ตอนที่ 92 พายุโลหิต

ตอนที่ 92 พายุโลหิต

ค่ำคืนนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของสงครามหมื่นโลก มันเป็นวันที่เหล่าราชันจะถูกวาปออกจากสนามรบ

ทันทีฟ้าสว่างขึ้น ราชันหลายคนเลือกที่จะอยู่เฉยๆ

ส่วน หลิน ยู นั้นเขาสามารถรวบรวมพลังเวทย์ได้จำนวนหนึ่ง ในช่วงครึ่งวันที่ผ่านมา

เหล่าราชันที่อ่อนแอนั้นเลือกที่จะซ่อนตัวส่วนราชันคนอื่นพวกเขาเลือกที่จะอยู่เฉยๆ รอการเคลื่อนย้ายมาถึง

อย่างไรก็ตาม

สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

ในตอนพระอาทิตย์ค่อยๆโผล่ขึ้นมาส่องแสงบนโลกนั้น จู่ๆก็มีลำแสงสีทองพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ปรากฏขึ้น ณ ใจกลางของสนามรบทั้งหมด

พร้อมกับมีเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น

[เรียนราชันทุกท่าน ขณะนี้สมบัติลับสุดยอด "ลูกแก้วแห่งความศรัทธา" กำลังจะปรากฏขึ้นกลางสนามรบ]

[การใช้ลูกแก้วแห่งความศรัทธาจะได้รับพลังความศรัทธา 500 แต้มทันที]

[สมบัติจะปรากฏขึ้นในอีก 1 ชั่วโมง]

.....

เงียบกริบ

ทั่วทั้งสนามรบปกคลุมไปด้วยความเงียบ

แต่ในวินาทีต่อมา มันก็ระเบิดขึ้น

"บ้าเอ้ยย! นั้น ลูกแก้วแห่งความศรัทธา"

"พลังความศรัทธา 500 แต้ม!! ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม?"

"ด้วยพลังความศรัทธาที่มากขนาดนั้น มันไม่สามารถทำให้เป็นราชันระดับ 7 ได้เลยงั้นเหรอ?"

ราชันทุกคนล้วนต่างตกตะลึง สมบัติที่วิเศษแบบนี้จู่ๆก็ปรากฏขึ้น

มันคือทรัพยากรสำคัญสำหรับอัพเกรดดินแดน

ตราบใดที่เขาสามารถคว้ามันมาได้ พวกเขาก็สามารถก้าวไปสู่ราชันระดับ 7 ได้ทันที มันสามารถบดขยี้ราชันระดับ 6 ได้อย่างง่ายดาย

แม้แต่ หลิน ยู ที่เตรียมจะกลับก็อดที่จะสั่นสะท้านไม่ได้

เพราะสิ่งที่เขาขาดมากที่สุดในตอนนี้ คือพลังความศรัทธา

พวกเขาเหล่าราชันไม่มีใครสามารถต้านทานการล่อลวงแบบนี้ได้

"ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ"

หลิน ยู ติดสินใจที่จะไปยังใจกลางสนามรบพร้อมกับกองทัพพืชของเขา

ในขณะเดียวกัน ราชันจากทั่วทั้งสนามรบก็ได้มารวมตัวกันที่นั้น

หากมองจากระยะไกล จะเห็นว่ามีราชันหลายคนกำลังไปที่นั้น สมบัติชิ้นนี้น่าดึงดูดเกินไป

ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง

ก็ได้มีราชันจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นใกล้กับลำแสง

เมื่อ หลิน ยู ขี่มูรันชิมาถึง เหล่าราชันจากทั้งสนามรบมารวมตัวกันอยู่รอบๆ ลำแสงในระยะ 1 กิโลเมตร พวกเขาเว้นระยะห่างระหว่างกัน

เมื่อมองไปรอบๆ

มันเต็มไปด้วยเหล่าราชันมีทั้งกองกำลังแปลกๆ ทุกประเภท

หลิน ยู รู้สึกประหลาดใจที่เห็นราชันหลายคนที่ไม่ใช่มนุษย์

แต่โดยรวมแล้วราชันมนุษย์ก็ยังคงเป็นส่วนใหญ๋

สุดท้ายแล้ว เผ่ามนุษย์หากไม่นับความสามารถอื่นๆ เพียงแค่ความสามารถในการเรียนรู้เพียงอย่างเดียวก็สามารถบดขยี้เผ่าอื่นๆได้สบาย

ดังนั้นจึงสามารถเข้าใจได้ว่าทำไม หลายๆโลกถึงถูกปกครองโดยมนุษย์

การปรากฏตัวของหลิน ยู ได้ดึงดูดความสนใจของราชันมากมาย

โดยเฉพาะเมื่อพวกเขาได้เห็น มังกรสนมปิศาจ ที่ลอยอยู่บนหัวของเขามีหลายคนตกตะลึง

"เจ้ามังกรพืชนั้นดูไม่ธรรมดาเลย"

"ฉันเคยเห็นทหารพืชมาก แต่ไม่เคยเห็นมังกรพืชแบบนั้นมาก่อน!"

"ดูจากขนาดร่างกายของมัน มันควรจะเป็นทหารระดับ 7 แน่ๆ?"

"นั้นก็เป็นไปได้ ระวังไว้ก่อนไม่เสียหาย"

มีราชันหลายคน ที่จับกลุ่มทำงานร่วมกัน

พวกเขาทั้งหมดต่างพูดคุยเกี่ยวกับมังกรสนมปิศาจของ หลิน ยู

แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงสนั่นจากระยะไกลดึงดูดความสนใจของพวกเขา

ณ อีกด้าน มันมีกลุ่มควันขนาดใหญ่พร้อมเสียงฝีเท้าหนักๆ กระจายออกมา

เมื่อสังเกตุอย่างใกล้ชิดแล้ว มันเป็นกองกำลังขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยแมมมอธขนาดยักษ์พุุ่งตรงมายังสนามรบแห่งนี้

แมมมอธ 20 ตัวที่อยู่ข้างหน้ามีหนามปกคลุมทั่วทั้งตัว พวกมันดูตัวใหญ่กว่าแมมมอธตัวอื่นๆ แถมผิวหนังของราวกับถูกย้อมด้วยทอง

"แมมมอธสีทองระดับ 7! นั้น เขาคือ บาตูลู อันดับ 19 ในรายชื่อสังหาร"

"ใช่นั้นเขาละ! ฉันเคยเห็นเขามาก่อน ตอนที่ฉันกำลังชิงสมบัติสนามรบกัน มีแมมมอธพุ่งเข้าใส่ราชันเหล่านั้นจะกระเด็นไปหมด!!"

"โหดชะมัด!!"

"มีสัตว์ร้ายระดับ 7 ถึง 27 ตัว! เขาแข็งแกร่งจริงๆ!"

เหล่าราชันพลางกระซิบกระทราบกัน พวกเขาหลีกทางให้กับฝูงแมมมอธ ไม่กล้าที่จะขวางทางพวกมัน

ชายร่างกำยำสวมเสื้อขนสัตว์ค่อยๆปรากฏแก่สายตาทุกคน

น่าจะเป็น บาตูลู ที่เหล่าราชันพูดถึง

"ฮิฮิ โลกยุคโบราญนี้น่ากลัวซะจริงๆ ทำท่าหยิ่งยโสซะขนาดนั้น"

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงฟังดูออดอ้อนเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ เสียงพูดคุยของเหล่าราชัน

ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตอบสนองทัน ก็มีปิศาจที่ดูน่าหวาดกลัวบินอยู่เหนือหัวพวกเขา ตรงไปยังใจกลางสนามรบ

ชายหนุ่มในชุดคลุมนั่งอยู่บนไหล่ของปิศาจตัวหนึ่ง จ้องมองไปยังบาตูลูที่เพิ่งมาถึงอย่างเย้ยหยัน

ในบรรดาปิศาจรอบตัวเขา มีปิศาจ 2 ปีกระดับ 7 ถึง 22 ตัว

"หึ่ม!!! จุนฮารัน นายเพิ่งโดนฉันไล่ล่าอยู่เมือวาน วันนี้ยังอยากสู้อีกงั้นเหรอ?"

บาตูลูที่นั่งอยู่บนหลังของแมมมอธตัวมหึมา ตอกกลับอย่างเย็นชา ทำรายภาพลักษณ์ของชายหนุ่ม

เมื่อเหล่าราชันได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็ตกตะลึงไปในทันที

กลายเป็นว่าราชันเผ่าปิศาจคนนี้ คือ จูฮารัน ผู้ซึ่งอยู่อันดับ 15 ในรายชื่อสังหาร

เขาได้ปะทะกับบาตูลูเมื่อวานนี้

แม้แต่ หลิน ยู ที่อยู๋วงนอกของเหล่าราชัน ก็ยังอดที่จะตกใจไม่ได้

ทหารระดับ 7 ถึง 22 ตัว แถมยังเป็นราชันเผ่าปิศาจอันดับ 15 อีกต่างหากนี้มันเหนือกว่าที่เขาคิดเอาไว้ซะอีก

ถึงแม้ว่าจำนวนสังหารจะไม่ได้แสดงถึงความแข็งแกร่งทั้งหมด แต่มันก็แสดงให้เห็นว่าคนเหล่านี้นั้นไม่ได้อ่อนแอ

ใครจะจินตนาการได้ว่า 10 อันดับแรกจะแข็งแกร่งขนาดไหน

โชคดีที่เขาไม่เคยเจอกับคนเหล่านั้นมาก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงทำได้เพียงหนีไปให้ไกล

เมื่อเวลาผ่านไป ราชันก็เริ่มเข้ามามากขึ้น แต่ละคนก็มีกองกำลังของตัวเอง

มีน้อยสุดคือแค่ 1 โหลมากสุดก็เป็น 100

ความขัดแย้งระหว่างราชันเริ่มเกิดขึ้นอย่างบ่อยครั้ง ก่อนที่สมบัติจะปรากฏ หลายคนเริ่มที่ต่อสู้กัน มันยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

หลิน ยู ยังเห็นราชันที่มีทหารระดับ 7 มากกว่า 30 ตัวอยู่ท่ามกลางเหล่าราชัน

"ฉันอยู่ที่นี้ต่อไปไม่ได้แล้ว"

มองไปแวบเดียว หลิน ยู ก็ตัดสินใจออกมาอย่างสงบ

ในฐานราชันหน้าใหม่ เขาไม่มีทางไปแข่นขันกับเหล่าราชันหน้าเก่าเหล่านั้นได้ เขาไม่โง่พอแน่นอน เห็นได้ว่าลูกแก้วแห่งความศรัทธานี้ปรากฏออกมาเพื่อบังคับให้ราชันเหล่านั้นสู้กัน

แม้ว่าทหารพืชระดับ 7 ทั้ง 4 ที่อยู่รอบตัวเขาจะไม่อ่อนแอ แต่มันก็ยังราชันที่แข็งแกร่งกว่าเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีราชันอีกเป็นจำนวนมากในสนามรบที่เขาไม่สามารถนับได้หมดด้วยมือเพียง 10 นิ้ว ด้วยการถมน้ำลายของพวกเขาก็สามารถทำให้ หลิน ยู จมน้ำตายได้ นับประสาอะไรกับการไปแย่งชิงสมบัติ

"ไป! เราออกไปจากที่นี้กัน"

หลิน ยู มองไปยังลำแสงสีทองที่อยู่ห่างไกลจากเขา การต่อสู้ค่อยๆคืบคานมาหาเขา

โดยไม่ลังเล หลิน ยู พลิกตัวกระโดดขึ้นไปบนหลังของ มูรันชิ และนำกองกำลังพืชของเขาออกมาจากศูนย์กลางของการต่อสู้

ในขณะที่เขาหันกลับเตรียมตัวจะจากไปนั้น มีเสียงอุทานดังออกมาท่ามกลางเหล่าราชัน

"ดูนั้น! ลำแสงเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงแล้ว!!"

เสียงอุทานปรากฏขึ้นอย่างทันท่วงที

ราชันที่กำลังต่อสู้กันอยู่นั้นมองไปยังลำแสงที่อยู่ใจกลางสนามรบ

ลำแสงสีทองเริ่มรวมตัวกันอย่างรวดเร็วในพื้นที่ใจกลาง มันถูกจับจ้องด้วยดวงตานับไม่ถ้วน ในที่สุดมันก็ควบแน่นเป็นลูกแก้วสีทอง ลอยอยู่เหนือพื้นไม่ถึง 2 เมตร

ฉากทั้งหมดเหล่าราชันเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเหมือนมีระเบิดโยนใส่เหล่าราชัน

"นั้นต้องเป็นมัน นั้น ลูกแก้วแห่งความศรัทธา มันออกมาแล้ว!"

"ถอยไปซะ! ลูกแก้วแห่งความศรัทธานั้นมันของฉัน!!"

"บุกเข้าไป! เอามันมาให้ได้!"

"ต้องการลูกแก้วแห่งความศรัทธางั้นเหรอ? หึ ไปลงนรกซะ!"

....

เพียงชั่วพริบตาเดียว เหล่าราชันต่างต่อสู้กันอย่างอลม่าน แย่งชิงลูกแก้วแห่งความศรัทธากันด้วยความหวัง

ท่ามกลางสายตาของเหล่าราชัน กองกำลังทหารโจมตีทางอากาศเพิ่มจำนวนมากขึ้น

มันราวกับแม่น้ำถูกคว่ำ พายุโลหิตที่น่าหวาดกลัวปรากฏขึ้น ณ ในกลางสนามรบ!!