บทที่ 1601 “เห็ดย่างถ่าน” “ซุปไก่เห็ด” “หม้อไฟดินเห็ด”
บทที่ 1601 “เห็ดย่างถ่าน” “ซุปไก่เห็ด” “หม้อไฟดินเห็ด”
บทที่ 1601 “เห็ดย่างถ่าน” “ซุปไก่เห็ด” “หม้อไฟดินเห็ด”
“คุณรู้วิธีปกครองโลกหรือเปล่า” เสียงของว่านซุ่ยดังมาจากท่ามกลางคลื่นเส้นใยเชื้อรา “โลกใบนี้ใหญ่โตขนาดนี้ คุณจะปกครองมันได้อย่างไร จะใช้ระบอบการปกครองแบบไหน คุณเตรียมนายกเทศมนตรีสำหรับเมืองมากมายขนาดนั้นไว้แล้วหรือยัง เตรียมเจ้าหน้าที่ระดับรากหญ้าสำหรับทุกหมู่บ้าน ทุกชุมชนแล้วหรือยัง คุณต้องใช้กองทัพมากแค่ไหนเพื่อรักษาการปกครองของคุณ คุณจะรับประกันได้อย่างไรว่าลูกน้องของคุณจะจงรักภักดีต่อคุณ ไม่แบ่งแยกดินแดน และไม่ทรยศ”
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของดร.จินกระตุก “ผมมีเชื้อราคลั่ง”
“มันก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตประเภทเชื้อราชนิดหนึ่ง ถึงมันจะมีสติปัญญา แล้วมันจะปกครองประเทศได้หรืออย่างไร”
เสียงใสดังก้องอยู่ในหูของเขา “แม้แต่ศิษย์ที่ภักดีต่อคุณที่สุดคุณยังฆ่าทิ้ง คุณไม่มีทีมงานของตัวเอง ไม่มีขุนนางผู้ติดตามแต่แรกเริ่ม คุณเป็นแค่คนโดดเดี่ยว คุณเอาอะไรมาคิดว่าตัวเองจะสามารถปกครองโลกได้”
เปลือกตาของดร.จินกระตุกไม่หยุด เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างยิ่ง แต่เขาไม่ยอมรับ กัดฟันโต้กลับ “เชื้อราคลั่งสามารถควบคุมจิตสำนึกของผู้ติดเชื้อได้! ผมสามารถทำให้พวกเขาทุกคนภักดีต่อผมได้”
“ช่างโง่เขลาสิ้นดี” ว่านซุ่ยกล่าว “เชื้อราคลั่งต้องการแค่ขยายพันธุ์และเป็นปรสิต คุณจะปกครองโลกหรือไม่เกี่ยวอะไรกับมัน มันจะสนับสนุนคุณ ช่วยเหลือคุณด้วยเหตุผลอะไร”
“หุบปาก!” ดร.จินคำรามอย่างเกรี้ยวกราด
“พวกคุณนี่นะ ไม่เคยปกครองประเทศใหญ่ๆ อย่างแท้จริง ก็เลยคิดว่าการปกครองโลกมันง่ายเหมือนกับการปกครองประเทศเล็กๆ แค่ฝ่ามือ”
“ถึงจะเป็นประเทศเล็กๆ แค่ฝ่ามือ ก็ยังมีขุนศึกผุดขึ้นทุกหนแห่ง สงครามเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน แต่กลับทะเยอทะยานเกินตัว เพ้อฝันว่าจะปกครองโลก”
“น่าขันสิ้นดี”
ดร.จินโกรธจัด ควบคุมเส้นใยเชื้อราเหล่านั้น หมายจะฉีกร่างว่านซุ่ยเป็นหมื่นๆ ชิ้น แต่ทันใดนั้นเขาก็พบว่าเส้นใยเชื้อราเหล่านั้นหยุดนิ่ง ไม่เคลื่อนไหว และไม่ขยายตัวอีกต่อไป
หน่ออ่อนกิ่งหนึ่งงอกออกมาจากท่ามกลางเส้นใยเชื้อรา บนนั้นมีใบไม้สีเขียวมรกตแตกออกมาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เส้นใยเชื้อราเหล่านั้นราวกับเจอของน่ากลัวอะไรบางอย่าง ถอยร่นอย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่าหน่ออ่อนนั้นได้เจาะรูโหว่ท่ามกลางคลื่นเส้นใยเชื้อรา
หน่ออ่อนนั้นเติบโตอย่างรวดเร็ว จากกิ่งเล็กๆ บางๆ ก็กลายเป็นกิ่งไม้ที่แข็งแรงอย่างรวดเร็ว บนกิ่งไม้นั้นก็แตกกิ่งก้านสาขาออกมานับไม่ถ้วน ใบไม้ก็ยิ่งงอกออกมามากขึ้นเรื่อยๆ
สีเขียวมรกตกวาดล้างความมืดมิด
เหล่าเส้นใยเชื้อราหลบหลีกอย่างบ้าคลั่ง ถอยหนีไปทุกทิศทุกทาง แต่กิ่งไม้เหล่านั้นกลับสานตัวเป็นตาข่ายหนาทึบ ห่อหุ้มพวกมันไว้ทั้งหมด
เหล่าเส้นใยเชื้อราดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง หมายจะหนีออกไป แต่ทันทีที่สัมผัสกับกิ่งไม้เหล่านั้นก็จะเหี่ยวเฉาทันที สุดท้ายทำได้เพียงขดตัวเป็นก้อนกลมสีดำ หดตัวอยู่ภายในกรงที่สร้างขึ้นจากกิ่งไม้
“นี่...นี่มันเป็นไปได้อย่างไร” ดร.จินมีสีหน้าเหลือเชื่อ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ นี่มันหลักการอะไรกัน พวกเราเคยทดสอบแล้ว เส้นใยเชื้อราที่เชื้อราคลั่งสร้างขึ้นมาไม่กลัวต้นไม้ใบหญ้าเลยแม้แต่น้อย! คุณทำได้อย่างไร”
“ที่คุณทดสอบมันก็แค่ต้นไม้ธรรมดา จะมาเทียบกับต้นไม้ที่ฉันใช้พลังวิญญาณเร่งให้โตพวกนี้ได้อย่างไร” ว่านซุ่ยยืนอยู่หลังกรงกิ่งไม้ น้ำเสียงเย็นเยียบ “ไม้ข่มดิน เส้นใยเชื้อราพวกนี้มีคุณสมบัติเป็นธาตุดิน ไม้สามารถดูดซับพลังงานจากมันเพื่อเติบโตอย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ส่วนเส้นใยเชื้อราที่ถูกดูดพลังไปก็มีแต่จะต้องเหี่ยวเฉา”
เธอยกข้อมือขวาขึ้น กำเบาๆ กรงที่ประกอบขึ้นจากกิ่งไม้ก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว เส้นใยเชื้อราสีดำข้างในเริ่มเหี่ยวเฉาเป็นชั้นๆ สุดท้ายก็สลายเป็นผุยผง ร่วงหล่นเกลื่อนพื้น
ส่วนต้นไม้เหล่านั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนตัว สลายออก และมุดกลับเข้าไปในป่าทึบ ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด และไม่รู้ว่าไปที่ใด
“ทีนี้ก็ถึงตาฉันบ้างแล้ว” ว่านซุ่ยยังพูดไม่ทันจบ ค้อนก็พุ่งเข้าใส่ ที่หัวค้อนมีแสงสีทองวาบผ่าน
นั่นคือพลังขุนนางผีที่เธอถ่ายทอดลงสู่อาวุธ
เธอไม่อยากจะเสียเวลาพัวพันกับดร.จินที่นี่ เขาเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งเท่านั้น
ผู้บงการที่แท้จริงยังคงซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง
ดร.จินไม่เชื่อเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะทำร้ายเขาได้ ด้วยความเดือดดาลจึงชกหมัดสวนไปยังค้อนเหล็กนั้น
หมัดของเขาสามารถทุบต้นไม้เก่าแก่อายุนับร้อยปีให้แหลกละเอียดได้ การทุบหัวค้อนนี่ให้ร่วงลงพื้นย่อมไม่ใช่เรื่องยาก
แคร๊ง!
เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกละเอียด
เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แขนขวาทั้งข้างถูกค้อนทุบจนกระดูกแตกละเอียด ที่หัวไหล่ถึงกับมีเศษกระดูกที่หักทิ่มทะลุเนื้อออกมา
วินาทีต่อมา ว่านซุ่ยก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเขา รับค้อนทุบเกราะที่ยังไม่ทันตกถึงพื้น แล้วฟาดลงบนศีรษะของเขาอย่างแรง
เสียงเหมือนแตงโมถูกทุบแตกดังลั่นป่า กะโหลกของดร.จินถูกเปิดออก เผยให้เห็นสมองเละๆ ข้างใน
ในสมองนั้นเต็มไปด้วยเส้นใยเชื้อราสีดำ ถึงกับมีเห็ดดอกเล็กๆ งอกออกมาด้วย
เธอได้กลิ่นหอมสดชื่นของเห็ดนั้นอีกครั้ง ในหัวพลันปรากฏภาพเมนูเด็ดอย่าง “เห็ดย่างถ่าน” “ซุปไก่เห็ด” “หม้อไฟดินเห็ด”
เธอกลืนน้ำลายเอื๊อก
เดี๋ยวก่อน!
ว่านซุ่ยมองเห็ดดอกน้อยที่งอกออกมาจากสมองคนแวบหนึ่ง ก็รู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาทันที
น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว!
ของแบบนี้ต่อให้หอมแค่ไหนเธอก็ไม่กิน! เธอไม่ใช่คนวิปริตนะ!
ทันใดนั้นเธอก็คิดขึ้นมาได้อีกว่า ถึงแม้เห็ดที่งอกในสมองคนจะกินไม่ได้ แต่เห็ดที่งอกในป่าล่ะ
[จบตอน]