ตอนที่ 114 การตอบสนองของแต่ละคน

ตอนที่ 114 การตอบสนองของแต่ละคน

ในที่สุดข่าวที่ว่า เจ้าเมืองโม่หยวนถูกสังหารก็แพร่กระจายออกไป

ในช่วงเช้า

ข่าวการตายของ ฟางหงไห่ เจ้าเมืองโม่หยวน และผู้ฝึกตนระดับ 6 50 คนของเขา ก็ได้กระจายไปทั่วเมืองหวงซา พื้นที่โดยรอบราวกับระเบิดลง

"มันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ ที่เมืองโม่หยวนถูกทำลายคงแล้ว?"

"ผู้ฝึกตนระดับ 6 กว่า 50 คน รวมถึงเจ้าเมืองตายทั้งหมด?"

"พวกเขาทั้งหมดยังสบายดีนิตอนที่ฉันจากเมืองโม่หยวน มาเมื่อไม่กี่วันก่อน ทำไมเขาถึงถูกสังหารได้ละ?"

"ฉันได้ยินมาว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นเมื่อบ่ายวานนี้ และข่าวลือก็ได้แพร่สระพัดออกไปอย่างรวดเร็ว!"

"นี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ดีนะที่ฉันไม่อยู่ในเมืองโม่หยวนเมื่อวานนี้"

บนถนนสายหลักในเมือง หวงซา เกือบทุกคนกำลังพูดถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นกับเมืองโม่หยวน

แม้แต่เหล่าพ่อค้าที่วางแผนจะเดินทางไปทำธุรกิจที่เมืองโม่หยวน ก็ต้องยุติแผนของเขาทันที สอบถามสถานการณ์ที่นั้น

เพียงแค่ครึ่งเช้าข่าวคราวก็แพร่สะพัดออกไปจนทุกคนได้รู้ แต่จะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รู้ความจริง

มีเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่เมื่อได้ยินข่าว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

คนๆนั้นคือ เหว่ย กัง

เพราะจู่ๆเขานึกถึงสิ่งที่ หลิน ยู พูดกับเขาเมื่อคืนนี้ ว่าเขาไม่จำเป็นต้องตรวจสอบเกี่ยวกับสถานการณ์ของเมือง โม่หยวนอีกต่อไป อีกทั้งมันยังมีข่าวเกี่ยวกับการล้มสลายของเมืองโม่หยวนในวันนี้

"หรือว่าจะเป็น...."

ทันใดนั้นดวงตาของ เหว่ย กัง ก็เบิกกว้างราวกับเขาเข้าใจความหมายของคำพูดของ หลิน ยู ในที่สุด

ภายใต้ความตกใจนี้ มือของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ มีเหงื่อออกมาใบหน้าของเขา

"ผู้บัญชาการเหว่ย เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ? คุณรู้สึกไม่สบายหรือป่าว?"

ในตอนนั้นเอง มีทหารนายหนึ่งถามว่าจากด้านข้าง ขัดจังหวะความคิดของ เหว่ย กัง ไป

เหว่ย กัง ตัวสั่นอยู่ครู่หนึ่งเขาหันหน้าไปมองลูกน้องของเขาอยุ่ที่ข้างๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

อย่างไรก็ตาม เขาส่ายหัวและพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอก เมื่อฉันแค่ฝึกหนักมากเกินไป พาพวกเขาไปฝึกก่อน ฉันต้องไปพบเหล่า เซียว ซักหน่อย"

หลังจากที่พูดจบ เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก รีบออกจากสนามฝึกซ้อมตรงไปยังที่พักของเซียว ฉางกุ้ยทันที

ในตอนนั้นเอง

ภายในที่พักของ เซียว ฉางกุ้ย เซียว ฉางกุ้ย นั้นกำลังอธิบายเรื่องราวต่างๆภายในเมือง รวมถึงความชอบและนิสัยต่างๆของ หลิน ยู กับ ผู้ฝึกตนระดับ 6 2 คนที่เพิ่งเข้ารวมเมืองหวงซา

ผู้ฝึกตนทั้ง 2 นั้นไม่ได้เคารพต่อ เซียว ฉางกุ้ย แต่อย่างใดแต่ด้วยความที่พวกเขานั้น ยังใหม่อยู่พวกเขาจึงตั้งใจฟัง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเกี่ยวกับความชอบและนิสัยของ หลิน ยู พวกเขายิ่งรับฟังด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"คุณต้องจำเอาไว้นายท่านของพวกเรานั้นชอบความเงียบสงบ ดังนั้นในอนาอนาคตอย่าได้ไปรบกวนเขาหากไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆ"

"อีกอย่างเมื่อนายท่านออกไปข้างนอก ตัวข้าจะเป็นคนดูแลเมืองหวงซาให้กับท่าน"

"จะต้องไม่มีปัญหาใดๆ ให้นายท่านลำบากใจ"

เซียว ฉางกุ้ย เดินไปมาอธิบายให้ผู้ฝึกตนทั้ง 2 เข้าใจ

ทั้ง 2 คนพยักหน้าเหมือนไก่จดสิ่งที่ เหล่า เซียว พูด

อย่างไรก็ตาม ในตอนนั้นเอง เหว่ย กัง ก็บุกมาจากด้านนอก

"เหล่าเซียว ท่านอยู่ไหน ข้ากำลังจะเข้าไปแล้ว!"

หลังจากที่ เหว่ย กัง กลายเป็นผู้บัญชาการทหาร เขาก็มีชื่อเสียงในด้านเสียงที่ดัง

ในตอนที่เขาคำรามออกมาทั้ง เสียงก็ได้กระจายไปทั่วทั้งบ้าน แม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาก็หยุดลงด้วยความตกใจ คนทั้ง 3 ที่อยู่ภายในบ้านก็ถูกขัดจังหวะทันที

"เหว่ย กัง! ทำไมเจ้าไม่ไปฝึกทหาร ทำไมถึงมาที่นี้!"

เซียว ฉางกุ้ย เดินออกไปด้านนอกพูดด้วยความโกรธ

เหว่ย กัง มีสีหน้าเคร่งขรึมเดินเข้าไปหา เซียว ฉางกุ้ย

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็รวบรวมสติได้และพูดว่า "ท่านได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเมืองโม่หยวน แล้วหรือยังเหล่าเซียว?"

"ได้ยินแล้ว มีอะไรงั้นเหรอ?" เซียว ฉางกุ้ยถามกลับด้วยความสงสัย

ในฐานะที่เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของเมืองหวงซา เขาย่อมรู้มากเป็นธรรมดา เขาได้ส่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้แล้ว

"นั้นน่ะ..." เหว่ย กัง กำลังจะพูดแต่ก็เหลือบไปเห็นอีก 2 คนที่นั่งอยู่ในห้อง

เมื่อเห็นแบบนี้ เซียว ฉางกุ้ย ก็เข้าใจได้ทันทีว่าหมายความว่าไง "ไม่ต้องกังวล เขาเป็นพวกเราแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เหว่ย กัง ถอนหากใจอย่างโล่งอก เขาบอกสิ่งต่างๆเกี่ยวกับการคาดเดาของเขา

รวมถึงการที่เขาได้เจอกับ หลิน ยู ที่ด้านนอกเมื่อคืนนี้ อีกทั้งยังมีสิ่งที่หลิน ยู บอกเขาก่อนเข้าไปในดินแดน

เมื่อ เซียว ฉางกุ้ยได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"นี้เจ้าหมายความว่า เรื่องที่เกิดขึ้นกับเมืองโม่หยวน เป็นฝีมือนายท่าน..."

เขาหยุดพูดทันทีเมื่อพูดไปได้ครึ่งทาง

ผู้ฝึกตนทั้ง 2 มีการได้ยินที่ยอดเยี่ยม ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ยินการสนทนาพวกเขาเป็นธรรมดา เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เมืองโม่หยวน อาจจะเกี่ยวข้องกับ หลิน ยู พวกเขาก็ตกตะลึงทันที

เดิมทีพวกเขานั้นคิดว่าเจ้าเมืองโม่หยวนไปทำให้ ราชันระดับ 7 บางคนขุ่นเคือง ดังนั้นจึงทำให้เมืองทั้งเมืองถูกลบหายไปในทันที แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่านี้มันเกี่ยวข้องกับ หลิน ยู

ฟังดูเหมือนง่าย แต่มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หลิน ยู ทำลายเมืองๆเมืองด้วยตัวคนเดียว

เขาต้องมีความแข็งแกร่งบัดซบแบบไหนกันถึงจะทำแบบนี้ได้!

ภายใต้ความตกตะลึง เซียว ฉางกุ้ย อดที่จะอุทานออกมาไม่ได้ "เมื่อช่วงบ่ายตอนที่นายท่านไม่อยู่เขาไปที่เมืองโม่หยวนงั้นเหรอ"

"ไม่น่าจะผิดพลาดเพราะจนกระทั่งช่วงเย็นเขาก็ยังไม่กลับมา" เหว่ย กัง พยักหน้าอย่างจริงจัง "เมื่อดูจากนิสัยของนายท่าน ดูเหมือนเขาไม่ต้องการที่จะโอ่อวด ดังนั้นฉันจึงไม่ได้ถามไปมากกว่านี้"

"นั้นเป็นเพราะนายท่านไม่ได้สนใจชื่อเสียงหรือโชคลาภใดๆ" เซียว ฉางกุ้ยกรอกตามองเขา

"ในเมื่อนายท่านจัดการเรื่องนี้ไปแล้ว พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอีกต่อไป ก่อนหน้านี้พวกเราคิดว่าที่นั้นถูกทำลายโดยราชันระดับ 7 ทำให้ไม่กล้าแตะต้องมัน ตอนนี้เราสามารถใช่โอกาศนี้ยึดครองเมืองโม่หยวนทั้งทรัพยากรและชาวเมือง มาเป็นของเมืองหวงซา"

"แล้วเราต้องทำยังไงต่อไป"

"เราจะทำอะไรได้ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ชาวเมืองโม่หยวน กระจัดกระจายออกไป แน่นอนว่าพวกเราต้องส่งคนไปยังเมืองโม่หยวนเพื่อรวบรวมผู้คน นายท่านไม่บอกเรื่องนี้ แต่ฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาต้องเตรียมการให้พร้อม โดยเฉพาะเหล่าช่างฝึมือทั้งหลาย" เซียว ฉางกุ้ยกล่าวด้วยความหนักแน่น

จากนั้นเขาก็หันหน้ากลับไปหาทั้ง 2 คนที่นั่งอยู่ในห้อง "เอาละ ฉันขอฝากเรื่องนี้กับพวกคุณด้วย ทำให้ดีนายท่านอาจจะตบรางวัลให้พวกคุณก็ได้"

"จริงเหรอ!?"

ผู้ฝึกตนทั้ง 2 ตกใจทันที

พวกเขาไม่รู้ว่าจะผลงานอะไรให้ หลิน ยู ประทับใจ ตอนนี้โอกาศได้มาถึงล้ว

พวกเขาจะปฏิเสธได้อย่างไร ต้องขอบคุณเหล่าเซียวด้วยคำสั่งของเขา เขาออกจากที่พักของเซียว ฉางกุ้ย มุ่งหน้าไปยังเมืองโม่ หยวนทันที

.....

อีกด้านหนึ่ง

ภายในปราสาทเมือง ซวนเย่ หางออกไปหลายสิบไมค์

ข่าวการถูกทำลายของเมืองโม่หยวน แพร่สะพัดมายังที่นี้เช่นกัน

ในตอนเช้า ราชัน เมิ่ง ชิงอัน เรียกผู้ใต้บังคับบัชญาของเขาทั้งหมดมาเพื่อจัดประชุมฉุกเฉิน

"นายท่าน ข่าวได้รับการยืนยันแล้วว่าผู้ที่โจมตีคือราชันเผ่าพฤกษา"

ด้านล่างผู้ฝึกตนระดับ 6 ที่รับผิดชอบในการรวบรวมข้อมูลกล่าวขึ้น

"เผ่าพฤกษา?" เมิ่ง ชิงอัน ซึ่งนั่งอยู่นั้นขมวดคิ้ว "ราชันเผ่าพฤกษาที่อยู่ใกล้กับเมืองซวนเย่ ดูเหมือนจะเป็นเจ้าเมือง หวงซา ใช่ไหม"

"ใช่ขอรับ พวกเราได้ทำการตรวจสอบแล้ว เจ้าเมืองหวงซาไม่ได้อยู๋ที่ดินแดนเมื่อช่วงบ่ายวานนี้ ดังนั้นจึงเดาได้ว่า..." ชายคนนั้นหยุดพูดเมื่อพูดไปครึ่งทาง

อย่างไรก็ตาม ความหมายในคำพูดของเขานั้นชัดเจนมาก ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหน้าเปลี่ยนสีทันที พวกเขาถกเถียงกันไปต่างๆนาๆ

แม้แต่ เมิ่ง ชิงอัน ก็ยังขมวดคิ้วของเขา

"เจ้าแน่ใจใช่ไหม?"

"แน่ใจขอรับ"

"เอาละ งั้นตอนนี้เจ้าส่งคนที่เยี่ยมเจ้าเมืองหวงซาพร้อมกับของขวัญ บอกเขาว่ามันเป็นของขวัญจากฉัน ปล่อยเรื่องราวให้อดีตไปซะจะเป็นการณ์ถ้าเราไม่ไปยุ่งกับมัน"

"เข้าใจแล้วขอรับ ข้าจะจัดการเดี๋ยวนี้เลย!"

เมื่อได้รับคำสั่ง ชายคนนั้นก็รีบปฏิบัติตามทันที!