ตอนที่ 131 เผ่าคนแคระ

ตอนที่ 131 เผ่าคนแคระ

หลังจากที่กลายพันธุ์ทหารไป พลังเวทย์ของ หลิน ยู ก็เหลือเพียงแค่ 40000 แต้มเท่านั้น

กองกำลังระดับ 6 ที่สามารถขยายพันธุ์ได้จากเดิม 85 เพิ่มขึ้นมาเป็น 92

หากไม่นับมอสหุ้มเกาะที่ไม่มีความสามารถในการรบด้วยตัวมันเอง เขาจะมีกำลังทหารเพียงแค่ 90 ตัวเท่านั้น และจำนวนของมันจะเพิ่มขึ้นเป็น 4 เท่าหลังจากแยกตัวเสร็จสิ้น

กล่าวได้ว่านี้คือพลังที่ยิ่งใหญ่

แต่โชคไม่ดีนัก ด้วยการตายของร่างแยก มันจะทำให้ร่างหลักที่อยู่ในดินแดนสูญเสียพลังงานไปด้วยเช่นกัน ทำให้ไม่สามารถแยกตัวออกไปได้มากกว่านี้ ดังนั้น เขาจึงต้องเก็บเหล่าร่างหลักไว้ในดินแดนก่อน

โชคดีที่วัตถุศักดิ์ชิ้นใหม่ของเขามีผลในการเร่งการฟื้นฟู

ควบคู่ไปกับการรักษาของหญ้าโคมไฟที่อยู่ในดินแดน ทำให้มันสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว

จริงๆแล้ว

แม้ว่า หลิน ยู จะประสบความสูญเสียอย่างหนักจากการต่อสู้ที่รอยแยกมิติ แต่หากเทียบกับสิ่งที่เขาได้รับมามันก็ยังกำไรอยู่มากโข

เขานั้นไม่รู้ว่าราชันคนอื่นๆเป็นอย่างไรบ้าง

เมื่อคิดถึงมัน หลิน ยู ก็เปิดช่องแชทภูมิภาคดูทันที

"ลุยกันเลย! ฉันสังหารมอนสเตอร์จนหมด และได้รางวัลในที่สุด!"

"ฉันก็เหมือนกัน มันมีราชันจำนวนมาอยู่ที่นี้พวกเขารอรางวัลตอนสุดท้ายกันทั้งนั้น"

"พวกนายดูมีความสุขนะเพื่อน มีรอยแยกมิติขนาดใหญ่อยู่ใกล้เมืองของฉัน โชคดีจริงๆที่มีราชันระดับแปดโผล่มา ไม่อยากนั้นฉันคงไม่รอดแน่ๆ"

"ให้ตายซิ ราชันระดับแปดงั้นเหรอ?"

"ฉันก็ได้เจอกับราชันระดับสูงเหมือนกัน ดูเหมือนพวกเขาออกล่ารางวัลจากรอยแยกมิติขนาดใหญ่ ยิ่งรอยแยกมิติใหญ่เท่าไหร่ รางวัลก็ยิ่งดี"

"มันไม่ใช่เรื่องแปลก! รอยแยกมิติที่มีขนาด 100 กว่าเมตรรางวัลย่อมดีกว่ารอยแยกธรรมดามาก แต่มอนสเตอร์ที่อยู่ในนั้นก็โหดเอาเรื่องเหมือนกัน"

......

เห็นได้ชัดว่าเนื่องจากมีการเกิดรอยแยกมิติขึ้นเป็นจำนวนมาก ราชันส่วนใหญ่จึงได้เข้าร่วมในการแย่งชิงทรัพยากร

หลังจากที่เฝ้ามองอยู่นั้น หลิน ยู ก็ค้นพบ

ว่าราชันระดับล่างเหล่านั้นได้เจอกับ รอยแยกที่มีเพียงมอนสเตอร์ระดับ 6 หรือระดับ 7 ปรากฏออกมาเท่านั้น มันไม่มีมอนสเตอร์ระดับ 8 อยู่เลย

เป็นไปได้ไหมว่าอาณาเขตของเขากำลังพบเจอกับภัยภิบัติ?

หรือว่ามอนสเตอร์ระดับ 8 เหล่านั้นเลือกที่จะบุกเข้ามาจากที่นี้ เพราะพวกมันรู้สึกว่าที่นี้เป็นพื้นที่รกร้างที่มีราชันอยู่น้อยมาก?

หลิน ยู ถึงกับทำอะไรไม่ถูก

หากไม่ใช่เพราะว่าเขานั้นแข็งแกร่ง เกรงว่าเขาคงจะถูกกองทัพมอนสเตอร์ที่นำโดยเถาวัลย์พันหน้าถล่มจนราบไปแล้ว

ในเวลาเดียวกันนั้น เขาก็รับรู้ได้ถึงความโหดร้ายของการแข่งขัน

เห็นได้ชัดว่า ในขณะที่พวกเขามอบทรัพยากรให้ ก็ยังมีการคัดเลือกราชันไปในตัวอีกด้วย

มีเพียงราชันที่เอาตัวรอดจากอันตรายนี้เท่านั้นถึงจะมีคุณค่าพอที่จะให้ส่งเสริม

ไม่อย่างนั้น ต่อให้พวกเขาได้ไปรบไปรบที่สงครามหมื่นโลก มันก็ไม่ต่างกับเป็นการส่งหมูไปให้ราชันจากโลกอื่นเชือดเล่น

หลังจากเฝ้าดูช่องแชทภูมิภาคกับช่องแชทโลกอยู่พักหนึ่ง หลิน ยู ก็มายังต้นไม้แห่งชีวิตเพื่อตรวจสอบสิ่งก่อสร้างต่างๆ

มันเป็นไปตามที่เขาคิดไว้

หลังจากที่อาคารพื้นฐานต่างๆในเมืองได้อัพเกรดขึ้นเป็นระดับ 2 แล้ว มันก็ได้ทำให้รายได้ต่อวันสูงขึ้นอย่างมาก

หลังจากหักค่าใช้จ่ายแล้ว

มันก็ยังเหลือคริสตัลเวทย์อีกตั้ง 4 ถึง 500 ชิ้น

ยกเว้นสนามฝึกซ้อมระดับ 6

แต่ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในตอนนี้คือร้านช่างตีเหล็ก

ทุกๆวัน จะมีผู้ฝึกตนจำนวนมากไปยังที่นั้นเพื่อสร้างอุปกรณ์ด้วยวัสดุแปลกประหลาดที่เขาเพิ่งล่ามาได้ ซึ่งมันทำให้หลิน ยู แปลกใจอย่างมาก

"ดูเหมือนว่าเราต้องรีบหาช่างฝีมือระดับสูงแล้ว"

หลิน ยู อดที่จะพูดกับตัวเองไม่ได้

ปัจจุบันคนที่ประจำร้านช่างฝีมือในตอนนี้นั้นเป็นช่างตีเหล็กระดับ 3 ที่มาจากเมืองโม่หยวน

เขาสามารถสร้างอุปกรณ์ที่ต่ำกว่าระดับ 3 ลงมาเท่านั้นไม่ใช่ระดับ 3 ขึ้นไป

มันจึงไม่สามารถดึงดูดเหล่าผู้ฝึกตนระดับสูงได้เลย

หรือว่าเขาต้องไปหาช่างฝีมือระดับสูงจากอาณาจักรอื่น?

แย่ละ

เมื่อคิดถึงการพัฒนาในอนาคต หลิน ยู ติดต่อไปซู่ จงทันทีถามเขาเกี่ยวกับช่างฝีมือระดับสูง

"นายท่านต้องการถามว่าจะให้ช่างฝีมือระดับสูงได้จากที่ไหนงั้นเหรอ?"

"ใช่!" หลิน ยู พยักหน้า "คุณพอจะแนะนำได้บ้างไหม"

"ข้าน้อยก็ไม่ทราบเหมือนกันขอรับ แต่ลูกน้องของข้าน้อยเคยได้ยินมาว่ามันมีเผ่าคนแคระอาศัยอยู่ในพื้นที่ภูเขาไฟในอาณาจักรเทียนหยาน ความสามารถในการตีเหล็กของพวกเขานั้น หาใครเทียบได้ยาก"

"เผ่าคนแคระ?" หลิน ยู ถามออกมาด้วยความแปลกใจ

โลกนี้มีคนแคระอยู่ด้วยงั้นเหรอ

หลังจากที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขานั้นเคยเห็นวิญญาณตัวเป็นๆมาแล้วตอนอยู่สนามรบหมื่นโลก มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่จะมีคนแคระด้วย

ที่สำคัญเลย คือความสามารถในการตีเหล็กของพวกเขาทรงพลังอย่างมาก

นี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการที่สุดอย่างนั้นเหรอ?

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาพูดต่อ "บอกฉันถึงสถานการณ์ที่นั้น ฉันต้องการรู้มากกว่านี้"

"ได้ขอรับ"

ซู่ จง เริ่มบอก หลิน ยู  เกี่ยวกับทุกอย่างที่เขารู้เกี่ยวกับเผ่าคนแคระ

จนกระทั่ง 10 นาทีต่อมา

หลิน ยู ก็ได้มีความเข้าใจเกี่ยวชนเผ่านี้เล็กน้อย

โดยพื้นฐานแล้ว คนแคระในโลกนี้ไม่ได้แตกต่างจากคนแคระที่เขารู้จักมากนัก พวกเขาชำนาญในการตีเหล็ก

และไม่ชอบติดต่อกับคนภายนอก

เช่นเดียวกับเหล่าเอลฟ์ที่รักของธรรมชาติ

มันมีเหตุผลทางประวัติศาสตร์ ว่าทำไมคนภายนอกถึงไม่เป็นที่ต้อนรับ

มันเรื่องที่ยากจริงๆ

มีทางไหนบ้างนะที่เขาจะเชิญเหล่าช่างฝีมือคนแคระระดับสูงมาได้?

หลิน ยู ลูบคางพลางครุ่นคิด

อาณาจักร เทียนหยาน นั้นอยู่ใกล้กับ อาณาจักรหวงหวู่มาก

มันมีเดียวแนวเขาที่สุดลูกหูลูกตารวมถึงเหวขนาดใหญ่ขวางกั้นอยู่เท่านั้น

แต่ปัญหาคือเขานั้นไม่รู้จักราชันคนไหนในอาณาจักรเทียนหยานเลย อีกทั้งอาณาจักรนั้นยังตกอยู่ในความวุ่นวาย

หากตอนนี้เขาบุ่มบามเข้าไป ไม่รู้ว่าต้องเจอกับอันตรายอะไรบ้าง

"ลืมมันไปก่อนแล้ว รอพรุ่งนี้ค่อยไปตรวจสอบสถานการณ์ที่นั้น"

สุดท้าย หลิน ยู เลือกที่จะไปตรวจสอบดูก่อน

เพราะช่างฝีมือที่แข็งแกร่งนั้นมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาของเมืองหวงซา เขาต้องใส่ใจให้มาก

ถอยกลับไม่ได้แล้ว

อย่างไรก็ตาม ด้วยมังกรราชาปิศาจที่บินได้นั้น ตราบใดที่เขาไม่ไปเจอกับราชันระดับ 7 ที่มีทหารบินได้ เขาก็ไม่น่าจะเป็นอะไร

เมื่อตัดสินใจได้ แล้วเขาก็วางแผนภายในดินแดนทันที

....

ชั่วพริบตาเดียว เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากทีได้พักผ่อนมาทั้งคืน

ในที่สุดพืชในดินแดนของ หลิน ยู ก็ฟื้นตัวกลับมา กองกำลังพืชของเขากลับมาสมบูรณ์พร้อมอีกครั้ง

เขามีทหารพืชมากกว่า 300 เกือบจะถึง 400 ตัว เต็มดินแดนทั้งหมด

ส่วนหนึ่งของพวกมันกระจายออกไป นอกป่าเถาวัลย์ เขาสามารถใช้พวกมันเพื่อป้องกันดินแดนได้อีกด้วย

เมื่อฟ้าสว่างขึ้น

จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นในหัวของ หลิน ยู

[ขอแสดงความยินดีด้วย คุณอยู่ในอันดับ 394 ในการจัดอันดับอาณาจักร(ระดับ 6) ได้รับรางวัลพลังเวทย์ 50000 แต้ม]

"รางวัลจัดอันดับ?"

หลิน ยู หยุดลงทันทีขณะกำลังลงบันได เขาลืมไปเลยว่าการแจกรางวัลจัดอันดับนั้นจะเกิดขึ้นเดือนละครั้ง

นับจากเวลาในตอนนี้ เขาอยู่ที่นี้มาได้เกือบเดือนแล้ว

น่าเสียดายจากการสูญเสียทหารระดับ 7 ไปหลายตัว ทำให้อันดับของเขานั้นไม่สูงมากนัก เขาติดอันดับ 1 ใน 1000 เท่านั้น

แต่ก็ไม่เป็นไร

ในตอนนี้เขานั้นไม่ได้ขาดแคลนพลังเวทย์ พลังเวทย์ 50000 แต้มเพียงพอแล้วสำหรับเขา ทำสามารถให้ทำอะไรได้หลายอย่าง

เขาถอนหายใจออกมา

เขาเรียก หลิง ซี ราชาปิศาจเห็ด มังกรราชาปิศาจและมังกรสนมปิศาจ มาอย่างละตัวพร้อมกับเอลฟ์ผู้ส่งสาสน์ธรรมชาติ 2 ตัวที่รักษาหมู่ได้

หลังจากเตรียมการง่ายๆแล้ว เขาก็บินออกไปจากดินแดนท่ามกลางสายลม