บทที่ 1596 หมัดแข็งแล้ว หมัดแข็งแล้ว

บทที่ 1596 หมัดแข็งแล้ว หมัดแข็งแล้ว

บนโต๊ะยังมีอาหารที่กินค้างไว้ ว่านซุ่ยวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ครอบครัวนี้กำลังรับประทานอาหารเช้ากันอย่างมีความสุข แต่เมื่อกินไปได้ครึ่งทาง ผู้เป็นพ่อก็เกิดกลายพันธุ์ขึ้นมากะทันหัน เขาจับภรรยาของตนเองและกัดศีรษะของเธอจนขาด

เด็กๆ กรีดร้องและวิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากเงื้อมมือปีศาจของผู้เป็นพ่อ ถูกกัดกินจนตายทั้งหมด

นี่คือโศกนาฏกรรมของมนุษย์อย่างแท้จริง

นรกก็คงเป็นเช่นนี้

เธอหลงเข้ามาในเกมใหม่ของ 'Resident Evil' หรือเปล่าเนี่ย?

เธออดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู แต่ก็ไม่พบว่ามีเกมสยองขวัญแปลกๆ เพิ่มขึ้นมา

โชคดีจริงๆ... หากมีไอคอนเกมเพิ่มขึ้นมา เธอคงได้กระอักเลือดแน่

ในขณะนั้นเอง สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง จากเดิมที่มีฝีหนองเพียงบนแผ่นหลัง ตอนนี้มันเริ่มลามไปทั่วทั้งหัวไหล่และหน้าอกแล้ว

ว่านซุ่ยสบตากับมัน ในชั่วพริบตาหนึ่ง มันดูเหมือนจะฟื้นคืนสติขึ้นมาได้เล็กน้อย พึมพำอย่างเจ็บปวดว่า "ได้โปรด... ฆ่าฉันที..."

แต่สติที่กลับคืนมาเป็นเพียงชั่วครู่ ดวงตาของมันพลันกลับกลายเป็นสีดำสนิทอีกครั้ง จากนั้นก็เด็ดฝีหนองเม็ดหนึ่งจากหัวไหล่ของตนเองแล้วขว้างมาทางว่านซุ่ย

ว่านซุ่ยหลบได้อย่างคล่องแคล่ว ฝีหนองเม็ดนั้นตกลงบนพื้นดินหน้าประตู ส่งควันขาวที่มีฤทธิ์กัดกร่อนออกมาเป็นระลอก วัชพืชบนพื้นดินถูกเผาจนเหลืองเกรียม แม้แต่ผืนดินบริเวณนั้นก็กลายเป็นสีดำไหม้เกรียม ราวกับถูกเผาด้วยไฟ

นี่มันเทียบเท่ากับกรดซัลฟิวริกเข้มข้นเลยนะ!

ว่านซุ่ยค่อยๆ หยิบค้อนใหญ่ออกมา ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธอก็จะสนองความปรารถนาของมันด้วยการมอบความเมตตาสุดท้ายให้

ในขณะนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์... มีคนมา และดูเหมือนจะมากันไม่น้อยเลย

ว่านซุ่ยรีบถอยเข้าไปในบ้านชาวนาหลังหนึ่ง ภายในบ้านเต็มไปด้วยเลือด แต่ไม่มีสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ มีเพียงศพที่แหลกเหลวอยู่หลายศพ ดูเหมือนว่าครอบครัวนี้ไม่ก็ถูกสัตว์ประหลาดฆ่าจนหมดสิ้น ก็คือผู้รอดชีวิตหนีออกไปได้

เธอปิดประตู แล้วซ่อนตัวอยู่หลังม่าน มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างระแวดระวัง

รถยนต์ชนิดพิเศษหลายคันจอดอยู่นอกค่ายกลแปดทิศ กลุ่มคนในชุดป้องกันสารเคมีสีขาวเดินเข้ามาในค่ายกล ก่อนจะเริ่มสำรวจไปทั่วหมู่บ้าน

สัตว์ประหลาดที่เต็มไปด้วยฝีหนองตัวนั้นคำรามและพุ่งเข้าใส่พวกเขา ก่อนจะถูกยิงสาดกระสุนใส่จนร่างพรุน

แต่มันยังไม่ตาย กลับฟื้นตัวอย่างช้าๆ

เจ้าหน้าที่หลายคนเดินเข้ามา คนหนึ่งใช้กล้องวิดีโอบันทึกภาพ อีกคนขีดเขียนบันทึกลงบนแบบฟอร์ม "สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์หมายเลข B-232 ชื่อรหัส: สัตว์ประหลาดกรดซัลฟิวริก เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ หลังจากกลายพันธุ์จะมีฝีหนองขึ้นบนตัว ของเหลวในฝีหนองคือกรดซัลฟิวริกเข้มข้น มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงอย่างยิ่ง ค่าความเร็ว: 55, พลัง: 70, สติปัญญา: 23 แทบไม่มีสติปัญญาหลงเหลือ มีเพียงสัญชาตญาณในการฆ่าและกินเท่านั้น"

หลังจากบันทึกแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้ฆ่าสัตว์ประหลาดตัวนี้ แต่กลับเก็บตัวอย่างหนองและเนื้อเยื่อบางส่วนจากร่างของมัน แล้วจึงไปบันทึกข้อมูลของสัตว์ประหลาดตัวต่อไป

ในบรรดาคนเหล่านี้มีหมอผีอยู่ด้วย เมื่อสัตว์ประหลาดบางตัวแข็งแกร่งเกินกว่าที่อาวุธร้อนจะรับมือไหว ก็จะเป็นหน้าที่ของหมอผีที่ต้องลงมือ

ยกตัวอย่างเช่น สัตว์ประหลาดที่กลายพันธุ์มาจากสุนัขล่าเนื้อตัวหนึ่ง มันมีความยาวสามเมตร ร่างกายของมันเติบโตเร็วเกินไปจนผิวหนังขยายตามไม่ทันจึงปริแตกออก เผยให้เห็นบาดแผลน่าสะพรึงกลัวหลายแห่งที่เนื้อหนังปลิ้นออกมาด้านนอก

แม้ร่างกายของมันจะดูน่าเกลียดน่ากลัว แต่พลังต่อสู้ของมันกลับแข็งแกร่งกว่าสัตว์ประหลาดกรดซัลฟิวริกตัวก่อนหน้านี้เสียอีก

อาวุธร้อนใช้ไม่ได้ผลกับมัน กระสุนที่ยิงถูกหนังสุนัขจะสะท้อนออกไป ส่วนที่ฝังเข้าไปในเนื้อหนังก็จะถูกกล้ามเนื้อบีบดันออกมา แม้แต่เครื่องพ่นไฟก็ทำอะไรมันไม่ได้ สัตว์ประหลาดตัวนั้นสามารถพุ่งฝ่าเปลวไฟออกมาโจมตีใส่หน้าคนได้โดยตรง

นักวิจัยคนหนึ่งถูกมันพุ่งเข้าใส่จนล้มลงกับพื้น มันใช้ฟันแหลมคมฉีกชุดป้องกันสารเคมี ก่อนจะกัดขย้ำใบหน้าของเขา ผิวหนังบนใบหน้าถูกฉีกทึ้งออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลน

นักวิจัยคนนั้นกรีดร้องอย่างเจ็บปวดสุดขีด ร้องขอความช่วยเหลือ แต่คนอื่นๆ กลับสงบนิ่ง ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับฉากเช่นนี้มานานแล้ว

ในตอนนั้นเอง ชายคนหนึ่งในชุดป้องกันสารเคมีก็เดินเข้ามา แม้จะมองไม่เห็นใบหน้า แต่ในมือของเขาถือกระดิ่งทองแดงอันหนึ่ง เขาสั่นกระดิ่งเบาๆ สุนัขประหลาดก็เริ่มโซซัดโซเซ เมื่อเขาสั่นมันอีกครั้ง สุนัขประหลาดก็ดูเหมือนคนเมาเหล้า ล้มตัวลงนอนกับพื้นและลุกไม่ขึ้น พอเขาสั่นเป็นครั้งที่สาม สุนัขประหลาดก็ผล็อยหลับไป แถมยังส่งเสียงกรนออกมาด้วย

นักวิจัยทั้งหลายจึงเข้าไปทดสอบข้อมูลของมัน

สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์หมายเลข B-255, ชื่อรหัส: สุนัขกันไฟ, ประเภท: สุนัขกลายพันธุ์, ลักษณะ: หลังจากกลายพันธุ์ร่างกายจะแข็งแกร่ง ผิวหนังสามารถป้องกันกระสุน และทนทานต่อเปลวไฟได้, ค่าสถานะ - ความเร็ว: 95, พลัง: 80, สติปัญญา: 20, หมายเหตุ: แทบไม่มีสติปัญญา มีเพียงสัญชาตญาณในการฆ่าและกินเท่านั้น

คิ้วของว่านซุ่ยขมวดแน่น

คนเหล่านี้ไม่ได้มาเพื่อกำจัดสัตว์ประหลาดและช่วยเหลือผู้คน

พวกเขามาเพื่อทำการวิจัย ที่นี่เปรียบเสมือนสนามทดลอง และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดก็คือตัวอย่างทดลองของพวกเขา

ตราบใดที่ยังไม่ถึงที่สุด พวกเขาก็จะไม่ฆ่าสัตว์ประหลาดในพื้นที่ปนเปื้อนนี้ เพราะพวกมันยังคงมีคุณค่าทางการวิจัย พวกเขาสามารถเก็บข้อมูลที่แม่นยำได้จากการเฝ้าสังเกตพฤติกรรมการฆ่าของพวกมัน

มือของว่านซุ่ยค่อยๆ กำแน่นขึ้น

หมัดแข็งแล้ว หมัดแข็งแล้ว

ในเมื่อหมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีผู้รอดชีวิตแล้ว กลุ่มนักวิจัยจึงเริ่มถอนกำลัง ว่านซุ่ยเห็นคนหนึ่งรั้งท้ายอยู่ จึงอาศัยจังหวะที่เขาเดินผ่านบ้านที่เธอซ่อนตัวอยู่ ยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็วแล้วใช้สันมือสับเข้าที่ท้ายทอย เขาไม่ทันได้ส่งเสียงร้องก็ล้มฟุบลงไปแล้ว

[จบตอน]