บทที่ 1676 ส่งคนมาเพิ่มอีก ฉันต้องฆ่าเธอให้ได้!

บทที่ 1676 ส่งคนมาเพิ่มอีก ฉันต้องฆ่าเธอให้ได้!

"ถ้าเธอเป็นเจ้าพ่อหลักเมือง ฉันก็เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้แล้ว"

"งั้นฉันก็เป็นเจ้าแม่กวนอิมแล้ว"

"อยู่ในศาลเจ้าพ่อหลักเมืองแล้วยังกล้าลบหลู่ท่านปู่เจ้าพ่อหลักเมือง ดูท่าแกคงไม่รู้สินะว่าโทษของการลบหลู่เทพเจ้ามันเป็นยังไง!"

"ท่านปู่เจ้าพ่อหลักเมือง!" จางเต๋อหรงประสานมือขึ้นเหนือศีรษะ "ขอท่านปู่เจ้าพ่อหลักเมืองทรงเบิกเนตร สังหารนังคนลบหลู่เทพเจ้าสารเลวผู้นี้ด้วยสายฟ้าเถิด!"

เยว่ซิงมั่นมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา เธอยื่นมือออกไป ในฝ่ามือมีกลุ่มแสงสีทองจางๆ ลอยอยู่

ภายในแสงสีทองนั้นมีตราทองแดงดวงหนึ่งปรากฏอยู่ ขนาดเพียงหนึ่งชุ่นสี่เหลี่ยม หากมองจากไกลๆ จะมองไม่เห็นตัวอักษรบนนั้น

"นั่นอะไรน่ะ?"

"ต้องเป็นศาสตราวุธวิเศษในมือของผู้หญิงคนนั้นแน่! พวกเราถูกมันขังไว้ที่นี่"

ดวงตาของนักฆ่าหลายคนเผยแววละโมบออกมา หมายจะชิงเอาตราประจำตำแหน่งเจ้าพ่อหลักเมืองไป

พวกเขาล้วงไพ่ตายใบสุดท้ายของตนเองออกมา ตัดสินใจสู้ตายสักตั้ง

เยว่ซิงมั่นลงมือแล้ว

เธอขว้างตราทองแดงเข้าใส่คนทั้งสี่อย่างแรง

ตราทองแดงขยายใหญ่ขึ้นกลางอากาศทันที ใหญ่โตราวกับโม่หิน ด้านที่มีตัวอักษรสลักอยู่หันเข้าหาพวกเขาพอดี

อีกสามคนไม่รู้จักอักษรจ้วน แต่จางเต๋อหรงเคยเป็นเจ้าอาวาสมาก่อน จึงอ่านออก

บนนั้นสลักคำว่า "เจ้าพ่อหลักเมืองปี้หยาง" ไว้อย่างชัดเจน!

เขาตกตะลึงจนเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นเจ้าพ่อหลักเมืองปี้หยางจริงๆ?

แต่... แต่นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร!

วินาทีต่อมา ตราประจำตำแหน่งก็ฟาดลงบนร่างของนักฆ่าคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายเขา นักฆ่าคนนั้นไม่ได้ถูกทับตาย เขาไม่แม้แต่จะรู้สึกเจ็บปวด เพียงแต่พื้นดินใต้เท้าของเขาแยกออก แล้วร่างของเขาก็จมลงไป

"อ๊า!" เขากรีดร้องออกมา แม้แต่คำว่า "ช่วยด้วย" ก็ยังไม่ทันได้ร้องตะโกน ร่างของเขาก็จมลงไปใต้ดินจนมิด แผ่นดินก็ประสานกลับเข้าด้วยกัน กลืนกินเขาไปทั้งเป็น

อีกสองคนที่เหลือยังไม่ทันจะได้ตกใจ ก็ถูกพลังมหาศาลพัดม้วน ดึงเข้าไปติดกับผนังทั้งสองข้าง ช่วงเอวของพวกเขาจมหายเข้าไปในกำแพง เหลือเพียงแขนขาที่ยังคงดิ้นรนไม่หยุดหย่อน พยายามที่จะหนีให้พ้นจากการลงทัณฑ์อันน่าสยดสยองนี้

"เหล่าจาง ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย!" ทั้งสองคน คนหนึ่งอยู่บนผนังด้านตะวันออก อีกคนอยู่บนผนังด้านตะวันตก ร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

จางเต๋อหรงไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่น้อย

เขาขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว

ทั้งสองคนถูกดูดเข้าไปในกำแพงอย่างช้าๆ จนเงียบเสียงไปในที่สุด จางเต๋อหรงหน้าซีดเผือด เหงื่อท่วมตัว ขาสั่นเทา ทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นอีกครั้ง

เขาสำนึกได้ในทันที รีบตะโกนเสียงดังว่า "ท่านปู่เจ้าพ่อหลักเมือง ไม่สิ ท่านย่าเจ้าพ่อหลักเมือง โปรดไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตด้วยเถิด! ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยรู้ว่าผิดไปแล้วจริงๆ ได้โปรดละเว้นชีวิตต่ำต้อยของข้าน้อยด้วยเถิด"

เขาโขกศีรษะกับพื้นราวกับตำกระเทียม เสียงดังตุ้บๆ จนหน้าผากเขียวช้ำไปทั้งแถบ ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำมูกน้ำตา

"ขอเพียงท่านย่าเจ้าพ่อหลักเมืองยอมไว้ชีวิตข้าน้อย ข้าน้อยขอสาบานว่าจะกลับตัวกลับใจเป็นคนใหม่ จะไม่ทำเรื่องเลวร้ายผิดศีลธรรมอีกเป็นอันขาด!" เขาร้องไห้พลางพูด "ท่านย่าเจ้าพ่อหลักเมือง ข้าน้อยรู้ว่าผิดไปแล้วจริงๆ!"

"เจ้าไม่ได้รู้ว่าผิด แต่เจ้ารู้ว่าตัวเองกำลังจะตายต่างหาก" เสียงอันเย็นชาของเยว่ซิงมั่นดังมาจากเบื้องบน เขาตกใจจนเบิกตากว้าง ก่อนจะพบว่าทั้งร่างขยับไม่ได้แล้ว มีดินโคลนผุดขึ้นมาจากใต้แผ่นกระเบื้องปูพื้น เลื้อยขึ้นมาบนร่างกายของเขา และค่อยๆ ปกคลุมร่างกายของเขาไปทีละน้อย

เขาพูดไม่ออกแล้วด้วยซ้ำ มีเพียงดวงตาทั้งสองข้างที่กลอกไปมา น้ำตาไหลไม่หยุด

ในที่สุด เขาก็ถูกดินเหลืองปกคลุมทั่วทั้งร่าง ดูคล้ายกับหุ่นดินเผา จากนั้นพื้นดินก็แยกออก ร่างของเขาค่อยๆ จมลง และถูกฝังลึกลงไปใต้ดินในที่สุด

นักฆ่าหลายคนนี้ถูกฝังลึกมาก ลึกถึงหนึ่งร้อยเมตร นอกจากจะเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ มิฉะนั้นจะไม่มีใครสามารถขุดพบกระดูกของพวกเขาได้เลย

หลังจากจัดการคนเหล่านี้แล้ว เยว่ซิงมั่นยังคงงุนงงอยู่เล็กน้อย

นี่... จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?

ดูเหมือนจะไม่ต้องเปลืองแรงอะไรเลย

อาหลีในร่างมังกรขดตัวอยู่บนขื่อหลังคา ยื่นหัวมังกรลงมาพูดว่า "นี่คือศาลเจ้าของเธอ เปรียบได้กับพื้นที่บอดส่วนตัว และเธอก็คือแหล่งปนเปื้อนที่ควบคุมพื้นที่บอดแห่งนี้ เธอจึงมีอำนาจมหาศาลอยู่ที่นี่"

"หากออกจากศาลเจ้าพ่อหลักเมืองแห่งนี้ไป ในเมืองปี้หยางเธอก็ยังได้รับพลังเสริม สามารถต่อสู้ข้ามระดับได้ แต่ถ้าออกจากเมืองปี้หยางไป พลังของเธอก็จะถูกจำกัดอย่างมาก อย่างไรก็ตาม บนตัวเธอยังมีพลังแห่งกฎเกณฑ์ติดตัวอยู่เสมอ การป้องกันตัวจึงไม่ใช่ปัญหา"

เยว่ซิงมั่นมองดูมือทั้งสองข้างของตนเอง ที่แท้นี่คือพลังของขุนนางผีสินะ

แข็งแกร่งมาก!

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่า การที่ตนเองได้เป็นเจ้าพ่อหลักเมืองนั้นเปรียบเสมือนการได้เหยียบย่างขึ้นสู่บันไดขั้นสูง ในอนาคตอาจมีหวังที่จะได้บรรลุเป็นเซียน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้ทรงอำนาจมากมายต่างปรารถนามานับพันปี

เธอกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ และตั้งปณิธานในใจอย่างเงียบงันว่าจะต้องดูแลเมืองปี้หยางให้ดี เพื่อไม่ให้ความไว้วางใจที่ฟางโป๋มีต่อเธอต้องเสียเปล่า

"อะไรนะ? นักฆ่าพวกนั้นไปแล้วไม่กลับมาอีกเลยรึ?" คุณท่านใหญ่หนี่ทั้งตกใจทั้งโกรธ "พวกมันรับเงินของฉันไปตั้งมากมาย กล้าดียังไงถึงหนีไป?"

(ขอแก้ชื่อจากนี่เป็นหนี่)

ลูกน้องก้มหน้ากล่าว "คุณท่านใหญ่ ผมเกรงว่าพวกเขาไม่ได้หนีไป แต่ว่า..."

คุณท่านใหญ่หนี่หรี่ตาลง "ความหมายของนายคือ... พวกเขาตายด้วยน้ำมือของผู้หญิงคนนั้นแล้วงั้นรึ?"

"มีความเป็นไปได้สูงมากครับ"

"หึ!" คุณท่านใหญ่หนี่สบถอย่างเกรี้ยวกราด "ไร้ประโยชน์จริงๆ! ส่งคนมาเพิ่มอีก ฉันต้องฆ่าเธอให้ได้!"

"แต่ว่า..." ลูกน้องพูดอย่างลำบากใจ "วันนี้พ่อบ้านเพิ่งจะมากำชับ ให้พวกเราสงบเสงี่ยมไว้ก่อนในช่วงนี้ครับ"

[จบตอน]