรู้กว้างขวางทั้งเรื่องโบราณและปัจจุบัน มีความสามารถเป็นเลิศ แตกต่างจากภาพลักษณ์ของว่านซุ่ยโดยสิ้นเชิง จึงจะสามารถซ่อนตัวตนได้ดียิ่งขึ้น

เดี๋ยวนะ

ทำไมการมีความรู้กว้างขวางทั้งเรื่องโบราณและปัจจุบัน มีความสามารถเป็นเลิศ ถึงได้แตกต่างจากภาพลักษณ์ของเธอโดยสิ้นเชิงล่ะ

เธอรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ

หลินซีเฉินไม่ได้กำลังด่าเธอแบบอ้อมๆ อยู่ใช่ไหม

ช่างเถอะ เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ

จัดการปัญหาตรงหน้าก่อน

แต่ผู้บัญชาการสูงสุดกลับแสดงสีหน้าลำบากใจ

หัวใจของว่านซุ่ยพลันเต้นผิดจังหวะ คงไม่มีเรื่องยุ่งยากอะไรเกิดขึ้นอีกใช่ไหม

“ผู้บัญชาการสูงสุด หรือว่าวิธีการเปิดเหว่ยหลวี่นั้นยากมาก”

ผู้บัญชาการสูงสุดถอนหายใจ “จะว่ายากก็ไม่เชิง เพียงแต่ต้องมีคนเสียสละ”

มีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้นจริงๆ ด้วย

ถ้าเธอเดาไม่ผิด คนที่จะต้องเสียสละคนนี้ต้องมีสายเลือดที่ไม่ธรรมดา และมีชะตาที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง ที่สำคัญที่สุดคือ อีกฝ่ายอาจจะไม่เต็มใจ

ว่านซุ่ยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ความหมายของผู้บัญชาการสูงสุด คือต้องการให้ข้าไปเสียสละหรือ”

คำพูดนี้ทำเอาแม้แต่ผู้บัญชาการสูงสุดก็ตกใจ

“ท่านโหวคิดเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าไม่มีเจตนาเช่นนั้นเด็ดขาด”

ว่านซุ่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอนึกว่าผู้บัญชาการสูงสุดจะเอาเธอไปสังเวยทะเลจริงๆ เสียอีก

“ถ้าเช่นนั้น การเสียสละที่ผู้บัญชาการสูงสุดพูดถึงคือ” ว่านซุ่ยขมวดคิ้ว “หรือว่าต้องสละชีวิตคนจำนวนมากหรือ”

[จบตอน]