ตอนที่ 101 มันตลกมากงั้นเหรอ!

ตอนที่ 101 มันตลกมากงั้นเหรอ!

[การสร้างอุปกรณ์ : การสร้างอุปกรณ์นั้นต้องใช้พลังเวทย์และแร่ที่สอดคล้องกับอุปกรณ์ ยิ่งระดับของอุปกรณ์สูงมากเท่าไร จำนวนวัสดุที่ใช้ก็จะยิ่งมากขึ้น ราชันและผู้ใต้บังคับบัญชาสามารถใช้ได้ ]

เมื่อเขาเห็นฟังก์ชั่นนี้ เขาก็รีบตรวจสอบทันที ดูว่ามีรายการอุปกรณ์อะไรบ้างอยู่ด้านใน

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นอุปกรณ์ระดับมาตรฐานทั้งหมด แต่มันก็ทำให้เขาสามารถติดอาวุธให้กับทหารหน่วยรักษาความปลอดภัยได้อย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้นั้น เมืองหวงซากำลังพัฒนา จำนวนช่างฝีมือและเวลาสร้างอุปกรณ์นั้นมันยังมีไม่พอ

แม่แต่ทหารที่เฝ้าหน้าประตูเมือง ที่ หลิน ยูได้พบที่ด้านนอกเมืองเมื่อครู่ พวกเขานั้นยังในเกาะที่ดูทรุดโทรมอยู่เลย แค่แวบเดียวก็รู้ว่ามันเป็นของที่เก็บของกรุไว้เมื่อหลายปีก่อน

ในฐานะที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของ หลิน ยู เขาจะปล่อยให้อุปกรณ์และเสื้อผ้าพวกเขาดูแย่ได้อย่างไร?

อย่างน้อยระดับมันต้องไม่ต่ำกว่าดินแดนอื่นๆ

"ดูเหมือนว่าช่วงนี้คงต้องไปขุดแร่เพิ่ม"

หลิน ยู มองดูแร่ในคลังดินแดน เขาใช้พวกมันหมดไปกับการอัพเกรดสิ่งก่อสร้างในดินแดน อีกทั้งพลังเวทย์ของเขาในตอนนี้เหลืออีกเพียง 150000 เท่านั้น

แม้ว่าในตอนนี้เขาจะยังไม่สามารถอัพเกรดดินแดนได้ แต่มันยังจำเป็นที่จะต้องมีแร่สำรองเอาไว้ก่อน

หลังจากที่คิดเรื่องนี้ เขาก็ติดต่อหาซู่จง ขอให้เขาจัดสรรคนขุดเหมืองเพิ่มขึ้น

ในตอนนี้นั้นจำนวนประชากรของเมืองหวงซาเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าจากเมื่อก่อน มีผู้ลี้ภัยจำนวนมากท่ามกลางประชากร ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าพวกเขาจะมีคนไม่พอ

ตราบใดที่เขามีคริสตัลมากพอ ย่อมมีคนทำงานให้เสมอ แถมเขายังสามารถแก้ปัญหาเรื่องปากท้องของของผู้ลี้ภัยได้อีกด้วย เหมือนยิงปืนนัดเดียวได้นก 2 ตัว

ในไม่ช้า ซู่ จง ก็เริ่มรวบรวมผู้คนตามคำสั่งของ หลิน ยู

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ หลิน ยู ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ทันทีที่ ซู่ จง จากไปนั้น มีเสียงร้องเรียนเขาอย่างร้อนใจจากนอกดินแดน

"นายท่าน เกิดเรื่องแล้วขอรับ! มีคนสร้างปัญหาที่เมืองหวงซาขอรับ!"

มีคนสร้างปัญหางั้นเหรอ?

หลิน ยู ขมวดคิ้วทันที

เขาเดินออกจากดินแดนไปยังด้านนอก เขาเห็นทหารรักษาการณ์มีบาดแผลที่หัวสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เลือดไหลย้อยลงมาหัวของเขา

ทันทีที่เขาเห็น หลิน ยู เหล่าทหารรักษาการณ์ก็ลุกขึ้นมาหาเขาอย่างกระวนกระวาย

"นายท่าน ที่นั้น มีกลุ่มผู้ฝึกตนมาสร้างปัญหาขึ้นในเมือง แม้แต่ผู้บัญชาการเหว่ย ก็ได้รับบาดเจ็บจากพวกเขา!"

"ว่าไงนะ!"

ใบหน้าของ หลิน ยู เคร่งขรึมทันที

นี้มีคนกล้าสร้างปัญหาในดินแดนของและยังทำร้ายคนของเขาด้วยงั้นเหรอ?

"ไปกันเถอะ ไปดูกันว่าใครที่มันกล้าก่อเรื่อง!"

หลิน ยู ได้ส่งกระแสจิตไปยังเหล่าพืชในดินแดน เขาจับทหารรักษาการณ์ กระโดดขึ้นไปบนหลังของ มูรันชิ รีบพุ่งตรงไปยังเมืองหวงซาทันที

มังกรสนมปิศาจที่กำลังพักผ่อนอยู่ในดินแดน ได้นำมังกรเงาพฤกษาทั้งหมดบินขึ้นไปในอากาศ ทำให้เก็บลมกระโชกอย่างรุนแรง

ในขณะนั้นเอง

ณ ถนนในเมืองหวงซา

มีกลุ่มผู้ฝนตนจากภายนอกเข้ามาทำลายเมือง เผ่าบ้าน ทำลายร้านค้าและแผงลอยทั้งหมดบนถนนทั้งสาย พวกเขาหัวเราะกันด้วยความหยิ่งผยอง

"ฮ่าฮ่าฮ่า นี้หน่ะหรือทหารรักษาการณ์ของเมืองหวงซา กระจอกเป็นบ้า!"

"พี่น้องทั้งหลาย ทำลายที่นี้ให้ราบ! ฉันอยากรู้นักว่าใครจะหยุดพวกเราได้!"

"ใช่แล้ว! พังเมืองของพวกมันให้หมด กล้าทำให้ข้าอับอายงั้นเหรอ ปฏิเสธความหวังดีนายท่านของข้า อย่าปล่อยให้พวกมันรอดไปได้!"

บรึ้มมม!

ร้านค้าอีกร้านหนึ่งพังทลายลงทันที ฝุ่นควันเต็มไปทั่วท้องถนน

เหล่าชาวเมืองค่อยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ ไม่มีใครกล้าเข้าไปยังพวกมัน พวกเขาทำได้แค่เพียงกล้ำกลืนความโกรธนี้เอาไว้

บนถนนสายหลักยังมีทหารรักษาการณ์ที่ได้รับบาดเจ็บ นอนอยู่ตรงนั้น

แม้แต่ เหว่ย กัง ผู้บัญชาการทหารก็นอนอยู่บนพื้นด้วยร่างกายของเต็มไปด้วยเลือด ดาบเหล็กในมือของเขาหักลง มันดูเหมือนเขากำลังจะตาย

มันเป็นภาพที่น่ากลัวมาก

"มันจะเกินไปแล้ว!!!"

เหล่าชาวเมืองกำหมัดแน่น ดวงตาของพวกเขาค่อยๆกลายเป็นสีแดง ด้วยความโกรธที่ครอบง่ำพวกเขาคิดจะพุ่งเข้าไปจัดการกับคนเหล่านั้น

แต่ทันใดนั้น พวกเขาก็ถูกหยุดโดยคนอื่นๆ ทันที

"อย่าเพิ่งรีบเข้าไป! พวกเขาทั้งหมดเป็นผู้ฝึกตนระดับ 6 อีกทั้งยังมีจำนวนมาก นายจะตายหากเข้าไป!"

"ใช่แล้ว พวกเราจะรอจนกว่านายท่านจะมา เราส่งคนไปตามนายท่านแล้ว สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือรอ!"

"แต่...."

เหล่าชาวเมืองต้องการเปิดปากของเขาออกมาเพื่อพูดบางอย่าง

แต่ไม่คาดคิดว่า ชายที่แผลเป็นที่ยืนอยู่ตรงกลางถนนดูเหมือนจะได้ยินการสนทนาของพวกเขา เขาหายตัวไปต่อหน้าต่อตา

เมือเขาปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็อยู่ด้านหลังชาวเมืองแล้ว จ้องมองไปยังพวกเขาอย่างเย็นชา

"เฮ้ๆ ดูเหมือนพวกนายจะไม่พอใจฉันใช่ไหม!"

เมื่อสิ้นเสียงเขาก็คว้าคอของชาวเมืองทั้ง 2 ขึ้นมาด้วยมือเพียงข้างเดียว ค่อยๆยกมันขึ้น

"อั้ก...."

ดวงตาของชาวเมืองทั้ง 2 ลุกโชกด้วยความโกรธ จับไปยังข้อมือของชายคนนั้น ทั้ง 2 พยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง

แต่มือของชายคนนั้นเหมือนกันหวงเหล็กที่รัดคอของพวกเขาอย่างแน่นหนา พวกเขาเริ่มหน้าแดงก่ำหายใจไม่ออกเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"เมื่อกี้ยังพูดกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่พูดแบบเมื่อกี้แล้วหล่ะ"

"หรือว่าพวกแกคิดว่าหลังจากที่นายท่านของพวกแกมา เขาจะสามารถช่วยพวกแกได้!"

เส้นอันเย็นชาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารดังก้องในหูของทุกคน มันเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

ฝู้ฝึกตนคนอื่นๆที่กำลังทำลายร้ายค้า ก็หัวเราะคิกคักออกมาเมื่อพวกเขาได้ยิน "ฮ่าฮ่าฮ่า .. นายท่านของเจ้าพวกนี้เพิ่งกลับมาจากสงครามหมื่นอาณาจักร ตอนนี้เขาคงจะเป็นเต่าหัวหดอยู่ในดินแดนละมั้ง"

"ฉันก็ว่างั้น ในสถานที่ซอมซ่อแบบนี้ แม้แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาก็ยังเป็นไอ้กระจอก ราชันของพวกมันจะแข็งแกร่งได้ยังไงกัน"

"ฮ่าฮ่าฮ่า นี้มันขำเป็นบ้า"

เสียงหัวเราะที่เย่อหยิ่งพร้อมกับชาวเมืองทั้ง 2 ที่ดูคว้าขึ้นไปเป็นภาพเดียวที่ปรากฏบนถนนในเวลานี้

เหล่าชาวเมืองหวาดกลัวเกินกว่าที่จะพูดออกไป ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

เมื่อเห็นท่าทางของพวกเขา เหล่าฝู้ฝึกตนก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งยิ่งขึ้นไปอีก ราวกับกำลังเยาะเย้ยเหล่าคนโง่เขลา

"พวกแกคิดว่านี้มันตลกนักเหรอ!"

ทันใดนั้นก็มีเย็นชาดังขึ้นอย่างกระทันหัน

ชายที่หัวเราะอยู่นั้นกับพวกเขาของหน้าเปลี่ยนสีในทันที

"ใครกัน!"

ชายหน้าแผลเป็นมองไปยังทิศทางที่เสียงถูกส่งมา

แต่สิ่งที่พวกเขาเจอกับเป็นเถาวัลย์จำนวนนับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้ามาพวกเขาจะถูกสารทิศ

มันเป็นฉากที่น่าพรึงกลัวทำให้ชายคนนั้นตกใจในทันที โยนชาวเมืองทั้ง 2 ในมือของเขาทิ้งทันที และถอยหนีทันที

"หนี? ยังคิดว่าจะหนีไปได้อีกงั้นเหรอ?"

เสียงที่เย้ยหยั้งดังขึ้นอีกครั้ง

ทั่วทั้งถนนเริ่มปรากฏเถาวัลย์มากขึ้นไปอีก มันเป็นเถาวัลย์จำนวนมหาศาลครอบคลุมไปทั่วทุกมุมของถนนสายหลักทั้งหมด!

มันเหมือนกับงูจำนวนนับไม่ถ้วน มันพุ่งขึ้นไปในอากาศ ทอกันเป็นโดมครึ่งวงกลมขังเหล่าผู้ฝึกตนและพวกของเขาเอาไว้

"นี้มัน! เป็นไปได้ยังไงกัน!"

ชายคนนั้นตกใจทันที มองไปยังเถาวัลย์หนามที่ปกคลุมทั้งท้องฟ้าและพื้นดินเอ้าไว้

เหล่าชาวเมืองที่เฝ้าดูอยู่บนถนนนั้นตกเช่นกัน พวกเขาทั้งหมดตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนพูดไม่ออก

เพราะที่นี้มีเถาวัลย์ปรากฏขึ้นมาเป็นจำนวนมาก

ราวกับมันไม่มีวันสิ้นสุด อาคารที่อยู่ข้างถนนเดิมทำจากดินถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์กลายเป็นป่าเถาวัลย์หนามขนาดยักษ์

ในชั่วพริบตา ชายคนนั้นกับสหายของทั้ง 9 ของเขาถูกเถาวัลย์นับไม่ถ้วนรัดร่างเอาไว้ และยกพวกเขาขึ้นไปในอากาศ

ไม่ว่าพวกเขาจะดิ้นรนมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ทำได้เพียงแค่ปล่อยให้เถาวัลย์หนามแทงจมเข้าไปในร่างของพวกเขาเรื่อย มันเริ่มดูดเลือดของพวกเขา

จากนั้นเหล่าชาวเมืองก็พากันเปิดทางให้

หลิน ยู ค่อยๆ เดินออกมาพร้องกับมูรันชิ จ้องมองเหล่าผู้ฝึกตนอย่างเย็นชส

"รอก่อน อย่าเพิ่งฆ่าพวกมันในทันที ค่อยๆทรมานพวกมันไปเรื่อยๆ!!"

เสียงปราศจากอารมณ์ใดๆ ดังออกจากปากของ หลิน ยู

ชายรอยแผลเป็นและพวกของเขาดิ้นรนด้วยความสิ้นหวัง พบว่ามีเถาวลัย์หนามรัดพัดร่างของพวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ แถมยังแน่นขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ศรีษะก็ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์ ทำให้แม้แต่จะพูดก็ทำไม่ได้

ในที่สุดเถาวัลย์ก็จมลึกเข้าไปในร่างกายของพวกเขา บีบรัดเนื้อและเลือดของพวกเขาอย่างต่อเนื่อง เสียงกระดูกส่งเสียงกร๊อบๆ

แววตาคู่นั้นของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความสิ้นหวังยิ่งทวีคูณความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ