บทที่ 2301 เขาพูดว่าอะไรนะ? เจ้าเมืองจิงโจว? ใช่เจ้าเมืองจิงโจวของประเทศเซี่ยคนนั้นหรือเปล่า?

บทที่ 2301 เขาพูดว่าอะไรนะ? เจ้าเมืองจิงโจว? ใช่เจ้าเมืองจิงโจวของประเทศเซี่ยคนนั้นหรือเปล่า?

พลิกแผ่นดินหาจนรองเท้าเหล็กพังยังหาไม่เจอ แต่กลับได้มาอย่างง่ายดาย

นี่เจ้าโผล่ออกมาเองนะ ต่อให้ถูกลอบสังหารก็โทษใครไม่ได้

เสิ่นจวิ้นไอสองสามครั้ง กระแอมกระไอ แล้วเสียงของเขาก็ดังก้องราวกับสายฟ้า ทำให้แก้วหูของทุกคนดังอื้ออึงไปหมด ทั้งป่าเขาก้องไปด้วยเสียงของเขา “ข้าคือทูตของเจ้าเมืองจิงโจว ท่านประมุขของข้ารับบัญชาสวรรค์มาปกป้องสถานที่แห่งนี้ เทพเย่หมิงที่พวกเจ้าศรัทธานั้น แท้จริงแล้วคือค้างคาวที่บำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นปีศาจ หากยอมสวามิภักดิ์ต่อท่านประมุขของข้า ก็จะได้รับการละเว้นโทษและได้รับการคุ้มครอง หากยังดื้อรั้นไม่ยอมเปลี่ยนใจ ก็ต้องรับผลที่ตามมาเอง หวังว่าพวกเจ้าจะไตร่ตรองให้ดี”

หมอผีเว่ยแค่นเสียงเย็นชา ในใจคิดอย่างเงียบๆ “แค่คำพูดไม่กี่คำคิดจะสั่นคลอนความศรัทธานับร้อยปีของพวกเราหรือ? คนผู้นี้เป็นคนโง่หรืออย่างไร?”

ในตอนนั้น เขาก็พลันได้ยินศิษย์ของสำนักปรมาจารย์ผีที่อยู่ข้างๆ พูดเสียงเบาว่า “เขาพูดว่าอะไรนะ? เจ้าเมืองจิงโจว? ใช่เจ้าเมืองจิงโจวของประเทศเซี่ยคนนั้นหรือเปล่า?”

“ข้าไม่ได้ยินผิดไปใช่ไหม? ใช่เจ้าเมืองจิงโจวคนที่กำจัดทรราชและสังหารบิชอปในทวีปอเมริกาใต้คนนั้นหรือเปล่า?”

“ข้าได้ยินมาว่าเขายังเคยสู้กับทหารผีสามหมื่นนายที่ประเทศซานฝอฉี และสังหารขุนพลผีไปสองตนด้วย?”

“บุคคลสำคัญขนาดนี้ จะมาอยู่ที่เขาเป่ยอวิ้นได้อย่างไร?” ผู้ที่พูดประโยคนี้พลันนึกบางอย่างขึ้นได้ ก่อนจะสูดหายใจเข้าอย่างหนาวเหน็บ “หรือว่าเป็นเพราะเหมืองแห่งนั้น...”

“ชู่ว์!” มีคนทำท่าให้เงียบทันที ทุกคนพลันเงียบกริบราวกับจั๊กจั่นในฤดูหนาว ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“หากเป็นเขาจริงๆ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กแล้ว”

ชาวบ้านมองหน้ากันไปมา พวกเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านมาโดยตลอด ไม่ค่อยได้ติดต่อกับโลกภายนอก โทรศัพท์มือถือก็เป็นเพียงรุ่นเก่า ในหมู่บ้านมีโทรทัศน์เพียงไม่กี่เครื่อง แถมยังรับได้เพียงไม่กี่ช่อง จึงรู้เรื่องภายนอกน้อยมาก

“เจ้าเมืองจิงโจวคนนี้เป็นใครกัน? เก่งกาจมากหรือ?”

“เจ้าเมือง? ฟังดูเหมือนขุนนางของประเทศเซี่ย”

“ทำไมคนของสำนักปรมาจารย์ผีถึงได้กลัวขนาดนี้?”

“พวกเจ้าดูสิ คนของสำนักปรมาจารย์ผีกำลังถอยหนี”

ศิษย์ของสำนักปรมาจารย์ผีล้วนเดินทางไปทั่วเมืองใหญ่ต่างๆ ทางตอนเหนือ ขณะที่หาเงินก็ขยายเครือข่ายความสัมพันธ์ไปด้วย จึงค่อนข้างรู้ข่าวสารภายนอกเป็นอย่างดี

พวกเขาเคยได้ยินชื่อเสียงของเจ้าเมืองจิงโจวมาหลายครั้งแล้ว หากเป็นเขามาด้วยตัวเองจริงๆ การต่อสู้ครั้งนี้เกรงว่าจะจบไม่สวย

“ท่านผู้อาวุโสอานาน เป็นเจ้าเมืองจิงโจวมาด้วยตัวเองจริงๆ หรือ? เช่นนั้นพวกเราควรจะรับมืออย่างไรดี?”

ผู้อาวุโสอานานขมวดคิ้วแน่น เขายังไม่ฟื้นตัวดี สีหน้ายังคงซีดเซียว กล่าวเสียงเข้มว่า “อย่าเพิ่งผลีผลาม”

หมอผีเว่ยบอกพวกเขาเพียงว่าเป็นคนจากประเทศเซี่ยมาฆ่าประมุขสำนักและยึดเหมืองหินวิญญาณ ไม่ได้บอกว่าเป็นเจ้าเมืองจิงโจว

หากเป็นบุคคลสำคัญคนนั้นจริงๆ พวกเขารู้ตัวดี จึงไม่กล้าไปชิงของกับเขาหรอก

หยางโจ้วเดินมาอยู่เบื้องหน้าของหมอผีเว่ย กดเสียงต่ำถามว่า “หมอผีเว่ย เทพเย่หมิงพูดว่าอย่างไรกันแน่? ศัตรูของเราคือใครกันแน่?”

หมอผีเว่ยเหลือบมองเขา แค่นเสียงเย็นชา “ท่านผู้อาวุโสหยาง ท่านลืมไปแล้วหรือ? ตอนแรกพวกท่านเป็นคนพูดเองว่า ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร ถึงจะบุกน้ำลุยไฟก็จะล้างแค้นให้ประมุขสำนัก”

หยางโจ้วถึงกับพูดไม่ออก

หมอผีเว่ยเชิดคางขึ้น กล่าวเสียงเย็นชา “เทพเย่หมิงไม่ได้บอกว่าใครมา แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่อยู่เบื้องหน้าของเทพเย่หมิง ก็เป็นเพียงมดปลวกเท่านั้น”

หยางโจ้วและอานานสูดหายใจเข้าอย่างหนาวเหน็บ

หมอผีเว่ยเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าตัวเองจะสามารถต่อกรกับเจ้าเมืองจิงโจวได้?

พวกเขาจ้องมองเขาอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พลันเข้าใจ ไม่ใช่ว่าหมอผีเว่ยมั่นใจ แต่เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเจ้าเมืองจิงโจวคือใคร!

ความคิดของทั้งสองคนหมุนอย่างรวดเร็ว หากคนที่มาเป็นเจ้าเมืองจิงโจวจริงๆ พวกเขาไม่อาจต่อกรกับเขาได้เด็ดขาด มิฉะนั้นก็มีแต่ทางตายเท่านั้น

พวกเขาไม่กล้าเอาตัวเองไปเทียบกับเชื้อราคลั่งและบิชอปแห่งศาสนจักรแห่งแสงสว่างหรอก

แต่ก็ไม่สามารถจากไปเพราะคำพูดของอีกฝ่ายเพียงประโยคเดียวได้ ถ้าหากอีกฝ่ายแค่ขู่ ไม่ใช่เจ้าเมืองจิงโจวมาด้วยตัวเองจริงๆ ล่ะ?

หยางโจ้วและอานานสบตากัน ในใจชั่งน้ำหนักอย่างเงียบๆ ตัดสินใจว่าจะลองหยั่งเชิงดูก่อน ทั้งสองคนถอยไปอยู่ข้างๆ อย่างรู้กัน วางแผนอย่างลับๆ เตรียมพร้อมที่จะดำเนินการตามสถานการณ์

หมอผีเว่ยมองพวกเขาอย่างดูถูก แค่เจ้าเมืองจิงโจวคนเดียวก็ทำให้พวกเขาตกใจกลัวจนเป็นแบบนี้

หึ ขี้ขลาดตาขาวเหมือนหนู

เขากำลังจะจัดการต่อไป ก็พลันได้ยินเสิ่นจวิ้นพูดต่อว่า “คนของสำนักปรมาจารย์ผีพวกเจ้าฟังให้ดี ประมุขสำนักและผู้อาวุโสทั้งสามคนของพวกเจ้าล้วนถูกเทพเย่หมิงสังหาร เหมืองหินวิญญาณเดิมทีเป็นประมุขสำนักของพวกเจ้าค้นพบ ปีศาจค้างคาวตนนั้นหมายตาเหมืองหินวิญญาณไว้นานแล้ว อยากจะยึดเป็นของตัวเอง มันใช้ความไว้วางใจของประมุขสำนักของพวกเจ้า ฉวยโอกาสที่ประมุขสำนักและเหล่าผู้อาวุโสกำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ในถ้ำจิ่วโยวโดยไม่ทันระวังตัวเข้าลอบโจมตี ในที่สุดก็สังหารพวกเขาทั้งหมดในถ้ำ”

“ตอนที่พวกเราไปถึง เห็นเพียงในถ้ำมีคราบเลือดเกรอะกรัง กระดูกกองพะเนิน สภาพน่าสลดใจอย่างยิ่ง ปีศาจค้างคาวตนนั้นกำลังขโมยหินวิญญาณในถ้ำ มุ่งหมายที่จะยึดครองเหมืองหินวิญญาณ กลายเป็นเจ้าผู้ครองอำนาจคนใหม่ทางตอนเหนือ”

เสิ่นจวิ้นประสานมือขึ้นฟ้า ท่าทางของเขาดูจริงจังยิ่งนัก “โชคดีที่ท่านประมุขของข้ามีพลังฝีมือสูงส่ง ขับไล่ปีศาจค้างคาวไปได้”

“ปีศาจค้างคาวตนนั้นหนีไปอย่างน่าสมเพช ถึงแม้จะรอดชีวิตไปได้จากเงื้อมมือของท่านประมุขของข้า แต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน”

“ตอนนี้เหมืองหินวิญญาณถูกท่านประมุขของข้าดูแลแล้ว ปีศาจค้างคาวตนนั้นไม่ยอมแพ้ จึงอยากจะชิงเหมืองหินวิญญาณคืน กลับดำเป็นขาว หลอกลวงพวกเจ้า บอกว่าประมุขสำนักของพวกเจ้าถูกเจ้าเมืองจิงโจวของพวกเราสังหาร”

“ส่วนพวกเจ้ากลับถูกศัตรูตัวจริงปั่นหัวจนงงงวย ช่างน่าขันสิ้นดี”

หยางโจ้วและอานานได้ยินเช่นนั้น ในใจก็สั่นสะท้าน หันไปมองหมอผีเว่ยพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

[จบตอน]