บทที่ 2081 นรกเพลิงกรรม

บทที่ 2081 นรกเพลิงกรรม

หลินซีเฉินโทรศัพท์ไปถามว่านซุ่ย ว่านซุ่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะตกใจมากเช่นกัน สุดท้ายเธอก็บอกพวกเขาว่าไม่ต้องสนใจ ขอเพียงหาวิธีเกลี้ยกล่อมให้ชาวนาทำนาและจัดหาอาหารให้พวกเขาก็พอ

หลินซีเฉินกับอาลักษณ์หวงมองดูชาวนาเหล่านั้นที่กำลังทำนาเหมือนคนละเมอ นี่ต้องเกลี้ยกล่อมอีกหรือ? พวกเขาทำงานกันอย่างขยันขันแข็งด้วยตัวเองอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?

ว่าแต่... ทำไมถึงมีวัวด้วย? แล้ววัวพวกนี้มาจากไหนกัน?

เช้าวันรุ่งขึ้น ในบ้านของเกษตรกรตามชนบทบางแห่งทั่วประเทศ ภรรยาพรวดพราดเข้ามาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด พลางผลักสามีที่ยังนอนหลับอยู่

“ได้เวลาทำงานแล้ว!” ภรรยาตะโกนลั่น “ข้าวเตรียมไว้ให้แล้ว รีบกินแล้วลงนาไปเลย”

ชายหนุ่มบิดขี้เกียจ ก่อนจะหาวแล้วลุกขึ้นพูดว่า “อย่าผลักน่า เมื่อวานผมทำนาเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”

“คุณใช้รถดำนาทำนานี่นา คนที่เหนื่อยควรจะเป็นรถดำนา ไม่ใช่คุณ” ภรรยาเหลือบมองเขาอย่างไม่พอใจ

“ผมหมายถึงเมื่อคืนนี้ต่างหาก ที่ทำนาจนเหนื่อยแทบตายน่ะสิ”

“เมื่อคืนเหรอ? คุณกินข้าวเสร็จก็หลับไปแล้วไม่ใช่หรือ? เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น หลับเป็นตายเลย”

“เมื่อคืนผมฝันไปน่ะ ฝันว่ามีผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งมาจ้างผมไปทำนา เขาบอกว่าขอแค่ปลูกข้าวให้ได้หนึ่งฤดู ก็จะได้รับเหรียญกระดาษทองแดงห้าเหรียญกับข้าวสารอีกห้าสิบชั่ง”

ภรรยากรอกตามองบน “ฝันไปเถอะน่า ถ้าทำนาแล้วได้เงินผีจริงๆ ก็คงดีสิ ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้เงินผีมีประโยชน์มาก สามารถซื้อของดีๆ ที่ใช้จัดการกับภูตผีปีศาจได้ตั้งมากมาย กระทั่งตอนที่เจอภูตผีปีศาจ โยนเงินผีออกไปเหรียญเดียวก็สามารถซื้อชีวิตได้ ของแบบนั้นแพงจะตายไป ขายข้าวที่ปลูกมาทั้งปีก็ไม่แน่ว่าจะทำเงินได้มากขนาดนี้เลย”

“เฮ้อ ผมก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ความฝันนั่นมันสมจริงเกินไปแล้ว ผมยังจำรายละเอียดตอนทำนาในฝันได้ชัดเจนเลย” ชายหนุ่มกล่าว “ที่นั่นไม่มีรถดำนา ไม่มียาฆ่าแมลง อาศัยแรงงานคนเพาะปลูกล้วนๆ ผมนี่ปวดหลังไปหมดเลย”

เขาบิดเอวไปมา “แต่จะว่าไปก็แปลกนะ เราทำงานให้พวกเขาหนึ่งคืน พวกเขาเลี้ยงข้าวเราหนึ่งมื้อ พอกินข้าวมื้อนั้นเข้าไป ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็หายเป็นปลิดทิ้งเลย”

“พอได้แล้ว” ภรรยาของเขาเตะไปอีกทีหนึ่ง “รีบไปกินข้าว อาหารเช้าอยู่ในหม้อ”

ชายหนุ่มหัวเราะแล้วพูดว่า “เธอคอยดูแล้วกัน ไม่แน่ว่าพอเก็บเกี่ยวขึ้นมา อาจจะได้เงินผีจริงๆ ก็ได้”

เรื่องราวทำนองนี้เกิดขึ้นทั่วทุกมุมของประเทศ เพียงแต่ไม่มีใครเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง ตอนนี้เป็นช่วงฤดูทำนาพอดี ทุกคนจึงคิดว่าเป็นเพราะหมกมุ่นกับเรื่องทำนาในตอนกลางวัน เลยเก็บไปฝันในตอนกลางคืน

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในภายหลัง ตอนนี้ว่านซุ่ยยังคงศึกษาเกมนั้นต่อไป

หลังจากที่เธอออกจากภารกิจประจำวัน ก็คลิกที่ปุ่มเริ่มเกม ไม่คิดว่าพอเข้าไปแล้วจะมีภารกิจปรากฏขึ้นมาทันที

“ภารกิจระดับสี่: นรกเพลิงกรรม”

แค่ชื่อก็ฟังดูน่ากลัวแล้ว

แค่ภารกิจระดับสี่ก็ตั้งชื่อได้น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้เลยหรือ?

ในหน้าจอไม่มีเกมอื่นให้เลือก เธอจึงกดปุ่มเริ่ม ภาพบนหน้าจอพลันเปลี่ยนไปพร้อมกับแสดงข้อความว่ากำลังโหลดเกม

และในขณะเดียวกัน ที่เมืองแห่งหนึ่งในเหลียงโจว มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งหนีอยู่ในคฤหาสน์ร้างหลังใหญ่

คฤหาสน์หลังนี้ดูเหมือนจะเป็นบ้านของตระกูลใหญ่ในสมัยสาธารณรัฐ แต่ถูกไฟไหม้ไปนานหลายปีแล้ว เนื่องจากตั้งอยู่ในที่ห่างไกล จึงไม่มีการสร้างขึ้นใหม่ และกลายเป็นแหล่งรวมตัวของคนไร้บ้าน

แต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ก็เริ่มมีคนไร้บ้านหายตัวไปจากที่นั่น

เพียงแต่ในฐานะคนชายขอบของสังคม จึงไม่ค่อยมีใครให้ความสนใจพวกเขา จนกระทั่งเมื่อคืนนี้ มีสตรีมเมอร์สายสำรวจเรื่องลี้ลับสองสามคนมาถ่ายทำที่นี่ ระหว่างที่กำลังไลฟ์สด สัญญาณก็ขาดหายไป จากนั้นทั้งสตรีมเมอร์และผู้ช่วยก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เรื่องนี้จึงกลายเป็นข่าวใหญ่ขึ้นมา

เมื่อหน่วยสืบสวนคดีพิเศษในพื้นที่เข้ามาตรวจสอบ ถึงได้พบว่าที่นี่มีคนไร้บ้านหายตัวไปติดต่อกันถึงหกคนแล้ว เมื่อรวมกับสตรีมเมอร์อีกสองคนก็เป็นแปดคน ทั้งหมดหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ตอนนี้ด้านนอกคฤหาสน์เก่าถูกล้อมด้วยเทปของตำรวจ มีการปิดกั้นทางเข้าออกทั้งหมด และไม่อนุญาตให้ใครเข้าใกล้

หัวหน้าหน่วยในพื้นที่กำลังยืนอยู่ที่ทางเข้าคฤหาสน์เก่าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ กำลังวิเคราะห์ข้อมูลจากเครื่องมือ บนหน้าจอมีจุดสีแดงปรากฏอยู่หลายจุด และจำนวนจุดสีแดงยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เจ้าหน้าที่อีกคนเดินเข้ามา ยื่นแฟ้มเอกสารให้เขา “นี่คือเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อเก้าปีก่อนครับ ที่นี่เคยมีคนอาศัยอยู่หกครอบครัว เนื่องจากบ้านเก่ามาก ฐานะทางบ้านของพวกเขาก็ไม่ค่อยดี ไม่มีเงินตกแต่งใหม่ จึงลักลอบต่อสายไฟกันเองอย่างไม่เป็นระเบียบ แถมยังใช้สายไฟราคาถูกอีกด้วย ทำให้เกิดไฟฟ้าลัดวงจรจนเกิดเพลิงไหม้ ประกอบกับเป็นช่วงกลางดึก ทุกคนกำลังนอนหลับอยู่ เลยไม่มีใครหนีรอดออกมาได้เลยสักคน”

หัวหน้าหน่วยเปิดดูแฟ้มเอกสาร “ตอนนั้นมีคนตายกี่คน?”

“ยี่สิบเจ็ดคนครับ”

แววตาของหัวหน้าหน่วยหม่นแสงลง ยี่สิบเจ็ดคน... หากทั้งหมดกลายเป็นภูตผีปีศาจ ก็จะกลายเป็นพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

เจ้าหน้าที่ที่กำลังดูเครื่องมือร้องตะโกนอย่างตื่นตระหนก “หัวหน้าหน่วยครับ ร่างพลังงานข้างในเพิ่มขึ้นเป็นสิบสองร่างแล้ว และยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ใกล้จะควบคุมไม่ได้แล้วครับ!”

“มีผู้รอดชีวิตกี่คน?” หัวหน้าหน่วยถามเสียงเข้ม

“ตอนนี้ตรวจจับได้สี่คนครับ” เจ้าหน้าที่ชี้ไปที่จุดสีเขียวเล็กๆ ไม่กี่จุดบนหน้าจอที่กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว

และด้านหลังจุดสีเขียวเล็กๆ เหล่านั้น มีจุดสีแดงสามจุดกำลังไล่ตามอยู่ ส่วนด้านหน้าก็มีจุดสีแดงอีกสี่จุดหยุดนิ่งอยู่กับที่ ราวกับว่ากำลังซ่อนตัวอยู่หลังห้องใดห้องหนึ่งเพื่อดักรอพวกเขา

[จบตอน]