บทที่ 2031 หรือว่าเขาจะฝันบอกเหตุล่วงหน้าได้

บทที่ 2031 หรือว่าเขาจะฝันบอกเหตุล่วงหน้าได้

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา “เฒ่าฟู่ คุณนอนจนเบลอไปแล้วเหรอ”

เฒ่าฟู่กลับไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนใส่คนขับว่า “จอดรถเร็ว! ผมจะลงรถ!”

คนขับไม่สนใจเขา ยังคงขับรถต่อไป

เฒ่าฟู่หันกลับไปเปิดหน้าต่าง แต่ไม่รู้ทำไม ไม่ว่าเขาจะออกแรงแค่ไหนก็เปิดหน้าต่างไม่ออก

“เฒ่าฟู่ ใจเย็นๆ ก่อน นั่นมันแค่ฝัน จะมีผีที่ไหนกัน”

“ใช่แล้ว คุณดูพวกเราดีๆ สิ พวกเราเป็นคนทั้งหมด จะมีผีที่ไหน”

เฒ่าฟู่คว้ามือแม่ของเสี่ยวถงไว้ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนแทบล้นทะลัก “หัวหน้า ผมฝัน... เมื่อกี้ผมฝันว่าบนรถคันนี้มีภูตผีปีศาจ! ภูตผีปีศาจตนนั้นน่ากลัวมาก มัน... มันฆ่าพวกเราทุกคน! มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! ผมจะลงจากรถ ทริปนี้ผมไม่ไปแล้ว!”

ชาวเน็ตต่างตกตะลึง

“คุณปู่คนนี้เป็นอะไรไป หรือว่าเขาจะฝันบอกเหตุล่วงหน้าได้”

“ใครจะไปรู้ล่ะ ตั้งแต่พลังลี้ลับฟื้นคืน บางคนก็ได้รับพลังพิเศษบางอย่างมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เช่น ฝันบอกเหตุล่วงหน้า หรือมีสัมผัสที่หกที่เฉียบคมเป็นพิเศษอะไรทำนองนั้น ที่บริษัทผมก็มีรุ่นพี่คนหนึ่ง เขามักจะสัมผัสได้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอุบัติเหตุเสมอ แถมยังแม่นยำมากด้วย ตอนนี้เจ้านายเลยย้ายเขาไปเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจสอบความปลอดภัยที่ไซต์ก่อสร้างแล้ว”

“ทำแบบนี้ก็ได้เหรอ ทำไมฉันไม่เจอเรื่องดีๆ แบบนี้บ้าง”

ว่านซุ่ยกล่าว “คนที่ได้รับสิ่งที่เรียกว่าพลังพิเศษเหล่านี้ จริงๆ แล้วคือคนที่มีพลังทางจิตแข็งแกร่งเป็นพิเศษ หากพวกเขาได้พบกับอาจารย์ที่ดี ได้รับการสืบทอดวิชา ฝึกฝนเคล็ดวิชาที่เหมาะสม ชักนำพลังปราณเข้าร่าง การกลายเป็นคนในยุทธภพเป็นเรื่องที่ง่ายมาก การบำเพ็ญก็จะเร็วกว่าคนทั่วไปด้วย”

“จริงเหรอครับ ดีจังเลย! ครึ่งปีมานี้ผมฝันบอกเหตุล่วงหน้ามาตลอด ถึงแม้ส่วนใหญ่จะจำไม่ได้ แต่แค่จำได้ครั้งเดียวก็พอจะช่วยชีวิตได้แล้ว ครั้งที่แล้วผมฝันว่าตัวเองโดนกระถางดอกไม้หล่นใส่ วันต่อมาตอนเดินอยู่บนถนนก็เลยระวังเป็นพิเศษ พยายามไม่เดินชิดตึก ไม่นึกเลยว่าจะมีกระถางดอกไม้หล่นลงมาจริงๆ แถมยังหล่นลงบนทางเท้า ถ้าผมเดินชิดตึก คงหล่นใส่หัวผมแน่”

คนคนนี้ถามอย่างดีใจ “มีใครอยากรับผมเป็นศิษย์ไหมครับ หาอาจารย์ออนไลน์ครับ”

“การขอเป็นศิษย์ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะ ในอินเทอร์เน็ตจะหาอาจารย์ดีๆ ได้ที่ไหนกัน ระวังจะโดนหลอกเอานะ”

“ข้ายินดีรับเจ้าเป็นศิษย์ ข้ามีเคล็ดวิชาเล่มหนึ่ง เหมาะให้เจ้าฝึกฝนเป็นอย่างยิ่ง เพียงแค่ 9999…”

ว่านซุ่ยบล็อกเขาทันที “ห้องไลฟ์สดนี้ห้ามโฆษณา ขอให้ทุกคนโปรดระวัง”

“เฒ่าฟู่ ใจเย็นๆ ก่อนนะ นั่นมันแค่ฝัน” แม่ของเสี่ยวถงปลอบโยนไม่หยุด “ฝันมันเชื่อถือไม่ได้หรอก”

สีหน้าของหานจิงเทาเคร่งเครียดขึ้น เข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อมด้วย “คุณลุงฟู่ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ตอนนี้ลงจากรถอันตรายเกินไป รอให้ถึงที่หมายก่อน แล้วพวกเราค่อยหาทางกัน”

เฒ่าฟู่จ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ชี้ไปที่เขาแล้วตะโกนลั่น “ก็เขานั่นแหละ!”

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา “หมายความว่ายังไง เขาคือภูตผีปีศาจงั้นเหรอ”

“เขาเป็นคนสุดท้ายที่ถูกภูตผีปีศาจฆ่า หลังจากเขาตายไปก็กลายเป็นภูตผีปีศาจไปด้วย แถมยังเป็นชนิดที่เก่งกาจและน่ากลัวเป็นพิเศษอีกด้วย!”

สีหน้าของหานจิงเทาก็เปลี่ยนไป

เฒ่าฟู่ผลักเขาออกไป มองไปรอบๆ ทันใดนั้นก็หยิบค้อนดับเพลิงอันหนึ่งมาจากคุณลุงคนหนึ่ง

“ค้อนดับเพลิงของฉัน! คืนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!” คุณลุงคนนั้นร้อนใจ

เฒ่าฟู่กล่าว “เฒ่าเจิ้ง คุณพกค้อนดับเพลิงอันนี้ติดตัวไว้ก็เพื่อใช้ในสถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่เหรอ จะบอกอะไรให้นะ พวกคุณทุกคนควรจะขอบคุณผม ถ้าไม่ใช่เพราะผมล่ะก็ พวกคุณตายกันหมดแล้ว”

สมัยหนุ่มๆ เฒ่าเจิ้งเคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนรถตกลงไปในแม่น้ำ เขาต้องอาศัยค้อนดับเพลิงอันหนึ่งทุบกระจกหน้าต่างให้แตกถึงหนีรอดออกมาได้

หลังจากนั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่เขานั่งรถก็จะพกค้อนดับเพลิงติดตัวไว้เสมอ เผื่อไว้ในยามฉุกเฉิน

ทุกคนเข้ามาห้ามเฒ่าฟู่ เกลี้ยกล่อมเฒ่าฟู่ แต่เฒ่าฟู่กลับไม่ยอมฟัง ปัดแม่ของเสี่ยวถงไปข้างหนึ่ง แล้วใช้แรงทั้งหมดทุบค้อนดับเพลิงในมือลงบนกระจกหน้าต่างอย่างแรง

“หยุดนะ!” หานจิงเทาตกใจมาก รีบเข้าไปคว้าแขนเขาไว้ แต่ก็สายไปเสียแล้ว ค้อนในมือทุบลงบนกระจกหน้าต่างจนแตก

แต่ที่แปลกคือไม่มีเสียงกระจกแตกดังขึ้น กลับเป็นเสียงกระดาษถูกฉีกขาด

“นี่มันเสียงอะไร” คุณลุงคนหนึ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงเข้าไปดูที่กระจกหน้าต่างที่แตก แล้วลองลูบดู “แปลกจัง ทำไมมันถึงให้ความรู้สึกเหมือนกระดาษล่ะ”

“หลีกไปให้หมด!” ไม่รู้ว่าเฒ่าฟู่เอาแรงมาจากไหน ถึงกับผลักหานจิงเทาจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาไม่สนใจเศษกระจกที่เหลืออยู่ รีบปีนขึ้นไปบนหน้าต่าง หมายจะกระโดดออกไปนอกรถ

“อย่าทำอย่างนั้นนะ!” กลุ่มคุณลุงคุณป้าเข้ามาดึงเขาไว้ “เฒ่าฟู่ รถวิ่งเร็วขนาดนี้ กระโดดลงไปก็ตายสิ!”

“ผมไม่สน! ออกไปข้างนอกถึงจะเป็นทางรอด อยู่ที่นี่พวกเราทุกคนต้องตาย!”

เขากระโดดออกไปอย่างแรง

กลุ่มคุณลุงคุณป้าและหานจิงเทาคว้าตัวเขาไว้ไม่ทัน เขาตกลงบนพื้นถนนด้านนอก กลิ้งไปหลายตลบ ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วเดินกะเผลกๆ จากไป

“เฒ่าฟู่ เฒ่าฟู่คุณจะไปไหน!” คุณป้าคนหนึ่งวิ่งไปบอกคนขับรถ “คุณคนขับ จอดรถเร็ว มีคนกระโดดลงจากรถไปแล้ว! ไม่รู้ว่าบาดเจ็บหรือเปล่า พวกเราต้องไปช่วยเขานะ”

ทันใดนั้น พร้อมกับเสียงเบรกอันแหลมคมที่ล้อรถเสียดสีกับพื้นถนน รถทัวร์คันนี้ก็หยุดลง

[จบตอน]