ตอนที่ 122 สังหารรราชันระดับ 10 เป็นผักปลา

ตอนที่ 122 สังหารรราชันระดับ 10 เป็นผักปลา

ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไป 5 วัน

ในช่วง 5 วันที่ผ่านมานี้ไม่มีเหตุการณ์สำคัญอะไรพอที่จะให้ หลิน ยู สนใจ

ทุกอย่างสงบนิ่งเหมือนน้ำ

มันเหมือนเป็นความสงบก่อนเกิดพายุใหญ่

หลิน ยู ใช้ประโยชน์จากช่วงเวลา 2 3 วันนี้ในการรวบรวมวัสดุ และพลังเวทย์ เขาทำการอัพเกรดสิ่งก่อสร้างพื้นฐานทั้งหมดในเมืองหวงซาไปที่ ระดับ 2

เมืองหวงซาพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดจำนวนประชากรก็ทะลุ 5000 คนไปแล้ว

นี้เป็นเพราะการล้มสลายของเมืองโม่หยวน ทำให้ดึงดูดเหล่าช่างฝีมือมาได้อย่างมากมาย

หลังจากที่เขาสร้างอาคารพื้นฐานเหล่านั้น ผู้คนจำนวนมากก็เริ่มที่จะตั้งรกรากที่เมืองหวงซา

การเติบโตของเหล่าประชากรเป็นไปอย่างรวดเร็ว

เมืองหวงซาเดิมทีมีอาณาเขตเพียงแค่ 1 ไมลเท่านั้นในตอนนี้ค่อยๆขยายตัวออกไป เริ่มมีการสร้างตลาดชุมชนนอกเมือง ผู้คนเดินทางไปมา ดูมีชีวิตชีวามาก

เหล่าผู้ฝึกตนหลายคนที่กลับมาจากการล่ามอนสเตอร์ในทะเลทรายโกบี พวกเขานำมันมาขายที่ตลาด ซากมอนสเตอร์ต่างๆ วัสดุและอุปกรณ์ล้ำค่า ได้ดึงดูดพ่อค้าและนักท่องเที่ยวที่เดินทางผ่านไปมา

เมืองหวงซาในตอนนี้

มันได้กลายเป็นสถานที่ๆผู้คนพลุกพล่าน

ผู้ฝึกตนหลายคนได้มาเยี่ยมชมเมือง สร้างอุปกรณ์ ซื้อยารักษา วางแผนสำหรับการเดินทางครั้งต่อไป

ในหมู่พวกเขา รูปปั้นในวิหารอวยพรที่จัตุรัสใจกลางเมืองได้รับความนิยมมากที่สุด

แม่ว่ารุปปั้นเจ้าเมืองในปัจจุบันจะเป็นเพียงแค่ระดับ 1 แต่มันก็สามารถเพิ่มอัตราการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้ถึง 10 %

นี้เป็นพรที่ประโยชน์ต้องเหล่าผู้ฝึกตนที่ไปล่ามอนสเตอร์ในทะเลทรายโกบี มันเป็นสิ่งที่ช่วยชีวิตพวกเขาได้ แม้จะเล็กน้อยก็ตาม

ดังนั้นทุกครั้งก่อนจะออกเดินทาง พวกเขาจะไม่ลืมที่จะอธิษฐานต่อหน้ารูปปั้นเจ้าเมืองเพื่อรับพรจากดินแดน

สรุปง่ายๆ

ในตอนนี้นั้นเมืองหวงได้พัฒนามาถูกทางแล้ว

พลังความศรัทธาของหลิน ยู เพิ่มขึ้น 2 จุดในทุกวัน

ต้องรู้ก่อนว่าแม้แต่เมืองที่มีประชากร 10000 คน ยังไม่มีอัตราการเติบโตขนาดนี้

สิ่งนี้เพียงแล้วที่จะทำให้เหล่าชาวเมืองรู้สึกว่าเมืองหวงซานั้นแข็งแกร่งขนาดไหน

และแล้ววันนี้

มันก็เป็นวันที่กองคาราวานจะเดินทางมาถึง

ในตอนเช้า หลิน ยู ขอให้หลิง ซี นำกองกำลังทหารระดับ 7 2 ตัว และระดับ 6 อีก 100 ตัวไปยังทะเลทรายโกบี เพื่อรับกองคาราวานกลับมาจาก อาณาจักเย่วฮวา

จนกระทั่งในช่วงบ่ายมีกลุ่มคนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่ชายขอบของทะเลทรายโกบี

"นั้นมากันแล้ว! กองคาราวานที่ไปยังอาณาจักรเย่วฮวากลับมาแล้ว!"

บนกำแพงเมือง มีทหารรักษาการณ์รออยูที่นั้นตระโกนออกมาอย่างตื่นเต้น

แม้แต่ เซียว ฉางกุ้ย ที่เป็นหัวหน้าเขาก็ยังตื่นเต้น "มันใช่กองคาราวานจริงๆ พวกเราไปพบพวกเขากันเถอะ"

หลังจากที่พูดจบ เขาก็รีบออกจากเมืองไปพร้อมกับทหารรักษาการณ์กลุ่มหนึ่ง ทักทายกองคาราวานที่กลับมาจาก ทะเลทรายโกบี เหล่านักเดินทางโดยรอบหยุดดูทันที

"นั้นคือทหารของเจ้าเมืองหวงซางั้นเหรอ พวกเขาดูทรงพลังจริงๆ"

"ที่ฉันนับได้ในตอนนี้ น่าจะมีเกินไป 100 ไปแล้ว"

"มันเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ ถึงขนาดส่งกองกำลังระดับ 6 ไปรอรับ"

"ดูเจ้ามังกรพืช 2 ตัวบนท้องฟ้านั้นซิ พวกมันเป็น 2 ตัวนั้นที่สังหารกลุ่มงูหินระดับ 6 มาก่อนใช่ไหม!"

"นั้น ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงนะ ว่ากันว่ามังกร 2 ตัวนั้นอยู่ในระดับ 7 เจ้าเมืองหวงซาถึงกับส่งพวกมันออกไปเลยงั้นเหรอ?"

"กองคาราวานนี้โชคดีจริงๆ"

มีการถกเถียงกันอย่างเข้มข้น

การคาราวานอยู่ภายใต้การจับตามองของเหล่าผู้คนก็เดินทางผ่านตลาดเคลื่อนขบวนอย่างช้าๆเข้าไปในเมือง

จนกระทั่งพวกเขากลับมาถึงอย่างปลอดภัย หลิง ซี ก็กลับมายังดินแดนพร้อมกับกองกำลัง เธอลอยเข้าไปหาหลิน ยู ทันที

"ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของคุณนะ"

ในดินแดน หลิน ยู รออยู่ทางเข้ามาเพื่อพูดกับเหล่าพืชของเขา

นี้เป็นครั้งแรกที่ เขาปล่อยให้เหล่าพืชไปทำภารกิจกันเอง เขาเองก็ยังรู้สึกกลัวๆอยู่เล็กน้อย

โชคดีที่ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาก็โล่งใจในที่สุด

หลังจากตรวจสอบสถานของเหลือพืชของเขา เขาก็ได้ให้พวกมันเขามาพักผ่อนในดินแดน

ในทางกลับกัน เขาไปยังต้นไม้แห่งชีวิตเพื่อตรวจสอบสถานะการทำธุรกรรมผ่านหน้าต่างการจัดการอาณาเขต

ในครั้งนี้นั้นกองคาราวานได้นำสินค้าพิเศษต่างๆกลับมาจากอาณาจักรเย่วฮวามากมาย

หากขายทั้งหมดได้ มันจะเป็นรายได้จำนวนมหาศาล

รวมถึงเหล่าพืชพันธุ์ต่างๆที่เขาจัดส่งและขายในครั้งนี้ มันเพิ่มความหลากหลายให้กับเมืองหวงซาเป็น 2 เท่า

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ หลิน ยู ก็ ลุกขึ้นและเดินไปคุยกับ เซียว ฉางกุ้ย เกี่ยวกับการขยายเมือง

แต่เขาไม่คาดคิดมาก่อน เขาเพิ่งลุกขึ้น ก็มีข้อความเสียงดังขึ้นมาจากช่องแชทโลก

"ไอ้พวกบ้าทั้งหลาย! ข้ากลับมาจากเดินเล่นในโลกจิตวิญญาณแท้จริงและโลกหยวนซาแล้ว รีบมาพบข้า ข้ามีอะไรจะให้พวกเจ้า"

เสียงนี้กล่าวได้ว่ามันเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

หลิน ยู สะุดุ้งทันทีชอบแชททั้งหมดเหมือนถูกระเบิดลง

"เสียงนี้.. มันเป็นของกษัตริย์เซิ่งเหยาหรือไม่!"

"ดูเหมือนจะใช่นะ! เป็นไปได้ไหมว่ากษัตริย์เซิ่งเหยากลับมาแล้ว!"

"ฟังจากข้อความเสียงเมื่อกี้ ไม่เพียงแต่เขาไปยังโลกหยวนซา เขายังได้ไปโลกจิตวิญญาณแท้จริงอีกด้วย!"

"ให้ตายซิ! นี้เขาไปโลกจิตวิญญาณแท้จริงด้วยงั้นเหรอ นี้มันบ้าเกินไปแล้ว!!"

ในบรรดาราชันระดับสูง มีหลายคนที่เห็นกษัตริย์เซิ่งเหยาพวกเขาจำได้ทันทีที่ได้ยินเสียงของกษัตริย์เซิ่งเหยา

ไม่คิดมาก่อนว่า หลังจากที่ กษัตริย์เซิ่งเหยา ออกเดินทางไปเพียงไม่กี่วัน เขาก็ได้กลับมาอย่างปลอดภัย

สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่าคือ

ไม่นานหลังจากที่เสียงของกษัตริย์เซิ่งเหยาออกไป ราชาแห่งอาณาจักรที่เหลืออีก 8 คนก็ปรากฏขึ้นทีละคน

"ขอแสดงความยินดีด้วยที่กลับมากษัตริย์เซิ่งเหยา!"

"ขอแสดงความยินดีด้วย กษัตริย์เซิ่งเหยา!"

"ลองถามดูดีไหมว่าทำไมกษัตริย์ถึงเรียกตัวพวกเรา"

"กษัตริย์เซิ่งเหยา ทำไมท่านถึงใช้เวลานานนักในการกลับมา"

.....

ข้อความของกษัตริย์เซิ่งเหยาเปล่งประกายสีทองอยู่บนช่องแชทโลก

ราชาแห่งอาณาจักรทั้ง 8 ได้ปรากฏตัวออกมาพร้อมกัน มันเป็นภาพที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

พวกเขาเงียบทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีก

จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงที่ดังสนั่นคำพูดที่หยาบกระด้างของกษัตริย์เซิ่งเหยาดังก้องอีกครั้ง "ถ้าข้าไม่กลับมา พวกเจ้าจะไปฉลองปีใหม่ที่นั้นด้วยกันงั้นเหรอ? ต้องขอบคุณเหล่าราชันเฒ่าพวกนั้นที่วิ่งหนีได้ไวจริงๆ ข้าจึงสังหารไปเพียงไม่กี่สิบคนเท่านั้น เพื่อล้างแค้นให้กับ เทียนหยาน และ เย่วฮวา มันเป็นเรื่องยากที่ลบความเกียจชังออกไปจริงๆ"

"พวกเจ้ารีบมาที่นี้ และรับทรัพยากรไปซะกลับไปฝึกราชันระดับล่าง ครั้งต่อไปในสงครามหมื่นโลก พวกเจ้าต้องสังหารเจ้าพวก โลกจิตวิญญาณแท้จริง กับ โลก หยวนซา ให้หมด!!"

เสียงของกษัตริย์เซิ่งเหยา ดังก้องอยู่ในหูของราชันทุกคน ทำให้หูของพวกเขาเกิดเสียงวิ้ง

มันทรงพลังเหนือจินตนาการจริงๆ

ชายผู้นี้คือคนที่ปกครองอาณาจักรและราชันระดับ 10 ทั้ง 10 เขาเป็นคนหยาบคายใจร้อนแถมยังโมโหร้าย

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่าในครั้งนี้คือคำพูดของกษัตริย์เซิ่งเหยา

ในการเดินทางครั้งนี้ เขาได้สังหารราชันระดับ 10 ไปหลายคนทีเดียว

นี้มัน!

พวกเขาทั้งหมดเป็นระดับ 10

ต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกันถึงจะทำได้แบบนั้น

ทำให้เขานึกไปถึงคำพูดของราชันหน้าเก่าที่พูดในช่องแชทโลก

นี้มันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว

หลิน ยู ไม่คิดว่าความแข็งแกร่งของกษัตริย์เซิ่งเหยาจะน่าหวาดกลัวขนาดนี้

เข้าบุกเข้าไปในดินแดนของศัตรู ทำการสังหารและสร้างความเสียหายอย่างหนัก อีกทั้งยังกลับมาอย่างปลอดภัย

ไม่แปลกใจเลยทำไมราชาแห่งอาณาจักรถึงได้เคารพเขามากขนาดนี้ ในที่สุด หลิน ยู ก็เข้าใจ

ในขณะเดียวกันเขาก็อดไม่ได้ที่จะตั้งหน้าตั้งตารอ

ตามความหมายที่กษัตริย์เซิ่งเหยา พูด เขาจะให้ทรัพยากรกับราชาแต่ละอาณาจักรเพื่อให้ฝึกฝนราชันในอาณาจักรของตัวเอง

สิ่งเหล่านี้เป็นทรัพยากรที่ได้มาจากการสังหารราชันระดับ 10 ไปหลายคน ดังนั้นมันจึงไม่ใช่จำนวนน้อยๆแน่นอน

แม้แต่ในช่องแชท เหล่าราชันก็เริ่มคาดเดาไปต่างๆนาๆแล้วว่ามันเป็นอะไร

แน่นอนว่าจะต้องรอจนกว่าราชาของพวกเขาจะไปรับมา ตอนนี้จึงไม่ต้องรีบร้อน