ตอนที่ 43 ยินดีด้วยเจ้าคนแปลกหน้า

ตอนที่ 43 ยินดีด้วยเจ้าคนแปลกหน้า

หลิน ยู ยืนอยู่ที่ปากทางเข้าอยู่นาน

หลังจากที่ยืนยันแล้วว่ามอนสเตอร์ระดับ 6 ถูกโซ่ล๊อคไว้ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ เขารวบรวมความกล้าที่มีเดินเข้าไปในถ้ำ

"โกร่วววว!"

แน่นอนว่าทันทีที่ หยวนซุน พบเขา มันก็คำรามกึกก้องพยายามที่จะกระชากโซ่ทั้ง 2 เส้นออก ทั่วทั้งถ้ำสั่นสะเทือน

อย่างที่เขาคิดมอนสเตอร์ระดับ 6 ตัวกำลังมหาศาลจริงๆ

ในไม่ช้า หยวนซุน มันก็พบว่ามันไม่สามารถเข้าโจมตี หลิน ยู ได้ ทันใดนั้นมันก็หยิบก้อนหินที่อยู่ข้างขึ้นมาชูอยู่เหนือหัว

หลิน ยู ที่ระวังตัวอยู่ตลอดก็หน้าเปลี่ยนสี

"รีบหลบเร็ว!"

ทันทีที่ได้ยินคำสั่ง กองทัพพืชที่อยู่รอบตัวเขาก็กระจายกันออกไป ส่วนตัวเขาก็รีบกระโจนออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมา ก็มีเสียงดังงโครม ก้อนหินพุ่งเข้าใส่ตรงที่พวกเขาอยู่เมื่อกี้ ทำให้เกิดหลุดลึกดูน่าหวาดกลัว ทั่วทั้งถ้ำสั่นสะเทือน

พลังของมันแข็งแกร่งจริงๆ ต่อให้เป็นระดับ 5 หากโดนการโจมตีนั้นเข้าไปต้องตายทันทีแน่นอน

ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ที่จำสำรวจที่นี้โดยไม่สังหารมอนสเตอร์ระดับ 6 ตัวนี้ซะก่อน

โชคดีที่ หยวนซุน ถูกพันธนาการเอาไว้ มันจึงไม่สามารถใช้พลังสูงสุดของมันได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงตายไปแล้ว

"เอาหล่ะ! ใช้การโจมตีระยะไกลจัดการมันซะ!"

หลิน ยู ถอยไปด้านหลังให้พ้นระยะโจมตีของ หยวนซุน

อสูรไม้และแม่มดลวงตา มีสกิลที่ใช้โจมตีระยะไกลได้ เริ่มเปิดการโจมตีใส่ หยวนซุน

เพียงชั่วพริบตา ก็มีเถาวัลย์และหนามเต็มพื้นที่ถ้ำ เน้นโจมตีไปที่จุดอ่อนของมันและพันธนาการร่างของมันเอาไว้

เห็ดทำลายล้างทั้ง 2 ตัวก็เริ่มโจมตีแล้วเช่นกัน มันดึงเห็ดระเบิดจากร่างกายของมันออกมา 1 กำมือแล้วโยนไปยังบริเวณเท้าของหยวนซุน เกิดเป็นระเบิดรุนแรงต่อเนื่อง

"โกร๋ววววว!"

หยวนซุน ถูกโจมตีจากศัตรูทั้ง 2 ด้านทำให้มันเต็มไปด้วยความโกรธ

จากนั้นอาศัยแรงจากแขน ฉีกกระชากเถาวัลย์ที่พันธนาการร่างกายออก

แม้แต่หนามไม้ของหลิง ซี และอสูรไม้ตัวอื่นก็ยังถูกปัดออก

โชคดีที่เหล่าอสูรไม้มีสกิลรักษาเหมือนกัน พวกมันจึงช่วยรักษาเถาวัลย์ของแม่มดลวงตา

ใช้โอกาศจากจังหวะนี้ มังกรปิศาจพฤกษาบินก่อกวน ร่างของมันเริ่มแตกร้าว พวกมันใช้ความเร็วเพื่อซื้อเวลา

หยวนซุน คำรามพลางทุบพื้น

แรงสั่นสะเทือนทำให้เกิดแผ่นดินไหว ทำให้ผู้คนที่รออยู้ด้านนอกวิ่งนี้ออกมาด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่กล้าที่จะอยู่ใกล้ทางเข้า

ในไม่ช้าข่าวลือก็แพร่กระจายไปในช่องแชทภูมิภาค

"บ้าน่า! นี้มีมอนสเตอร์ระดับ 6 อยู่ในทะเลทรายตะวันตกจริงหรอเนี้ย น่ากลัวชิบ"

"ตอนนี้ ฉันก็อยู่ใกล้ๆ เหมือนกัน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก นึกว่าเป็นแผนดินไหว"

"ฉันก็ได้ยินเสียงคำรามของมัน นั้นต้องเป็นมอนสเตอร์ระดับ 6 อย่างแน่นอน"

"ที่นั้นมีมอนสเตอร์ระดับ 6 จริงงั้นเหรอ หรือว่ามันกำลังจะออกมาแล้ว?"

"เป็นไปได้ เอาเป็นว่าพวกนายถอยออกมาจากตรงนั้นก่อน อยู่ต่อก็เหมือนรนหาที่ตาย"

"พวกเรากำลังหนีออกมาแล้ว..."

การเคลื่อนไหวของ หยวนซุน นั้นน่ากลัวอย่างราชันเหล่านี้คงไม่คิดว่าจะเจอฉากแบบนี้ที่ไหนแน่

พวกเขาตกใจกับแรงสั่นสะเทือนจนถอยหนีออกไปไกล ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ทะเลทรายตะวันตกอีก

นอกจากนี้ยังมีข่างลืมต่างๆในช่องแชทภูมิภาคอีกด้วย

ในขณะนั้นเอง

ณ ส่วนลึกภายในถ้ำ

หลิน ยู ผู้เป็นผู้นำของกองทัพพืชยังคงต่อสู่กันอย่างดุเดือดกับหยวน ซุน

ในเวลาไม่กี่นาทีเขาต้องสูญเสีย พืชไปถึง 6 ตัว ทั้งหมดถูกสังหารด้วยหินพิฆาตของหยวน ซุน เขาไม่ทันจะรักษาพวกมันด้วยซ้ำ

มันถูกปฏิบัติเหมือนเหยื่อที่อยู่ในกรงขัง ถูกรุมโจมตีโดยเหล่าพืช ทั้งระเบิดและหนามไม้ หินบนร่างกายเริ่มที่จะแตกออกมา เสียงคำรามของมันเริ่มที่จะอ่อนแอลงเรื่อยๆ

"ทุกคนโจมตีต่อไป เราใกล้จะพิชิตมันได้แล้ว!"

ตอนนี้ ดวงตาของ หลิน ยู เป็นสีแดง

เพื่อจัดการกับมอนสเตอร์ระดับ 6 ตัวเดียวทำให้เขาต้องเสียกำลังพลไปตั้งมากมาย

ต้องเข้าใจก่อนว่าพืชเหล่านี้อยู่กับเขามานานแล้ว มันได้สังหารมอนสเตอร์ระดับ 5 มามากมายทำให้ค่าประสบการณ์และค่าสถานะเทียบไม่ได้กับพืชที่เพิ่งอัญเชิญออกมา

ตอนที่พวกมันตายไม่แปลกที่หลิน ยู จะรู้สึกเสียใจ

ในขณะที่เขาออกคำสั่งให้กองทัพพืชโจมตีนั้น เขาก็สังเกตการเคลื่อนไหวของ หยวนซุนไปด้วย กลัวว่ามันจะใช้หมัดหินทุบพื้นอีกครั้ง

โชคดี

สิ่งที่กลัวนั้นไม่ได้เกิดขึ้น

หลังจากที่พวกโจมตีอย่างบ้าคลั่งอยู่นาน หินบนร่างกายของ หยวนซุน แตกเป็นเสี่ยงๆถูกทะลวงด้วยเถาวัลย์และหนามไม้ มันคำรามออกมาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความไม่ยินยอมและล้มลงไปในที่สุด

(ขอแสดงความยินดีด้วย คุณสังหาร ผู้พิทักษ์โลกา หยวนซุน ระดับ 6 สำเร็จได้รับพลังเวทย์ 105 แต้ม)

"เฮ้อ~"

ในที่สุดมันก็จบลง

หลิน ยู ล้มตัวลงกับพื้น เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พลังเวทย์ที่ได้รับจากการสังหารมอนสเตอร์ระดับ 6 มันเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าของมอนสเตอร์ระดับ 5 เท่านั้น

เจ้าระบบนี้ยังคงขี้เหนียวเหมือนเดิม

อย่างไรก็ตาม เขาเหนื่อยล้าเกินกว่าที่บ่นออกมา ร่างกายของเขาสูญเสียเรี่ยงแรงที่เคยมี อาจเป็นเราะความตึงเครียดตอนต่อสู้ได้คลายลง

หวืดดด ~

ในขณะนั้นเอง ศพขนาดใหญ่ของหยวนซุนก็แตกกระจายออก เผยให้เห็นสิ่งที่ถูกโซ่ล่ามเอาไว้ มันคือหีบสมบัติที่จากหิน

"นี้มัน! หีบสมบัติ!"

หลิน ยู ตกตะลึงเขาลุกยืนขึ้นทันที

ปรากฏว่าโซ่ทั้ง 2 เส้นที่พันธนาการ หยวนซุนเอาไว้ เพื่อล๊อคหีบสมบัติ ใบนี้ ?

หรือว่าหีบสมบัตินี้คือรางวัลที่แท้จริงหลังจากที่ สังหาร หยวนซุน

แต่ทำไมถึงไม่มีเสียงจากระบบดังขึ้นละ?

หลิน ยู แปลกใจ

คาดไม่ถึงว่าจะมีหีบสมบัติซ่อนอยู่ในตัวของ หยวน ซุน

ด้วยการตายของ หยวน ซุน โซ่ทั้ง 2 จึงถูกปลดล๊อคออก หีบสมบัติจึงถูกปลดปล่อยออกมา

หลิน ยู ลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเดิมไปสำรวจรอบๆหีบสมบัติ

หีบสมบัตินี้แตกต่างจากหีบสมบัติที่เขาเคยเห็นมาก่อน มันทำจากหินที่แข็งเป็นอย่างมาก สลักลวดลายง่ายๆลงไป

แทนที่มันจะเป็นรางวัลจากระบบ หลิน ยู ว่านี้เป็นสิ่งที่มีคนทำขึ้นมา

แต่ใครกันที่สร้างหีบสมบัตินี้ขึ้นมา ทั้งยังซ่อนไว้ที่ลับขนาดนี้อีก

หรือว่ามันจะเป็นกับดัก?

ทันทีที่ความคิดนี่ปรากฏขึ้นในหัว หลิน ยู ก็ถอยออกมา

เขาไม่กล้าที่จะประมาท หลังจากที่ถอยออกมา เขาให้แม่มดลวงตาใช้เถาวัลย์เปิดหีบสมบัติออก

อย่างไรก็ตามเถาวัลย์นั้นสามารถงอกออกมาใหม่ได้ ไม่ต้องกังวลว่ามันจะถูกทำลาย

เถาวัลย์ 2 3 สายพันรัดรอบหีบ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง หลิน ยู เปิดมันออกอย่างช้าๆ

ไม่มีระเบิดเหมือนที่เขาจินตนาการไว้ หรือเข็มอาบยาพิษพุ่งออกมา

มีเพียงแค่ลูกบอลสีเทากับกระดาษสีเหลืองแผ่นหนึ่งวางอยู่ในหีบสมบัติอย่างสงบ

หือ กระดาษ?

หลิน ยู รู้สึกมึนงง

มีกระดาษอยู่ในโลกนี้ได้ยังไงกัน

ในตอนที่พวกเขาข้ามมายังโลกนี้นั้น พวกเขาไม่น่าจะมีเวลาพอที่จะหยิบอะไรติดตัมาด้วย ยกเว้นแต่เขาจะถือสิ่งนั้นอยู่ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ของจากโลกเก่าจะปรากฏที่นี้

น่าเสียดายที่กระดาษตรงหน้าเขา

มันเก่าจนเริ่มที่เหลืองแล้ว

เขามองไปบนกระดาษ เห็นข้อความในนั้น เป็นตัวอักษรหรือรูปภาพกัน

ด้วยความสงสัย หลิน ยู ค่อยๆเดินมาที่หีบสมบัติ และหยิบกระดาษออกมาจากหีบสมบัติ

เขาเห็นประโยคแรกในกระดาษ...

"ยินดีด้วย เจ้าคนแปลกหน้า ถ้าคุณอ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าคุณใกล้จะตายแล้ว...!"